"De mode en catwalkshows zíjn frivool. Maar al die gekkigheid is strak berekend", zegt Sonia Rykiel in Artes onvolprezen docureeks The Day Before (*). De Franse ontwerpster liet reportagemaker Loïc Prigent in oktober 2008 proeven van de spanning tijdens de laatste uren voor een defilé. Later kon Prigent ook bij onder anderen Jean Paul Gaultier, Fendi en Versace achter de schermen duiken.
...

"De mode en catwalkshows zíjn frivool. Maar al die gekkigheid is strak berekend", zegt Sonia Rykiel in Artes onvolprezen docureeks The Day Before (*). De Franse ontwerpster liet reportagemaker Loïc Prigent in oktober 2008 proeven van de spanning tijdens de laatste uren voor een defilé. Later kon Prigent ook bij onder anderen Jean Paul Gaultier, Fendi en Versace achter de schermen duiken. Ontwerpers en modehuizen zijn begrijpelijkerwijs zuinig op hun all access-pasjes. Te veel journalisten, cameraploegen en ander loslopend wild in de coulissen passen niet in wat Rykiel - 42 jaar in het vak ondertussen - een minutieus voorbereid, haast wetenschappelijk project noemt. Dat binnen eenzelfde tijdsbestek almaar grotere proporties aannam. In handen van creatieve geesten als Thierry Mugler, Hedi Slimane of John Galliano werden defilés als filmsets aangeklede multimediaspektakels die wereldwijd over beeldschermen rollen. Marc Jacobs had voor zijn defilé in New York vorige maand meer dan een miljoen dollar over - het is nog altijd een stuk goedkoper dan een spotje tijdens de Superbowl. De stilte op en rond de jongste Diorshow in Parijs - onze correspondent Jesse Brouns waande zich op een staatsbegrafenis - stond dan ook in schril contrast met de gewoonten van het huis. Per slot van rekening had het Franse zwaargewicht "'s werelds grootste beeldenmaker" in huis. Galliano, onderscheiden in de Orde van het Britse Rijk en het Franse Erelegioen, was eind jaren negentig het prototype van het soort ontwerper dat groepen als LVMH en Gucci zochten : flamboyant, theatraal, spraakmakend. Grillen en grootheidswaan werden door de vingers gezien : de star quality van een Galliano of Tom Ford evenaarde moeiteloos die van de Hollywoodnamen op de eerste rijen. Wie over een poppenkast sprak, werd weggelachen. De mode koestert drugsverslavingen, alcoholmisbruik en andere zwakheden als totems, schreef The New Yorker deze maand. Dat tijdperk van de supersterontwerpers was al voor de zelfmoordactie van Galliano over zijn hoogtepunt heen. Niet alleen zijn kleinschalige defilés en petit comité aan een comeback bezig - Ford stak zelf het vuur aan de lont -, ook in de modehuizen zelf lijkt een nieuwe bedrijfscultuur aan de orde. " Ditching Designers to Sell the Clothes" kopte The Wall Street Journal vorig jaar al boven een stuk dat onder meer de beperkte beslissingsmacht van Frida Giannini bij Gucci aanhaalde. Na de mediastorm die Galliano eind vorige maand ontketende, zullen de hoge bonzen van Dior eens zo voorzichtig zijn : die stellen zich voor de opvolging van Galliano wellicht tevreden met een kleiner ego. Dat ze de man of vrouw toch maar een cursus zelfbeheersing op openbare plaatsen geven - er zijn al genoeg celebrity's die de verwoestende kracht van digitale en sociale media nog altijd onderschatten. Marc Jacobs zoekt via Twitter trouwens een expert ter zake. Er zat hopelijk nog meer symboliek in de petites mains die na afloop van het Diordefilé het applaus in ontvangst namen. Want die naamloze artisans in hun witte stofjassen blijven niet alleen voor het publiek meestal onzichtbaar. Ook journalisten die meer over hun creatieve inbreng willen weten, hebben doorgaans veel moeite om zicht op de zaak te krijgen. Net zoals mode- en luxebedrijven maar al te vaak op de vlakte blijven als het over productiemethoden, winstmarges of de taakverdeling bij licentieproducten gaat. Too much information is nergens goed voor, redeneren veel mode- en luxebedrijven. Vormt de geslaagde crisiscommunicatie van Sidney Toledano, CEO bij Dior, misschien de voorbode van meer transparantie (en backstagepasjes) in het modebedrijf ? Een sector die het van zijn trendgevoeligheid en kennis van de tijdgeest moet hebben, kan het zich niet veroorloven om die trein te missen. (*) ARTE Editions lanceerde zopas de tweede dvd-compilatie van de tiendelige reeks. Info : www.arteboutique.com- wim.denolf@knack.be Wim DenolfNA DE STORM DIE GALLIANO EIND VORIGE MAAND ONTKETENDE, ZAL DIOR VOORZICHTIG ZIJN : HET STELT ZICH VOOR DE OPVOLGING WELLICHT TEVREDEN MET EEN KLEINER EGO.