De Azoren. Het is een naam die azuurblauwe hemelen oproept. Nóg blauwere wateren. Witter dan witte stranden. Een hondstrouwe zon. Gniffelende dolfijnen op aaiafstand. Een zwoel (en verplicht) dolce far niente. En een netjes afgezoomde rand van ranke palmbomen. Dat van die dolfijnen, is waar. Dat van het zalige nietsdoen ook een beetje, zónder die zwoele ondertoon dan. Maar de rest dus niet. Geen witte zandstranden. Geen helblauwe wateren. En al zeker geen volhardende zon.
...