Vrienden vragen me dezer dagen of de Pride-mars in Brussel nog zin heeft, maar dé kwestie die me deze week bezighoudt is of Amerika klaar is voor een gay president. Dat scenario is niet zo ondenkbaar meer sinds Pete Buttigieg - spreek uit 'Boot-edge-edge' - zich in de strijd om de Democratische nominatie gooide. Enkele maanden geleden was de 37-jarige burgemeester van een bescheiden industriestad in Indiana een nobele onbekende, nu zit hij in de peilingen gevestigde kandidaten als voormalig vicepresident Joe Biden en senator Bernie Sanders op de hielen. Een economist met diploma's van Harvard en Oxford die de taal van het Midden-Westen spreekt, een veteraan die in Afghanistan diende, een progressieve christen, onaangetast door Washington, gay én ...

Vrienden vragen me dezer dagen of de Pride-mars in Brussel nog zin heeft, maar dé kwestie die me deze week bezighoudt is of Amerika klaar is voor een gay president. Dat scenario is niet zo ondenkbaar meer sinds Pete Buttigieg - spreek uit 'Boot-edge-edge' - zich in de strijd om de Democratische nominatie gooide. Enkele maanden geleden was de 37-jarige burgemeester van een bescheiden industriestad in Indiana een nobele onbekende, nu zit hij in de peilingen gevestigde kandidaten als voormalig vicepresident Joe Biden en senator Bernie Sanders op de hielen. Een economist met diploma's van Harvard en Oxford die de taal van het Midden-Westen spreekt, een veteraan die in Afghanistan diende, een progressieve christen, onaangetast door Washington, gay én een polyglot: 'Mayor Pete' is volgens veel Democraten de vleesgeworden verandering en generatiewissel waar de VS, millennials op kop, naar snakken. Deze week staan Buttigieg en zijn man Chasten op de cover van Time Magazine, met de kop 'First Family'. Ik denk erover de cover in te lijsten: zijn kandidatuur is een mijlpaal, wat er tot november 2020 ook gebeurt. Zelf beweert Buttigieg graag dat zijn seksualiteit onbelangrijk en geen campagnethema is, maar niets is minder waar. Zo worden er polls en Twitter-debatten rond gehouden - bijna twee derde van de Amerikanen ziet er geen graten in, Republikeinen, gelovigen en etnische minderheden zijn gereserveerder - en werft Buttigieg fondsen bij de LGBT-gemeenschap. Interviews en speeches rond zijn 'persoonlijke strijd' en gezinsleven moeten hem als een rolmodel en een family man neerzetten. De symboolwaarde van zijn kandidatuur valt moeilijk te overschatten. In diverse Amerikaanse staten is het perfect mogelijk om iemand op basis van zijn seksualiteit werk, huisvesting of een correcte bediening te weigeren - daar kunnen jongeren de boodschap dat je gay kunt zijn en president worden wel gebruiken. Alleen is het niet helemaal duidelijk wat de gematigde Buttigieg wil doen: echte voorstellen en standpunten zijn schaars, zijn campagne draait om persoonlijkheid, karakter en storytelling. Dat is hoe je mensen achter je beleidsvoorstellen schaart, stelt hij in Time. Weef een verhaal rond jezelf en wat je uitstraalt, de rest is voor later. Andere kandidaten met een minderheidsachtergrond - 'witte heteroman' is geen populair profiel meer - doen trouwens hetzelfde. In woke tijden kun je je daar lelijk op verkijken. Zo wekte Iers premier Leo Varadkar aanvankelijk grote verwachtingen, maar vaart de 38-jarige, openlijk gay politicus nu een centrumrechtse koers en benoemt hij nauwelijks vrouwelijke ministers. In Servië is premier Ana Brnabic niet meer welkom op Pride-marsen, omdat ze als lesbische politica de rechten en veiligheid van LGBT's negeerde en de wettelijke erkenning van transgenders aan een medische ingreep koppelde. Ook de vrouwenbeweging ontdekte dat persoonlijke overtuigingen en de partijlijn vaak belangrijker zijn dan biologie: Margaret Thatcher doorbrak het glazen plafond, maar verafschuwde feministen en vrouwenrechten, terwijl de voormalige Poolse eerste minister Beata Szydlo een totaalverbod op abortus steunde. Zelfs Angela Merkel en Theresa May wordt minimale belangstelling voor gendergelijkheid en de structurele drempels voor vrouwen verweten. Voorlopig neem ik de hype rond Buttigieg en het gedweep met labels en identiteit dus maar met een korreltje zout. Zoals Susan Sarandon het ooit uitdrukte: 'Je kunt niet louter met je vagina stemmen.'