Op een zucht van de Franse grens, diep in de Westhoek, staat een stukje mij onbekende geschiedenis. Afspanning De Drie Ridders bestond al in de 18e eeuw en had al vele gedaantes en functies. Vandaag draagt het historische pand nog steeds die kloeke naam en vervult het de droom van twee highschool sweethearts. Emily Bauden en Bart van Renterghem leerden elkaar al op de hotelschool kennen, werkten onder andere samen bij Willem Hiele en openden eerder dit jaar hun...

Op een zucht van de Franse grens, diep in de Westhoek, staat een stukje mij onbekende geschiedenis. Afspanning De Drie Ridders bestond al in de 18e eeuw en had al vele gedaantes en functies. Vandaag draagt het historische pand nog steeds die kloeke naam en vervult het de droom van twee highschool sweethearts. Emily Bauden en Bart van Renterghem leerden elkaar al op de hotelschool kennen, werkten onder andere samen bij Willem Hiele en openden eerder dit jaar hun eigen restaurant. Daar wordt bewust gekozen voor eenvoud en duidelijkheid. Geen grote equipe en uitgebreide keuze, maar een vast menu met lokale ingrediënten dat uitgevoerd wordt door Bart terwijl Emily zich over de gasten ontfermt. Dat vaste traject begint met een selectie veredelde cafésnacks, een knipoog naar het verleden. Ons glas champagne en de gepofte aardappel met crème van augurk vinden elkaar blindelings en ook de vegetarische tartaar van snijboontjes sluit mooi aan: krokant, fris en lekker groen. Het valt meteen op hoe de schwung van de keuken clasht met het authentieke interieur vol hout en donkere kleuren: contrast werkt soms beter dan harmonie, zo blijkt. Harmonie is er wel in een eerste voorgerecht met tomaat, aubergine en zwarte look. Bezwaarlijk een erg originele combinatie, maar zelden beter uitgevoerd en op smaak. En het stukje pladijs met botersaus en aangemaakte venkelsnippers dat later volgt in combinatie met een bobvriendelijke portie bijpassende wijn scoort gelijkwaardig: perfect afgekruid, botermalse vis en mooie begeleiding in het glas. Misschien hadden we hier een repasse moeten durven te vragen. Dat het hoofdgerecht, ondanks wederom keurig uitgevoerd, onze tafel iets minder raakt, is bijna een detail en wellicht persoonlijk. De zoete afsluiter doet net het omgekeerde aan diezelfde tafel: een combinatie van appel en roomijs is onverwacht licht en heel lekker. Stiekem kijk ik al uit naar de toekomst, naar een volgend bezoek aan deze wonderlijke plek. Weliswaar met een lokale overnachting, want soms is zelfs ons landje net te groot.