De historische roman

'Duizelingwekkend', zo vond een recensent dit boek. Ook woorden als 'verleidelijk' en 'ambitieus' doken op in besprekingen. Dat was niet overdreven. Sarah Dunant neemt je in De geboorte van Venus mee naar het Firenze van de Medici's. Naar 1492 om precies te zijn. De 15-jarige Alessandra is niet mooi, maar leest gretig Plato. Ze is een slecht danser, maar goed in Grieks en Latijn, en wil niets liever dan schilderen, in een tijd dat de fundamentalistische clericus Savanarola vrouwen liefst uit het straatbeeld zou verwijderen. Ze mag alleen met chaperone buiten en haar ambitie als kunstenares zorgt voor consternatie alom.

Het verhaal gaat echt borrelen als een Vlaamse kunstenaar de familiekapel komt schilderen en een oudere koopman belangstelling voor Alessandra krijgt. Dunant schreef een soort liefdesbrief aan de stad, en beschrijft de fresco's, straten, feesten en gewaden zo sensueel dat je er meteen naartoe wil. Alessandra is bovendien excellent gezelschap. Dunant is vooral bekend als thrillerauteur. Dit is dan ook escapisme van de bovenste plank maar tegelijk soms razend actueel.

Niet Cognetti

De Italiaanse bergen zijn de laatste jaren het decor van een heel eigen genre, met als koplopers bestsellers als De Acht Bergen en De Buitenjongen van Paolo Cognetti. Maar hij is niet de enige auteur die de Alpen als achtergrond gebruikt voor mooie verhalen. Neem journalist Franco Faggiani, die in Tussen Twee Werelden het verhaal vertelt van Theo en zijn pleegzoon Martino, die Aspergers heeft. Ze verhuizen van Turijn naar een dorp in de bergen en wij wandelen met hen mee, een nieuw en anders leven tegemoet.

De Italiaanse Alpen, het decor van Tussen twee werelden., Getty Images
De Italiaanse Alpen, het decor van Tussen twee werelden. © Getty Images

De informatiefste

De Britse auteur, vertaler en academicus Tim Parks trok in de jaren 80 naar Italië om er les te geven. In Italiaanse Buren en Italiaanse opvoeding beschrijft hij scherpzinnig, met humor en veel liefde hoe hij, zijn vrouw Rita en zijn drie kinderen zich aanpassen aan de Italiaanse manier van leven. Het zal je anders doen kijken naar de Italianen die je op je vakantie tegenkomt. Hij is ondertussen gescheiden, maar schrijft nog altijd veel boeken.

Een andere aanrader is Italië op het spoor, een verslag van zijn treinreizen door het hele land, en voetbalfans zullen smullen van Een jaar met Hellas Verona, waarvoor hij een voetbalseizoen lang elke match van zijn geliefde ploeg volgde en mijmert over het belang van 's werelds populairste sport. Tim Parks schrijft naast luchtige verslagen van zijn leven in Italië ook ernstige historische werken over bijvoorbeeld het geld van de Medici, en uitstekende romans die zich vaak in Italië afspelen, zoals Nieuwe kleren voor Massima. Hij schrijft ook over meditatie en over literatuurwetenschap, en doet dat altijd met verve.

De luchtigste

Als een tv-producer aan het schrijven gaat, dan krijg je in het geval van Fausto Brizzi een luchtige maar entertainende verhalen waar heel veel mensen zich in zullen herkennen. In Je leeft maar één keer ontmoeten we de Romeinse Diego, die last heeft van een midlifecrisis en waarschijnlijk zelfs een depressie. Niet alleen omdat hij 46 is, maar vooral omdat hij het gevoel heeft dat niemand nog maar hem omkijkt. Hij gaat in therapie en we ontdekken samen met hem wat er aan de hand is. Alleen, hij wordt er niet echt vrolijker van, dus besluit hij na een ontmoeting om nuttige dingen voor andere mensen te doen. Vrienden die al een tijdje ruziemaken weer samenbrengen, bijvoorbeeld, of zijn zoon aan een liefje helpen. Er loopt veel, zo niet alles, mis en toch krabbelt Diego langzaam maar zeker weer overeind. Een luchtig boek over depressie, waar je misschien luidop mee gaat lachen: het lijkt niet te kunnen en toch is het Fausto Brizzi gelukt.

De klassieker

De kans is groot dat je de film al gezien hebt, en toch is het een goed idee om De Naam van de Roos ook gewoon te (her)lezen. Het is Umberto Eco's bekendste boek, en volgens velen ook zijn beste. De mysterieuze en niet zo rare gebeurtenissen in een Benedictijnerabdij in de 14e eeuw hebben iets weg van een detectiveverhaal, maar het boek is zoveel meer. Theologische discussies, heel wat Latijn en omschrijvingen van de plaats van de Franscikaner Orde in Europa passeren de revue.

In theorie is dit boek veel werk, maar Eco zorgt er voor dat je ondanks die dingen toch wil doorlezen. Ben je een pure thrillerlezer, dan zal je smullen. Ligt je interesse in geschiedenis, filosofie of semantiek, dan schuift Eco vele lagen onder zijn mysterie om je brein te prikkelen. De vraag die op al die niveaus wordt gesteld is: hoe ziet de waarheid eruit? Dankzij Eco spendeer je niet alleen fysiek een weekje in Italië, maar breng je ook in je hoofd zeven dagen door in een interessant klooster.

De spannendste

Oxfrod heeft zijn inspector Morse, Venetië zijn commissario Guido Brunetti, en dat hebben we te danken aan Donna Leon, een Amerikaanse academica die dertig jaar in Venetië woonde. In haar nieuwste boek, De Troonopvolger, die in juli uitkwam, krijgt Brunetti de vraag om wat te gaan graven in de achtergrond van ene Gonzalo, een rijke Venetiaan die een volwassen jongeman wil adopteren die dan zijn hele fortuin zou erven. Uiteraard vallen er doden, op natuuurlijke en criminele wijze, en moet Brunetti nog dieper graven. Opvallend weetje, Leons boeken zijn in heel wat talen vertaald, maar nadrukkelijk niet in het Italiaans.

Nog een spannende aanrader:de boeken van Andrea Cammileri, waarin zijn inspector Montalbano misdaden groot en klein oplost in het complexe maar o zo mooie Sicilië. De mafia, mensenhandel, drugs en racisme: het zou zware kost kunnen zijn, maar de excentrieke terugkerende personages en Montalbani's liefde voor het leven en vooral het lekkere eten van zijn eiland maken de boeken uitermate leesbaar.

'Duizelingwekkend', zo vond een recensent dit boek. Ook woorden als 'verleidelijk' en 'ambitieus' doken op in besprekingen. Dat was niet overdreven. Sarah Dunant neemt je in De geboorte van Venus mee naar het Firenze van de Medici's. Naar 1492 om precies te zijn. De 15-jarige Alessandra is niet mooi, maar leest gretig Plato. Ze is een slecht danser, maar goed in Grieks en Latijn, en wil niets liever dan schilderen, in een tijd dat de fundamentalistische clericus Savanarola vrouwen liefst uit het straatbeeld zou verwijderen. Ze mag alleen met chaperone buiten en haar ambitie als kunstenares zorgt voor consternatie alom. Het verhaal gaat echt borrelen als een Vlaamse kunstenaar de familiekapel komt schilderen en een oudere koopman belangstelling voor Alessandra krijgt. Dunant schreef een soort liefdesbrief aan de stad, en beschrijft de fresco's, straten, feesten en gewaden zo sensueel dat je er meteen naartoe wil. Alessandra is bovendien excellent gezelschap. Dunant is vooral bekend als thrillerauteur. Dit is dan ook escapisme van de bovenste plank maar tegelijk soms razend actueel.De Italiaanse bergen zijn de laatste jaren het decor van een heel eigen genre, met als koplopers bestsellers als De Acht Bergen en De Buitenjongen van Paolo Cognetti. Maar hij is niet de enige auteur die de Alpen als achtergrond gebruikt voor mooie verhalen. Neem journalist Franco Faggiani, die in Tussen Twee Werelden het verhaal vertelt van Theo en zijn pleegzoon Martino, die Aspergers heeft. Ze verhuizen van Turijn naar een dorp in de bergen en wij wandelen met hen mee, een nieuw en anders leven tegemoet.De Britse auteur, vertaler en academicus Tim Parks trok in de jaren 80 naar Italië om er les te geven. In Italiaanse Buren en Italiaanse opvoeding beschrijft hij scherpzinnig, met humor en veel liefde hoe hij, zijn vrouw Rita en zijn drie kinderen zich aanpassen aan de Italiaanse manier van leven. Het zal je anders doen kijken naar de Italianen die je op je vakantie tegenkomt. Hij is ondertussen gescheiden, maar schrijft nog altijd veel boeken.Een andere aanrader is Italië op het spoor, een verslag van zijn treinreizen door het hele land, en voetbalfans zullen smullen van Een jaar met Hellas Verona, waarvoor hij een voetbalseizoen lang elke match van zijn geliefde ploeg volgde en mijmert over het belang van 's werelds populairste sport. Tim Parks schrijft naast luchtige verslagen van zijn leven in Italië ook ernstige historische werken over bijvoorbeeld het geld van de Medici, en uitstekende romans die zich vaak in Italië afspelen, zoals Nieuwe kleren voor Massima. Hij schrijft ook over meditatie en over literatuurwetenschap, en doet dat altijd met verve.Als een tv-producer aan het schrijven gaat, dan krijg je in het geval van Fausto Brizzi een luchtige maar entertainende verhalen waar heel veel mensen zich in zullen herkennen. In Je leeft maar één keer ontmoeten we de Romeinse Diego, die last heeft van een midlifecrisis en waarschijnlijk zelfs een depressie. Niet alleen omdat hij 46 is, maar vooral omdat hij het gevoel heeft dat niemand nog maar hem omkijkt. Hij gaat in therapie en we ontdekken samen met hem wat er aan de hand is. Alleen, hij wordt er niet echt vrolijker van, dus besluit hij na een ontmoeting om nuttige dingen voor andere mensen te doen. Vrienden die al een tijdje ruziemaken weer samenbrengen, bijvoorbeeld, of zijn zoon aan een liefje helpen. Er loopt veel, zo niet alles, mis en toch krabbelt Diego langzaam maar zeker weer overeind. Een luchtig boek over depressie, waar je misschien luidop mee gaat lachen: het lijkt niet te kunnen en toch is het Fausto Brizzi gelukt.De kans is groot dat je de film al gezien hebt, en toch is het een goed idee om De Naam van de Roos ook gewoon te (her)lezen. Het is Umberto Eco's bekendste boek, en volgens velen ook zijn beste. De mysterieuze en niet zo rare gebeurtenissen in een Benedictijnerabdij in de 14e eeuw hebben iets weg van een detectiveverhaal, maar het boek is zoveel meer. Theologische discussies, heel wat Latijn en omschrijvingen van de plaats van de Franscikaner Orde in Europa passeren de revue.In theorie is dit boek veel werk, maar Eco zorgt er voor dat je ondanks die dingen toch wil doorlezen. Ben je een pure thrillerlezer, dan zal je smullen. Ligt je interesse in geschiedenis, filosofie of semantiek, dan schuift Eco vele lagen onder zijn mysterie om je brein te prikkelen. De vraag die op al die niveaus wordt gesteld is: hoe ziet de waarheid eruit? Dankzij Eco spendeer je niet alleen fysiek een weekje in Italië, maar breng je ook in je hoofd zeven dagen door in een interessant klooster.Oxfrod heeft zijn inspector Morse, Venetië zijn commissario Guido Brunetti, en dat hebben we te danken aan Donna Leon, een Amerikaanse academica die dertig jaar in Venetië woonde. In haar nieuwste boek, De Troonopvolger, die in juli uitkwam, krijgt Brunetti de vraag om wat te gaan graven in de achtergrond van ene Gonzalo, een rijke Venetiaan die een volwassen jongeman wil adopteren die dan zijn hele fortuin zou erven. Uiteraard vallen er doden, op natuuurlijke en criminele wijze, en moet Brunetti nog dieper graven. Opvallend weetje, Leons boeken zijn in heel wat talen vertaald, maar nadrukkelijk niet in het Italiaans.Nog een spannende aanrader:de boeken van Andrea Cammileri, waarin zijn inspector Montalbano misdaden groot en klein oplost in het complexe maar o zo mooie Sicilië. De mafia, mensenhandel, drugs en racisme: het zou zware kost kunnen zijn, maar de excentrieke terugkerende personages en Montalbani's liefde voor het leven en vooral het lekkere eten van zijn eiland maken de boeken uitermate leesbaar.