Als tiener heb ik me lang verzet tegen een creatief beroep. Als je vader Pablo Picasso is, maak je het jezelf dan alleen maar moeilijk, dacht ik. De teken- of schilderkunst waren helemaal uitgesloten. Dan hadden mensen me steevast met hem vergeleken, en één wereldberoemde kunstenaar in de familie was genoeg. (lacht) Uiteindelijk gaf mijn passie toch de doorslag: als styliste voor avant-gardistische theaterproducties in Parijs experimenteerde ik eind jaren zestig met edelstenen, en nadien vroeg Yves Saint Laurent me om modejuwelen voor hem te ontwerpen. Wellicht moest het gewoon zo lopen - aan een creatieve roeping ontkom je niet.
...