Vrijdag 12 JULI, DE BIJLOKE, GENT

Waar ik vandaan kom, wil het meisje bij de ingang weten. En mijn geboortedatum ? Ik werp een schuine blik op het enquêteformulier. Hoera, op Gent Jazz hoor ik nog bij de jonkies. Er zijn er hier die de oorlog nog meegemaakt hebben. Wat zeg ik, de honderdjarige oorlog. De standards van Diane Krall spreken nu eenmaal eerder cops ( cool older persons) aan dan gabbers. Maar toch, wij babyboomers zijn met jazz, rock en pop opgegroeid, ons zullen ze in rusthuis De zilverberk niet kunnen paaien met een charmezanger van het zevende knoopsgat. Koppig blijven wij tot op hoge leeftijd festivals afschuimen, maar we zijn wel op ons comfort gesteld. Een modderarme ondergrond, schone toiletten, stoelen en tafels : op een beschaafd festival als Gent Jazz is het allemaal voorhanden. En ja, een mens wil ook wel wat anders onder de tanden dan een vettige hamburger. Gewokte mosselen iemand ? Penne al arrabiata ? En de cavatisering en mojitisering van het festivalgebeuren is een feit. De sparkling komt hier in wit en rosé en in echte glazen. Om niet helemaal voor watjes door te gaan, eten we er een bak friet bij. Goedkoop is anders : zes euro voor een mojito met heel veel ijs, een mens zou van minde...