Meer dan 25 jaar oud is het nu al, en toch ziet het huis dat Marcello Armani voor zichzelf bouwde er nog opvallend eigentijds uit. De strengheid en de zuivere vormen die de architectuur van de jaren zeventig kenmerkten, werden hier zeer consequent toegepast: glazen wanden, zichtbaar gewapend beton, schuifelementen in aluminium, porfieren vloeren en een kaal en sober interieur met enkele designstukken van bekende ontwerpers, schilderijen van grote namen en een modern meubilair. Dat alles gelegen in een prachtig parkje met boomgaard en moestuin.
...

Meer dan 25 jaar oud is het nu al, en toch ziet het huis dat Marcello Armani voor zichzelf bouwde er nog opvallend eigentijds uit. De strengheid en de zuivere vormen die de architectuur van de jaren zeventig kenmerkten, werden hier zeer consequent toegepast: glazen wanden, zichtbaar gewapend beton, schuifelementen in aluminium, porfieren vloeren en een kaal en sober interieur met enkele designstukken van bekende ontwerpers, schilderijen van grote namen en een modern meubilair. Dat alles gelegen in een prachtig parkje met boomgaard en moestuin. Armani, die in 1936 in Tione di Trento geboren werd, studeerde in 1961 af als architect aan de universiteit van Milaan. In de jaren die daarop volgden, deed hij beroepservaring op in Amsterdam en Helsinki en volgde hij verscheidene specialisatiecursussen in de Verenigde Staten. In 1965 opende hij in Trento zijn eigen architectenbureau. Zijn klanten vond hij zowel in Italië als in het buitenland. Hoewel hij zich vooral bezighield met industriële projecten, sociale woningbouw en stadsarchitectuur, zocht Armani voor zijn eigen woning een plekje in het groen uit. Dat vond hij in Villazano, op een heuvel van twee hectare die uitkijkt op de stad Trento en vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de Dolomieten. De villa die hij daar bouwde, is sinds 1974 grotendeels onveranderd gebleven. Wel hangen er intussen enkele schilderijen van zijn dochter Selvaggia, die naast schilderes ook modeontwerpster is, en staan er tafels van zijn andere dochter Monica, die meubels ontwerpt voor de lijn Monica Armani. Ook het zwembad in het park achter het huis werd later aangelegd. Een sober lint van cement, aluminium en veel glas, zo ziet de villa er van buiten uit. Door die grote ramen lijkt het wel alsof het interieur opgaat in de groene omgeving. De meeste ruimtes liggen gelijkvloers: de dagvertrekken met de keuken, de living en de wasplaats, en de nachtvertrekken verdeeld over vier slaapkamers en twee badkamers. Door de helling van het terrein liggen de vestibule en de garages een verdieping lager, waardoor ze wat gescheiden zijn van het woongedeelte. Beneden bevindt zich ook nog een fitnessruimte met zwembad en sauna. Aan de zijkant zorgt een ijzeren brugje over de oprijlaan voor de verbinding tussen het woonhuis en het park.De strengheid van de buitenkant wordt ook binnen weerspiegeld. In de living bijvoorbeeld, met de witte muren, het parelgrijs kamerbreed tapijt en het valse plafond met ingebouwde verlichting. De meubels die in de eet- en zithoek staan, zijn designstukken van grote namen als Charles & Ray Eames, Bertoia en Ludwig Mies van der Rohe. De decoratie is er zeer sober gehouden. Geraffineerde eenvoud heerst ook in de slaapkamer, waar enkel het hoogstnodige staat en waar bijna alles wit is. Een discrete tussenwand scheidt deze ruimte van de badkamer. Het moderne uitzicht van de villa contrasteert op aangename wijze met het middeleeuwse stadje beneden. Wonen in Trento wordt veelal geassocieerd met prachtige palazzi en de zwier van vervlogen tijden. Vernieuwing hangt er niet echt in de lucht. Behalve dan bij architect Armani en zijn twee dochters.Productie Vega / Bewerking Jan Haeverans / Foto's Giorgio Possenti