Bij een zwaar busongeluk in Egypte raakte het hele gezin Filliers gewond, vader Jan overleed ter plaatse. Drie maanden later klopte huisvriend Christian aan bij Jans vrouw Dominique. Hij stelde voor om een fonds op te richten ter nagedachtenis aan Jan. "Aanvankelijk had ik het zeer moeilijk met dat idee. De kinderen en ik waren nog aan het revalideren en zaten in een rouwproces. Ik had tijd en ruimte nodig." Een p...

Bij een zwaar busongeluk in Egypte raakte het hele gezin Filliers gewond, vader Jan overleed ter plaatse. Drie maanden later klopte huisvriend Christian aan bij Jans vrouw Dominique. Hij stelde voor om een fonds op te richten ter nagedachtenis aan Jan. "Aanvankelijk had ik het zeer moeilijk met dat idee. De kinderen en ik waren nog aan het revalideren en zaten in een rouwproces. Ik had tijd en ruimte nodig." Een poosje later legde Dominique het voorstel toch voor aan haar vier kinderen, toen nog tieners. "Een van hen heeft een ernstig blijvend letsel overgehouden aan het ongeval. Tijdens zijn revalidatie zag hij, nog meer dan de andere gezinsleden, hoe belangrijk het is om een hechte familie en vriendengroep te hebben, een vangnet. Hij gaf ons onmiddellijk het signaal: niet twijfelen." Het Fonds Jan Filliers reikt beurzen uit om slachtoffers van een ongeval te ondersteunen in hun persoonlijke ontwikkeling. Het gaat steeds om concrete, persoonlijke projecten: een aangepaste fiets of individuele muzieklessen bijvoorbeeld. "We geven een signaal: je staat niet alleen, er is nog een toekomst en we gaan die zo goed mogelijk aanpakken." Geld voor deze projecten komt van spontane giften, acties en eigen evenementen, waar Dominique het fonds telkens kort voorstelt. "Ik ben verplicht om iedere keer terug te keren naar ons eigen verhaal. Dat maakt het soms moeilijk. Ik wil niet blijven peuteren in de wonde, wil het verhaal afsluiten. Christian zegt dan: 'Dominique, als je denkt dat het te veel wordt, er is niemand die je verplicht om ermee door te gaan.' Ik heb een tijdje geprobeerd om onze ervaring los te koppelen, maar dat gaat niet. Mensen hebben dat nodig om het te begrijpen, om zich betrokken te voelen." Voor de kinderen is het anders. "Ik denk dat het voor hen belangrijk is om te weten dat hun papa niet vergeten wordt. Jan was zeer geliefd, hij had altijd veel mensen rond zich en stond zelf altijd klaar om iedereen te helpen."