'Waarom trek je niet een paar dagen bij mij in?'. Met die eenvoudige vraag nodigde mijn coronabuddy me uit om voor drie dagen bij haar te crashen. Met die woorden redde ze twee singels van de eenzaamheid, twee extraverten van de sociale isolatie. Die drie dagen werden drie weken en, wie weet, drie maanden. Dat is niet vanzelfsprekend, maar toch gaat het vanzelf.

Al sinds dag één is haar huis ook mijn thuis. Genereus deelt ze haar frigo, haar huis, haar Netflix-abonnement en zowat elke minuut vrije tijd met mij. 's Ochtends vraagt ze me of ik thee wil bij een stukje versgebakken brood. In de supermarkt legt ze stiekem mijn lievelingschocolade in de kar. Ze kijkt mee naar 'Thuis', kent de namen van de hoofdpersonages en veinst teleurstelling omwille van het onverwacht vroege seizoens-einde. Ze mort niet wanneer ik te lang werk en vervolgens over datzelfde werk begin te zeuren. In plaats daarvan schenkt ze me een gin-tonic en een glimlach. Ze wijst me erop dat we het hier zo slecht nog niet hebben. En doet me zo beseffen dat mopperen in deze situatie ongepast is.

Mijn coronabuddy heeft me behoed voor gesprekken met mijn planten

Mijn coronabuddy heeft me gered van de apocalyptische toekomstscenario's in mijn hoofd. Degene waarbij ik in een apen-onesie, omgeven door torens gehamsterd wc-papier en stapels afwas, onverwacht zou overlijden aan de gevolgen van een vreemd virus. Ze heeft me bevrijd van de angst voor een wereld vol mensen die bestaan uit pixels in plaats van vlees en bloed. Ze heeft me behoed voor de gesprekken met mijn planten of, nog erger, het meubilair.

In plaats daarvan heeft ze me met open armen verwelkomd in haar corona-cocon: een virusvrije en zorgeloze plek in een wereld die steeds vreemder voelt. Dat is van lotje getikt. Dat is fantastisch. Dat is alles wat ik op dit moment nodig heb. Het is zoveel meer dan ik had durven hopen.

Een welgemeende dankjewel.

Wil jij zelf collega's, vrienden, verplegers, buren, personeel of de bakker om de hoek in de bloemetjes zetten op Weekend.be? Zet op mail wie je waarom wil bedanken naar bedankt@knack.be en wij doen de rest.

'Waarom trek je niet een paar dagen bij mij in?'. Met die eenvoudige vraag nodigde mijn coronabuddy me uit om voor drie dagen bij haar te crashen. Met die woorden redde ze twee singels van de eenzaamheid, twee extraverten van de sociale isolatie. Die drie dagen werden drie weken en, wie weet, drie maanden. Dat is niet vanzelfsprekend, maar toch gaat het vanzelf. Al sinds dag één is haar huis ook mijn thuis. Genereus deelt ze haar frigo, haar huis, haar Netflix-abonnement en zowat elke minuut vrije tijd met mij. 's Ochtends vraagt ze me of ik thee wil bij een stukje versgebakken brood. In de supermarkt legt ze stiekem mijn lievelingschocolade in de kar. Ze kijkt mee naar 'Thuis', kent de namen van de hoofdpersonages en veinst teleurstelling omwille van het onverwacht vroege seizoens-einde. Ze mort niet wanneer ik te lang werk en vervolgens over datzelfde werk begin te zeuren. In plaats daarvan schenkt ze me een gin-tonic en een glimlach. Ze wijst me erop dat we het hier zo slecht nog niet hebben. En doet me zo beseffen dat mopperen in deze situatie ongepast is. Mijn coronabuddy heeft me gered van de apocalyptische toekomstscenario's in mijn hoofd. Degene waarbij ik in een apen-onesie, omgeven door torens gehamsterd wc-papier en stapels afwas, onverwacht zou overlijden aan de gevolgen van een vreemd virus. Ze heeft me bevrijd van de angst voor een wereld vol mensen die bestaan uit pixels in plaats van vlees en bloed. Ze heeft me behoed voor de gesprekken met mijn planten of, nog erger, het meubilair. In plaats daarvan heeft ze me met open armen verwelkomd in haar corona-cocon: een virusvrije en zorgeloze plek in een wereld die steeds vreemder voelt. Dat is van lotje getikt. Dat is fantastisch. Dat is alles wat ik op dit moment nodig heb. Het is zoveel meer dan ik had durven hopen. Een welgemeende dankjewel.