In de eerste tekst die ik schreef, verklaarde ik mijn liefde aan de oerkracht die in elke vrouw schuilt. De oerkracht om een kind te dragen, baren, voeden en opvoeden. Om ondanks slapeloze nachten toch met opgeheven hoofd te blijven doorzetten. Tot 3,5 uur voor mijn deadline was dat mijn tekst, maar ik voelde dat er iets niet klopte. Het was pas toen ik de tekst liet nalezen door mijn lief, dat ik moest toegeven dat ik een tekst vol torenhoge clichés had geschreven, die niet gebaseerd was op mijn gevoel op dit moment. Ik voel me momenteel geen krachtige vrouw, maar vooral een vermoeid hoopje ellende. En de echte kracht schuilt er volgens mij in om dat te zien en te durven toegeven en er verder ook niet meer gewicht aan te hangen dan nodig is.

Door er heilig van overtuigd te zijn dat de vrouw, als spil van het gezin, alles moet maar ook kan dragen en daar enorm fier op mag zijn, ga je uit de weg dat het soms ook wel eens tegen kan zitten, of te veel kan worden. We moeten volgens mij opletten dat de nadruk op de sterkte en kracht van vrouwen er niet voor zorgt dat zij geen 'halt!' of 'hulp!' meer durven roepen wanneer dat nodig is. Voor mij mag internationale vrouwendag dus nog steeds bestaan, als herinnering aan onszelf om in de eerste plaats zorg te dragen voor onszelf. Een kaars verlicht ook eerst zichzelf. Een dag als dit doet ons reflecteren over wat vrouw-zijn betekent en hoe we ons verhouden tegenover het andere geslacht, dat ons ook vaak een spiegel voorhoudt. Of zoals mijn partner het verwoordde: 'Lang leve de vrouw, lang leve de man, en lang leve de verwarring tussen beiden.'

In de eerste tekst die ik schreef, verklaarde ik mijn liefde aan de oerkracht die in elke vrouw schuilt. De oerkracht om een kind te dragen, baren, voeden en opvoeden. Om ondanks slapeloze nachten toch met opgeheven hoofd te blijven doorzetten. Tot 3,5 uur voor mijn deadline was dat mijn tekst, maar ik voelde dat er iets niet klopte. Het was pas toen ik de tekst liet nalezen door mijn lief, dat ik moest toegeven dat ik een tekst vol torenhoge clichés had geschreven, die niet gebaseerd was op mijn gevoel op dit moment. Ik voel me momenteel geen krachtige vrouw, maar vooral een vermoeid hoopje ellende. En de echte kracht schuilt er volgens mij in om dat te zien en te durven toegeven en er verder ook niet meer gewicht aan te hangen dan nodig is. Door er heilig van overtuigd te zijn dat de vrouw, als spil van het gezin, alles moet maar ook kan dragen en daar enorm fier op mag zijn, ga je uit de weg dat het soms ook wel eens tegen kan zitten, of te veel kan worden. We moeten volgens mij opletten dat de nadruk op de sterkte en kracht van vrouwen er niet voor zorgt dat zij geen 'halt!' of 'hulp!' meer durven roepen wanneer dat nodig is. Voor mij mag internationale vrouwendag dus nog steeds bestaan, als herinnering aan onszelf om in de eerste plaats zorg te dragen voor onszelf. Een kaars verlicht ook eerst zichzelf. Een dag als dit doet ons reflecteren over wat vrouw-zijn betekent en hoe we ons verhouden tegenover het andere geslacht, dat ons ook vaak een spiegel voorhoudt. Of zoals mijn partner het verwoordde: 'Lang leve de vrouw, lang leve de man, en lang leve de verwarring tussen beiden.'