Met grote ogen word ik aangestaard door de onbekende vrouw tegenover mij in de trein. 'Wat is dat?' vraagt ze met een lichte paniek in haar stem. Ze kijkt naar de naald die ik net in mijn buik heb gestoken. Ik vertel haar dat ik diabetes heb en wijs naar mijn etui met insulinepennen. Een alledaags zicht is het inderdaad niet, een jong meisje met zoveel naalden. 'Dat zou ik echt niet kunnen', vervolgt de vrouw. Ze draait haar hoofd weg, terwijl ik denk: 'natuurlijk zou je dat kunnen, ik kan het toch ook?'
...