In beeld: Bijzondere woning hoog tussen de bomen

27/08/15 om 11:03 - Bijgewerkt om 11:03

Hindes, vossen en eekhoorns. Dat zijn de gebruikelijke buren van de jonge architect Anthony Seutin. Na zijn studies startte hij helemaal alleen met de bouw van zijn huis in Namen, op de flank van een beboste heuvel. Een mooi evenwicht tussen eenvoud en efficiëntie, tussen nauwkeurigheid en noodzaak.

Terwijl hij nog voor architect studeerde, was Anthony Seutin al vast van plan zijn eigen huis te bouwen. Tegen het moment dat hij zijn diploma haalde, had hij een duidelijk project voor ogen en waren de plannen bijna klaar. Hij droomt van een eigen plekje waar hij zich uit de stad kan terugtrekken en toch alles in de buurt heeft. Hij ging op zoek naar een terrein waar hij die droom kan waarmaken en vond, nu zowat tien jaar geleden, een enorm perceel dat om evidente redenen nog geen koper vond: het bospad dat zich langs een beboste heuvel slingert en uiteindelijk uitloopt op een relatief vlakke zone is praktisch ontoegankelijk voor vrachtwagens. Maar niet alleen de slechte toegankelijkheid van het verwilderde terrein van 70 are is een hoofdbreker. Ook op administratief vlak zijn er een aantal hindernissen. Volgens het gewestplan zou de grond immers in een zone voor gemeenschapsvoorzieningen liggen. De architect vond het perceel echter ideaal voor zijn plannen en boog zich daarom in detail over het dossier. En hij haalde zijn slag thuis: uiteindelijk erkent het Gewest dat er een inschrijvingsfout werd gemaakt. Zo kreeg Anthony Seutin toch nog de toestemming om de bouwgrond te kopen. Voorwaarde: een stedenbouwkundige vergunning binnenhalen.

Strijdlustig

Een vergunning krijgen was niet evident, gezien de aard van het project. Zonder echte gevel, zonder dakhelling en zonder daklijst heeft het ontwerp meer weg van een boomhut. "Ik was er bijna zeker van dat mijn plannen door de administratie zouden worden afgekeurd", bekent de architect. Tot zijn grote verbazing, echter, moedigde Stedenbouw hem aan en kon hij op alle steun rekenen. "Toen begreep ik dat de administratieve diensten eerder een bondgenoot dan een tegenstander zijn en dat ze proberen om, samen met de architecten, oplossingen te vinden voor de complexe en soms oubollige tools voor stadsplanning. Daardoor veranderde mijn kijk op mijn beroep aanzienlijk. Het is niet zozeer een kwestie van voortdurend op problemen stoten, het komt erop aan oplossingen te bedenken. Op die manier werd ik me bewust van de belangrijke rol die architecten in de stad kunnen spelen."

Toch werd het project bijna gedwarsboomd door een - puur om technische redenen - negatief advies van het Gewest. Daardoor kon de gemeente dus niet meteen een vergunning afleveren. Het beroep, aangetekend bij de bevoegde minister én de steun van de gemeentelijke ambtenaren, deden de balans uiteindelijk positief doorslaan.

...

Stephan Debusschere

Lees meer in Ik Ga Bouwen magazine 383

Onze partners