Serge Lutens

17/09/08 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:25

Een parfum creëren is voor hem geen zaak van platte commercie, maar veeleer een onweerstaanbare drang. Een statement tegen vervlakking en voor smaak. Het precies afwegen van ingrediënten, zoals een dichter zijn woorden wikt. Een filosofisch gesprek met Serge Lutens, bij hem thuis in Marrakech.

Het donkere, kleine bijhuisje waar we ons gesprek voeren, typeert Serge Lutens (66). Hij zweert bij zwart, en zijn werk heeft steevast een duister kantje. Ook zijn assistente past in het plaatje : een jonge, bleke vrouw, helemaal in het zwart, met een donkere carré, op en top Lutens. Terwijl het buiten heerlijk warm is en we af en toe een flard van vogelgeluiden opvangen, hullen we ons binnen in een winterse, weemoedige sfeer. Deze rasechte Fransman heeft dan wel gekozen voor een leven in het palmgebied van Marrakech, maar de flamboyante, zuiderse gloed is nog niet in zijn leven binnengedrongen. Hij leeft teruggetrokken, praat als een authentieke hoveling - bijna poëtisch Frans, ongebreideld en behoedzaam tegelijk - en als hij vraagt of hij zijn nieuwste creatie, Serge Noir, op mijn huid mag ruiken, doet hij dat zacht bevend en fluisterend : "Hier hou ik van. Heel geraffineerd en bijzonder, bij niemand anders ruikt het zo."
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners