Wim Tops ( 28) en Peter Revalk ( 30) vormen het brein van de vijfkoppige Antwerpse band Wizards of Ooze, die twee jaar na z'n debuut eindelijk weer teken van leven geeft met ?Bambee !?
...

Wim Tops ( 28) en Peter Revalk ( 30) vormen het brein van de vijfkoppige Antwerpse band Wizards of Ooze, die twee jaar na z'n debuut eindelijk weer teken van leven geeft met ?Bambee !? Jacky Huys / Foto Hypnovisuals Een wedergeboorte ? Misschien is dat een beetje overdreven. We zijn nooit zo groot geweest als sommigen beweerd hebben, en we zijn ook niet twee jaar van de aardbodem verdwenen. Het heeft om te beginnen bijna een jaar geduurd voor ons debuut, The Dipster, een beetje aansloeg bij publiek en concertorganisatoren. Dat is echt een trage groei geweest. En dan is er ook het zoekproces, hé. Daarom heeft de nieuwe plaat twee jaar gevergd. Maar voor ons was het simpel : wij wilden tevreden zijn over de opvolger, of dat nu vijf weken, vijf maanden of vijf jaar zou duren. Er staat voorlopig één concert in België gepland en dertig in het buitenland. Dat heeft misschien te maken met de relatieve windstilte rond de Wizards : ik neem aan dat sommigen zich afvragen of we nog volk kunnen trekken. Onze voorwaarden zijn nu eenmaal zo dat een organisator behoorlijk wat tickets moet verkopen om er iets aan over te houden. Maar wij moeten er uiteindelijk ook van leven. Het is en blijft een vreemde ervaring : we hebben een nieuwe cd en geen hond is in ons geïnteresseerd. Gelukkig hebben wij de mentaliteit : als jullie niet willen, dan maar niet. Ze hebben ons ooit als acid-jazzband gelabeld, maar die boom is absoluut voorbij. Wij geven toe dat er op ons debuut enkele nummers stonden die voor acid jazz konden doorgaan, maar anderzijds waren we voor veel van die firmaatjes toch niet acid jazz genoeg omdat we ook soft soul brachten, experimentele shit en psychedelia. Dat doen we vandaag trouwens in nog veel grotere mate : een hokje vinden voor onze muziek is bijna niet mogelijk. We hébben op veel van die acid-jazzparty's gespeeld, maar we hadden erg snel door : dit is hype, niets meer. De enige zegen van die trend was : eindelijk kunnen we de funky dingen doen waar we al jaren van houden én er nog een cent aan verdienen ook. Het was acid jazz, maar wij noemden het funky shit. En vandaag : mungo. De mensen denken vaak dat wij twee de Wizards of Ooze zijn en dat de rest van de band inwisselbaar is. Fout. Wij schrijven de meeste nummers, wij doen de praatjes, maar de andere jongens zijn vaste groepsleden. Sommige stukken van de muziek worden echt in functie geschreven van het kunnen van de musici, die er op die manier hun stempel op kunnen drukken : je kan niet zomaar een rockdrummer in Wizards of Ooze droppen. Na The Dipster is de trompetist eruit gestapt. Wij hebben audities gedaan en er kwamen echt wel zeer behoorlijke jongens op af, maar ze hadden hét niet, het klikte niet toen we ze voor de leeuwen wilden gooien. In België kun je in principe in elke parochiezaal spelen, maar wij hebben het altijd beperkt willen houden. Concerten moeten een feest zijn om naar uit te kijken, geen sleur. In 1995 hebben we wat dat betreft te veel gespeeld : vooral die festivals waren we op de duur kotsbeu. In clubs kun je buiten jezelf treden als het goed is, op een festival heb je altijd een haast-je-rep-je-sfeer, waarbij het eigenlijk niet om de muziek gaat. Waar wij naar streven is : wereldwijd een aantal concerten kunnen geven in de goeie clubs van elk land. Ik las laatst een stuk over verkoopcijfers van Belgische groepen in het buitenland en wij stonden daar niet eens in, terwijl we toch tot de goeie middenklasse behoren. Wij hebben altijd een low profile gehad. En we zijn daar gelukkig mee. Ik zou absoluut niet met mijn kop in een damesblad willen staan om vragen te beantwoorden over mijn seksuele voorkeuren. We hebben een hekel aan de verheerlijking van het eigen ego. Wij krijgen ook mentale diarree van musici die zichzelf oh zo graag op de voorgrond willen plaatsen in hun videoclips : in de onze komen wij niet eens voor. Bij ons gaat het om de muziek. Peter Revalk (centraal) en Wim Tops (onder) : Onze muziek was acid jazz, maar wij noemden het funky shit. En vandaag : mungo.