Ooit. Het is lang, lang geleden. Maar toch echt gebeurd. Voor het wijd open raam zat een geëxalteerde jonge man van een eind in de twintig. Op het tafeltje voor hem lagen pistolen. De jonge man staarde er met getormenteerde blik naar. Hij was gekleed naar de laatste mode. Het is te zeggen : een geel vest, een gele broek en een blauwe rokjas. De zogenaamde 'Werther-look', het uniform van zijn generatie. Plots schreeuwde hij. Hij riep : 'Liefste ! Liefste ! Vaarwel, Vaarwel !' Toen schoot hij zich door het hoofd. Iedereen mocht zijn 'romantische' dood aanschouwen. Dat het niet mooi was om aan te zien, daar had hij niet over nagedacht. En de volgende dag zat er in een of andere Duitse stad weer een jonge man aan een tafel waarop een pistool lag. In identieke kledij. En met identieke bewoordingen haalde hij als een romantisch gebaar de trekker over. En de week daarna voltrok zich hetzelfde scenario in een andere stad. In heel Europa raasde een zelfmoordepidemie. Ontketend door een boek : Het lijden van de jonge Werther van Johan Wolfgang von Goethe.
...