Le Mess : Louis Schmidtlaan 1, 1040 Brussel. 02 734 03 36. Lunch met voor- en hoofdgerecht (12,50 euro), lightmenu 24 euro. Zaterdagmiddag en zondag gesloten. 's Avonds mag men de auto parkeren op de binnenplaats.
...

Le Mess : Louis Schmidtlaan 1, 1040 Brussel. 02 734 03 36. Lunch met voor- en hoofdgerecht (12,50 euro), lightmenu 24 euro. Zaterdagmiddag en zondag gesloten. 's Avonds mag men de auto parkeren op de binnenplaats.categorie : modieuze brasserie Beoordeling : Keuken : 6/10 Sfeer : 7/10 Comfort :7/10 Service : 6/10 Prijs/kwaliteit : 6/10 F rançois Schwennicke heeft het vermaarde lederwarenatelier Delvaux onder zijn beheer en is tevens betrokken bij diverse modieuze horecaprojecten. In de vroegere werkplaatsen van de tassenmaker, gelegen in de Brusselse O.-L.-Vrouw van Vaakstraat, werd in 1990 restaurant La Manufacture geopend. Deze brasserie is blijvend trendy en dertien jaar later weten decor en eten nog immer te verleiden. In Parijs is Delvaux partner in het Bouillon-concept. Brussel werd vijf jaar geleden getrakteerd op een derde project : Le Mess. Deze brasserie à la mode bevindt zich in de officierseetzaal van het voormalig rijkswachtarsenaal aan de Brusselse Louis Schmidtlaan, waar Delvaux de nieuwe werkplaatsen en bureaus onderbracht. Het militaire gebouw werd in de negentiende eeuw opgetrokken uit baksteen en grijze hardsteen. De architecten Léopold d'Ursel en Pierre Hoet namen het binnenste van het gebouw onder handen en het resultaat mag er wezen. De ruime vertrekken zijn aangenaam gedecoreerd met mahoniekleurig gebeitste wilde kerselaar en de vloeren zijn van gepolijst beton. De inrichting is mooi door zijn eenvoud en verenigt elementen van militaire soberheid en van koloniaal getint officierscomfort. De art-decoachtige meubels werden getekend door Philippe Starck. Chef-kok is sinds enkele seizoenen Bruno Lesbats. Deze Franse Bask werkte in sterrenhuizen en was drie jaar souschef in het Brusselse delicatessenrestaurant La Truffe Noire. Toch waren wij in het verleden niet altijd tevreden over de wisselvallige kwaliteit van de bereidingen en ook de bediening was meermaals nonchalant. Ter gelegenheid van het nieuwe overdekte terras probeerden wij het opnieuw. De nieuwe eetzaal is te bereiken via de eerste verdieping. Daar wacht een serreachtige constructie. Op een met glas en ijzer omgeven en met teakhout bedekt platvorm, bevinden zich houten terrastafels en -stoelen. Wijnranken accentueren de gecreëerde tuinambiance. De spijskaart maakt gewag van een geactualiseerd en gepersonaliseerd Frans-Belgisch repertoire. Aziatische invloeden spelen een belangrijke rol. Nieuw is het Lightmenu du Sergent-Chef, bestaande uit drie caloriearme bereidingen (24 euro). De wijnkaart legt het accent op flessen uit nieuwe wijnlanden en het is wijngoeroe Eric Boschman die achter de schermen adviseert. Wij bestelden een glas wit als aperitief en riepen "Wow, wat is dat ?" Bij navraag bleek dat het hier om een Australische Yalumba Chardonnay ging. Vreemd genoeg kostte deze heerlijke wijn 32 euro per fles en dienden wij slechts 4,8 euro per glas te betalen : hier klopte iets niet ! Wij bestelden twee voorgerechten : een Toscaanse salade, die een brute mengeling was van grove stukken sla, hele droogtomaten, flinke schellen parmezaanse kaas en droogham, op smaak gebracht met salsa verde (11,20 euro) en nems of twee krokante rolletjes brickdeeg met een niet te definiëren vulling van scampi's en kreeft en naar voren gebracht met een zoetzure pikante saus (14,50 euro). Bij het eten kozen wij een fles Chileense Trio Concha Y Toro (22,30 euro), een correcte chardonnay, die echter in de schaduw stond van het glas Yalumba. Er kwamen twee hoofdgerechten : kleine tarbot, gepresenteerd met gegrilde aubergines en... zoete couscous, een combinatie die wij helemaal niet geslaagd vonden (18,50 euro) en filet van kabeljauw, opgediend onder een wilde bos krokant gefrituurde, strodunne frieten met mousselinesaus (18,90 euro). Een correcte dame blanche met saus van gesmolten bittere chocolade sloot deze sfeervolle maaltijd van wisselende kwaliteit af. pieter van doveren