Niets fijner dan mijn kinderen bij elkaar in bed te zien kruipen en ze in hun half verliefde, zalig genietende toestand te laten indommelen', zegt Sigrid. 'Na onze verhuizing, vier maanden geleden, bouwde ik ons familiebed door links tegen mijn bed Egons ledikant te schuiven en rechts Zita's stapelbed. Daarvoor sliep ze slecht, alsof ze de hele tijd waakzaam bleef. Als ze nu een nachtmerrie heeft, schuif ik haar direct bij mij onder de deken zonder dat ik mijn bed uit moet.'

'Ik zorg 24/7 voor mijn kinderen. Zita is geboren toen ik nog getrouwd was met mijn ex-vrouw, Egon kreeg ik zeventien maanden na de breuk. Ik droomde altijd al van een groot, bedrijvig gezin en ik wilde daarvoor niet meer wachten op een relatie. Wie weet krijg ik volgend jaar wel nog een kind, alleen.'

'Ik hoop wel dat ik nog iemand tegenkom. Ondanks alles geloof ik nog in de liefde. Ik zou zelfs weer durven te trouwen. Ik ben vreselijk romantisch en vind dat je niet half voor een relatie kunt gaan, want dan haal je er ook maar het halve geluk uit. Mocht ik binnenkort een partner vinden, dan zou het fijn zijn als zij gezellig mee in ons familiebed zou slapen.'

'De intimiteit van een relatie mis ik nu wel, maar ik vertrouw erop dat ze terugkomt. Mijn positieve instelling wordt met de tijd alleen maar sterker, ook omdat de doemscenario's die sommigen voorspelden - 'Twee kinderen alleen, dat trek je niet' - niet uitgekomen zijn. Ik denk dus: alles komt goed. Het tegendeel is nog niet bewezen.'