Mijn verhaal kennen jullie. Ik ben tot twee keer toe veroordeeld omdat ik 'mijn eigen lichaam gebruik'. De eerste veroordeling was er eentje van de tuchtraad van de psychologencommissie. Daarna volgde een veroordeling in beroep. Die uitspraken waren het gevolg van een klacht van een mannelijke psycholoog. In het enige interview dat hij ooit gaf over die klacht verklaarde hij dat hij moeite met mij heeft 'omdat ik mezelf en anderen geregeld reduceer tot een stuk vlees'.

Ik trok grote ogen toen ik dat las. Je moet het mij eens uitleggen hoe ik mijn lichaam in godsnaam niét kan gebruiken? Bij alles wat ik doe gebruik ik nu eenmaal mijn lichaam. Ik ben geest én lichaam. En jezelf tot een stuk vlees reduceren, ook dat zou ik graag nader verklaard zien. Want daar waar ik heel goed weet hoe ik mijn lichaam gebruik, zie ik niet in hoe ik mezelf tot een stuk vlees kan reduceren. Toen ik die vraag aan mijn Instagram-volgers voorlegde, kreeg ik het advies om mezelf in te smeren met kippenkruiden. Of me, Jan Hoet-gewijs, in een plak ham te hullen. Zelf ben ik er nog niet helemaal over uit.

Feit is dat ik mij mijn sensualiteit in mijn privéleven en op mijn Instagram-pagina niet verstop. Ik ben een sensuele vrouw, waarom zou ik doen alsof dat niet zo is? Wie goed zoekt, vindt hier en daar een naaktfoto op mijn sociale media. Je moet goed zoeken, dat wel. Vele van de 20.000 extra volgers die ik overhield aan deze bewogen tijd lieten me ook weten teleurgesteld te zijn. Ze hoopten op een pikant profiel - daar zijn die kippenkruiden weer - , maar stuitten voornamelijk op gezinsfoto's. Want ja, mama ben ik ook. Vooral dat.

Vrouwen die hun sensualiteit uitspelen worden genadeloos veroordeeld

De vraag blijft of een man ook deze miserie meegemaakt zou hebben als hij zichzelf sexy profileerde? Als hij eens een foto in zwembroek op zijn sociale media zwierde? Ik denk het niet, ook al beweren velen van jullie van wel. We denken allemaal dat we leven in een samenleving waarbij mannen en vrouwen gelijkwaardig aan elkaar zijn én ook zo behandeld worden. Ik pleit schuldig: ik dacht dat ook. Daarom ging ik in beroep. Ik was in de volle overtuiging dat ik niet veroordeeld zou worden omwille van mijn vrouwelijkheid. Ik had het grandioos mis. In onze samenleving is nog niet voor iedereen gelijk.

Onze theorie - iedereen is gelijk - loopt nog niet helemaal gelijk met de praktijk. Ik ben wel degelijk veroordeeld omdat ik me te sexy geuit heb en daardoor de waardigheid van het beroep in het gedrang breng volgens de commissie. En ook al was dat maar een deel van de hele motivatie, dan nog is dat iets wat niet zou mogen. Je veroordeelt iemand met een andere huidskleur toch ook niet mede omdat hij een andere huidskleur heeft? Net zoals een huidskleur nooit een argument kan zijn in zo'n discussie over waardigheid, is een geslacht dat evenmin.

Toen ik even later in 'De Afpraak' vertelde dat ik erover dacht om naar het Hof van Cassatie te trekken met de zaak, die uiteraard niet alleen over mij gaat, maar over alle vrouwen die iets dergelijks meemaken, reageerde presentator Bar Schols als volgt: 'Is dat zo, ja?'. Ja, dat is zo. En wellicht moet je helaas een vrouw zijn om dat te weten. Om het aan de levende lijve te ondervinden. En daarom is Internationale Vrouwendag nog steeds nodig.

Mijn verhaal kennen jullie. Ik ben tot twee keer toe veroordeeld omdat ik 'mijn eigen lichaam gebruik'. De eerste veroordeling was er eentje van de tuchtraad van de psychologencommissie. Daarna volgde een veroordeling in beroep. Die uitspraken waren het gevolg van een klacht van een mannelijke psycholoog. In het enige interview dat hij ooit gaf over die klacht verklaarde hij dat hij moeite met mij heeft 'omdat ik mezelf en anderen geregeld reduceer tot een stuk vlees'. Ik trok grote ogen toen ik dat las. Je moet het mij eens uitleggen hoe ik mijn lichaam in godsnaam niét kan gebruiken? Bij alles wat ik doe gebruik ik nu eenmaal mijn lichaam. Ik ben geest én lichaam. En jezelf tot een stuk vlees reduceren, ook dat zou ik graag nader verklaard zien. Want daar waar ik heel goed weet hoe ik mijn lichaam gebruik, zie ik niet in hoe ik mezelf tot een stuk vlees kan reduceren. Toen ik die vraag aan mijn Instagram-volgers voorlegde, kreeg ik het advies om mezelf in te smeren met kippenkruiden. Of me, Jan Hoet-gewijs, in een plak ham te hullen. Zelf ben ik er nog niet helemaal over uit. Feit is dat ik mij mijn sensualiteit in mijn privéleven en op mijn Instagram-pagina niet verstop. Ik ben een sensuele vrouw, waarom zou ik doen alsof dat niet zo is? Wie goed zoekt, vindt hier en daar een naaktfoto op mijn sociale media. Je moet goed zoeken, dat wel. Vele van de 20.000 extra volgers die ik overhield aan deze bewogen tijd lieten me ook weten teleurgesteld te zijn. Ze hoopten op een pikant profiel - daar zijn die kippenkruiden weer - , maar stuitten voornamelijk op gezinsfoto's. Want ja, mama ben ik ook. Vooral dat.De vraag blijft of een man ook deze miserie meegemaakt zou hebben als hij zichzelf sexy profileerde? Als hij eens een foto in zwembroek op zijn sociale media zwierde? Ik denk het niet, ook al beweren velen van jullie van wel. We denken allemaal dat we leven in een samenleving waarbij mannen en vrouwen gelijkwaardig aan elkaar zijn én ook zo behandeld worden. Ik pleit schuldig: ik dacht dat ook. Daarom ging ik in beroep. Ik was in de volle overtuiging dat ik niet veroordeeld zou worden omwille van mijn vrouwelijkheid. Ik had het grandioos mis. In onze samenleving is nog niet voor iedereen gelijk. Onze theorie - iedereen is gelijk - loopt nog niet helemaal gelijk met de praktijk. Ik ben wel degelijk veroordeeld omdat ik me te sexy geuit heb en daardoor de waardigheid van het beroep in het gedrang breng volgens de commissie. En ook al was dat maar een deel van de hele motivatie, dan nog is dat iets wat niet zou mogen. Je veroordeelt iemand met een andere huidskleur toch ook niet mede omdat hij een andere huidskleur heeft? Net zoals een huidskleur nooit een argument kan zijn in zo'n discussie over waardigheid, is een geslacht dat evenmin. Toen ik even later in 'De Afpraak' vertelde dat ik erover dacht om naar het Hof van Cassatie te trekken met de zaak, die uiteraard niet alleen over mij gaat, maar over alle vrouwen die iets dergelijks meemaken, reageerde presentator Bar Schols als volgt: 'Is dat zo, ja?'. Ja, dat is zo. En wellicht moet je helaas een vrouw zijn om dat te weten. Om het aan de levende lijve te ondervinden. En daarom is Internationale Vrouwendag nog steeds nodig.