Een zilveren dienblad met een weelderig boeket kruiden in bloei, een kannetje tomatenbouillon en een schaaltje tomatenolie worden ons voorgezet. De bouillon wordt ingeschonken, met een sierlijk tangetje worden de kruiden erin ondergedompeld en er na een halve minuut weer uitgevist. Een paar druppeltjes olie en een uitnodiging om te proeven. De ceremonie is begonnen.
...

Een zilveren dienblad met een weelderig boeket kruiden in bloei, een kannetje tomatenbouillon en een schaaltje tomatenolie worden ons voorgezet. De bouillon wordt ingeschonken, met een sierlijk tangetje worden de kruiden erin ondergedompeld en er na een halve minuut weer uitgevist. Een paar druppeltjes olie en een uitnodiging om te proeven. De ceremonie is begonnen. Eten bij Chambre Séparée, het nieuwe restaurant van Kobe Desramaults, is een trip. Van de vinylplaten die de soundtrack van de avond vormen over het diepgroene wollen vasttapijt dat voetstappen dempt tot de fel uitgelichte keuken waar je ogen onvermijdelijk naartoe worden gezogen. Aan een explosief ritme komen gerechten uit de keuken. Een zalvend zachte rauwe noordzeegarnaal in een posteleinblad gewikkeld, haring gerijpt op miso, een taartje van leverpastei en witte aalbes. De keukenequipe spreekt je toe en geeft instructies. Eerst de rauwe schaar van de langoustine eten, dan de staart en daarna de shot van de geperste koppen. De geflambeerde plakjes Holstein mengen met de gepekelde eierdooier, dan pas proeven. De in hooi gerijpte duif met je handen eten, niet met bestek. Je volgt, want het is duidelijk: deze mensen weten wat ze aan het doen zijn. Een kreeft wordt met een mes achter in de kop gestoken en gaat in haar geheel de oven in. Vlees hangt in de rook van de smeulende houtblokken. Een geblakerde pompoen gevuld met puree van zijn eigen vruchtvlees ligt te warmen op de grill. De keuken waarrond de 16 toeschouwers zijn geplaatst, is het equivalent van een breugeliaans tafereel. Je ogen dwalen voortdurend rond en blijven telkens weer haken aan een ander paar handen dat snel en kundig aan het werk is. Omdat een uitgebreid menu al voldoende prikkels afvuurt, laat ik de wijnen aan me voorbijgaan. Voor die keuze word ik niet alleen beloond met een lucide focus, maar ook met elegante en licht verteerbare non-alcoholische dranken. Zo begeleidt een rozenbottelinfusie met cassis en gefermenteerde framboos het vlees en een witte icetea met lavendel de kaas. Met de frisse toetsen en lichte textuur hoeft dit non-alcoholische arrangement niet onder te doen voor aangepaste wijnen. Een pluim voor de sommelière, die deze dranken met veel enthousiasme brouwt en schenkt. Wie had gehoopt op een kritische noot: sorry, ik kan het niet. Als het ritme je gegrepen heeft, is er geen plaats meer voor kanttekeningen. Zo strak als Chambre Séparée misschien op voorhand lijkt (het stipt arriveren, vooruitbetalen, de beperking tot reserveren met twee personen), zo warm en genereus ontvouwt het zich eens je het restaurant binnenstapt. Na twintig gangen word ik overspoeld door een enorme dankbaarheid omdat de chef en zijn team zich zoveel moeite hebben getroost om mij zo'n intense ervaring te bezorgen. Wie dit elke dag kan waarmaken, verdient veel respect.