Ik was als kind niet erg sociaal. Ik had vrienden, maar ik zat ook graag in mijn eigen wereld. Ik verzamelde stenen, schelpen, fossielen en andere dingen, en verpoosde soms meer tussen dingen dan tussen mensen. Gelukkig kleefde mijn omgeving daar geen label op, zoals nu zo vaak gebeurt. Ik mocht mezelf zijn en daar op mijn manier mee omgaan. Net zoals mensen die heel open zijn - die moeten hun karakter ook een plaats geven in hun leven. De behoefte om me af te zonderen is trouwens gebleven. Tijd voor jezelf kunnen maken: in onze gejaagde, hypergeconnecteerde wereld is dat een luxe.
...