Het culturele aspect van het 'bezig zijn met wijn' is voor veel wijnconsumenten zeer aantrekkelijk. In het milieu van kenners heeft wijn een grote internationale uitstraling, tegelijk is de lokale verankering dominant. Geen ander landbouwproduct wordt zo met zijn terroir geassocieerd als de druif. Wijn wordt met een onwaarschijnlijke verscheidenheid gecatalogiseerd en benoemd naar zijn oorsprong. Zelfs op microschaal : wijn is van dát perceel, meer dan van een streek of een land. Ondanks die 'Bokrijkcomponent' is wijn het meest verspreide en kostbaarste consumptieproduct ter wereld.
...

Het culturele aspect van het 'bezig zijn met wijn' is voor veel wijnconsumenten zeer aantrekkelijk. In het milieu van kenners heeft wijn een grote internationale uitstraling, tegelijk is de lokale verankering dominant. Geen ander landbouwproduct wordt zo met zijn terroir geassocieerd als de druif. Wijn wordt met een onwaarschijnlijke verscheidenheid gecatalogiseerd en benoemd naar zijn oorsprong. Zelfs op microschaal : wijn is van dát perceel, meer dan van een streek of een land. Ondanks die 'Bokrijkcomponent' is wijn het meest verspreide en kostbaarste consumptieproduct ter wereld. Zo komt het dat veel kapitaalkrachtige Belgen zich lieten verleiden om in de wijnbouw te investeren, al was het maar om de eigen bevoorrading veilig te stellen. Albert Frère kocht (de helft van) Château Cheval Blanc, naar verluidt omdat hij de wijn zelf zo graag drinkt. Het inkopen in de wijnproductie in het buitenland gaat gewoonlijk niet zonder slag of stoot. Door de plaatselijke gemeenschap wordt de nieuwe eigenaar met zijn nieuwe ideeën over kwaliteit en productie vaak als een ongewenste indringer ervaren, als een rustverstoorder en zelfs als agressor. In elk geval wekt hij grote argwaan. Regelrechte boycot, administratieve en technische tegenwerking kunnen zijn deel worden en het vraagt tijd, geduld en mensen- en taalkennis om het allemaal te boven te komen. Meer dan tien jaar heeft de Belg Dieter Bohrmann, eigenaar in Bourgondië van elf hectare in Meursault, Monthélie, Saint-Romain, Puligny en Gevrey-Chambertin erover gedaan om de productie op een kwalitatief hoogstaand peil te tillen. De initiële samenwerking met lokaal klinkende namen zoals Rougeot was faliekant : hooggechaptaliseerde en oxidatieve wijnen en daarbij nog grote ongecontroleerde lekken uit de stocks naar de lokale markten. In 2005 gooide de dynamische dochter Sofie Bohrmann het over een andere boeg door een jonge, fris denkende oenoloog aan te werven, Dimitri Blanc. Die kon onmiddellijk de grote perceelkwaliteit tot in het glas brengen... Het millésime 2006 werd op het Concours Général Agricole de Paris door het Franse ministerie van Landbouw bekroond met drie gouden medailles, even zeldzaam voor een Belg als het Olympisch goud. Ook in Portugal, met zijn Quinta do Passodouro, moest Bohrmann om kwaliteit te maken uiteindelijk de gevestigde lokale competentie van het huis Niepoort ruilen voor jonge technische frisheid. De Portugese opvattingen over verantwoordelijkheid enerzijds en de wat stugge Vlaamse bedrijfsvoering anderzijds maakte dat zelfs het water van de majestueuse Douro veel te diep werd voor samenwerking. Verschillende millésimes port gingen door slordigheid verloren in vluchtige zuurheid, en de rode wijn kwam door te weinig nazorg niet boven het niveau uit van ruwe landelijkheid. Alles veranderde in 1999 met de komst van de jonge oenoloog Jorge Serodio Borges. Vanaf het millésime 2000 al werd de 'gewone' rode wijn excellent : de ruwe tannines waren geweerd en in de plaats kwam een grote, suave, getemde fruitigheid. De internationale bekroning kwam met een lofzang in The Wine Spectator en vooral met de quotering van Robert Parker met 93 op 100 voor het jaar 2004. Ook aan de port werd gewerkt met voorlopig als triomfantelijk eindpunt de recente Ruby Reserva. Niet onder de eigendomsnaam Quinta de Passadouro, maar onder de merknaam Passadouro : zo is de selectie van druiven en wijnen niet beperkt tot de wijngaarden van de quinta. Proeven maakt onmiddellijk duidelijk dat hier veel meer dan een 'gewone' Ruby in het glas staat : een mooie, frisse kleur met een kleine toets van rijpe belegenheid, erg ongewoon voor Ruby en een neus met genuanceerde finesse, waarin het fruit opwelt bij het opschudden. De smaak is fijn zacht met een verre hint naar chocolade en tevens vers fruitig. Deze wijn is te verkiezen boven wat verouderde vintagewijn van kleine domeinen. Bij navraag komt het geheim : er is tot 30 procent portwijn van 40 jaar oud bijgemengd. Voor 13 euro wel een absoluut koopje. (Verdelers in België : Passage de Douro in Hasselt en Huis Crombé in Kortrijk)Een 'gewone' rode, generische bourgogne, van het perceel Les Lormes in de gemeente Pommard, productie : 15 hl. In het glas komt een lichte, frisse kleur en een mooie, fijne pinot-noirneus. De smaak zet present aan met goede vulling, die echter wat verarmt tegen het einde. Van het perceel Clos sous le Château, 45 hl, 12 maanden houtlagering. Lichte en fijne, minerale wijn met charme en goed evenwicht. Ongeveer 12 euro. Van het perceel Les grands Champs, 15 hl, 18 maanden houtlagering. Kleur met een nuance van stevigheid en een dito neus, met na het opschudden ook veel finesse. De smaak is van het zachte, goed gevulde type met een mooi gebouwde en gestructureerde lengte. Ongeveer 21 euro. Door Herwig Van Hove