Het wonder van de witte ladders

28/04/10 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:26

Opeens was er dat woord, dat je normaal zelden hoort maar dat nu de gesprekken en nieuwsberichten beheerste : het luchtruim, dat heden was gesloten. Ik kan me voorstellen dat het nefast is voor de economie maar tegelijk vond ik het imposant : de lucht zoals die was, en altijd geweest is vóór de mens hem begon te doorkerven met witte strepen, als ladders in de panty van een lichtekooi. Ik voelde een soort sympathie voor die verre vulkaan met zijn onuitsprekelijke naam, die er in zijn eentje in slaagde ons aan de grond te houden, met onze rusteloze benen en onze vliegtuigananassen. Op slag bleek hoe verwaand prikklokken en dienstregelingen in wezen zijn, hoe weinig ervoor nodig is om ons vleugellam te maken. Met alle begrip voor het leed van de reiziger, maar als maatschappelijk verschijnsel vond ik het interessant dat de dingen eens niet liepen zoals wij ze hadden gepland, ...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners