Sluit je ogen en denk aan de speelplaats van een lagere school. Een volle speelplaats met joelende kinderen die tikkertje spelen, voetballen of in groepjes samendrommen. Ergens in een hoek staat een kind, moederziel alleen. Het kijkt naar de andere kinderen, met een mengeling van verlangen en gespeelde onverschilligheid. Wachtend tot de speeltijd eindelijk voorbij is. Stel dat het jouw kind is. Dan breekt je hart. 'Bas was zo'n kind', vertelt Ine over haar oudste zoon (11). 'Nu gaat het beter, maar de eerste jaren op de lagere school waren moeilijk voor hem. Hij slaagde er niet in om vriendjes te maken en was daar echt ongelukkig door. Wij nodigden regelmatig een klasgenootje uit om te komen spelen, in de hoop dat dat voor een doorbraak kon zorgen, maar op school veranderde er niets. Bas werd niet gepest. Hij was gewoon zo stil dat hij niet opviel. En omdat hij niet wist hoe hij aansluiting kon vinden bij de andere kinderen, werd hij steeds stiller, banger en onzekerder.'
...