In Engeland is de namiddagthee nooit weggeweest, hier maakt hij opgang. We noemen het graag high tea, hoewel dat niet helemaal klopt. Maar we zijn het eens over wat het is: een lichte maaltijd tussen lunch en diner, wanneer een hongertje de kop opsteekt.
...

In Engeland is de namiddagthee nooit weggeweest, hier maakt hij opgang. We noemen het graag high tea, hoewel dat niet helemaal klopt. Maar we zijn het eens over wat het is: een lichte maaltijd tussen lunch en diner, wanneer een hongertje de kop opsteekt. Afternoon tea kent zijn oorsprong in het begin van de negentiende eeuw, toen thee uit de Britse kolonies werd ingevoerd en erg in de mode was. Omdat er slechts twee maaltijden per dag werden gebruikt - een laat ontbijt en het diner rond acht, negen uur 's avonds - zou volgens de legende Anna, hertogin van Bedford, in de namiddag een ' sinking feeling' hebben gevoeld, en de oplossing daarvoor was een grote pot thee en een lichte snack, die ze nuttigde in haar boudoir. Ze inviteerde haar vriendinnen en al gauw werd de afternoon tea een vaste afspraak. Het ritueel verhuisde van het boudoir naar de zitkamer en men noemde het low tea, omdat hij werd geserveerd op lage salontafeltjes en bankjes, in tegenstelling tot de high tea, die men aan een normale eettafel gebruikte. Dat was echter voor de middenklasse of de arbeiders, die rond vijf of zes uur een stevige maaltijd gebruikten, met vis- en vleesgerechten en warme pie. High tea was oorspronkelijk dus een avondmaal, maar werd later synoniem aan namiddagthee. Het gebruik van afternoon tea kwam tot volle bloei in Britse hotels, en de Londense high teas van The Ritz, Brown's, The Savoy e.a. zijn een verplicht nummer op een citytrip. Niet enkel de hotelgasten, ook winkelende dames (ja, toch vooral dames) komen graag even verpozen bij een pot thee en een verfijnde snack. Bij afternoon tea horen nette manieren, delicaat servies en de pink omhoog. Hoewel er geen vaste regels zijn, bestaat het menu meestal uit warme scones met jam en room, kleine boterhammetjes (sandwiches) met komkommer, eiersla met tuinkers of gerookte zalm en taartjes. Om plaats te winnen, worden ze geserveerd op een etagère, en je begint met zout en eindigt met zoet. Natuurlijk kenden we op het vasteland ook tearooms, waar thee of koffie met een taartje of een slagroomwafel werden geserveerd. Maar die kregen aan het einde van de vorige eeuw de stempel van hopeloos ouderwets, en hun plaats werd ingenomen door hippe koffiebars. De grote hotels zaten echter niet stil, en zorgden voor een verjongingskuur van hun afternoon tea. The Berkeley in Londen pakte uit met Prêt-à Portea, patisserie geïnspireerd op de mode. Vooral Nederland volgde gretig en daar werd het een wedstrijd om de mooiste typisch Hollandse (denk Delfts blauw, of grachtenhuisjes) gebakjes aan te bieden, die vlijtig op Instagram worden gepost. De grote Bake Off-wedstrijden zwengelen de liefde voor patisserie verder aan, en wie door zoetschaamte geplaagd wordt, vindt zelfs alternatieven zoals Madam Bakster. Kortom, of we onze thee low dan wel high gebruiken, hij heeft zijn oubollige imago helemaal afgeschud, en we drinken er graag een glaasje prosecco of champagne bij.