Op zoek naar onze roots: de zin en onzin van DNA-tests

06/11/18 om 21:00 - Bijgewerkt op 13/11/18 om 15:56
Uit Knack Weekend van 07/11/18

Stel je voor dat je afstamt van Vikingen of Aziatisch bloed door je aderen hebt stromen. Eenvoudig te achterhalen, nu er steeds meer kits op de markt komen die beweren dat ze op basis van een DNA-staal je herkomst kunnen bepalen. Maar hoe betrouwbaar zijn die tests? En zijn ze zo onschuldig als we denken?

Het is je misschien ook al eens overkomen op reis: je raakt aan de praat met een sympathieke mens en vroeg of laat valt dan de vraag waar je vandaan komt. Om de een of andere reden zijn de reizigers die ik ontmoet altijd een schoolvoorbeeld van culturele diversiteit. 'Mijn vader is Colombiaans, mijn moeder Frans', wist een man me onlangs te vertellen. En het is zelfs al gebeurd dat er een half dozijn nationaliteiten genoemd wordt wanneer ook de grootouders ter sprake komen. Ik voel me met mijn Belgische vader, Belgische moeder en Belgische grootouders aan beide kanten dan altijd een beetje knullig. Niet dat ik me ervoor schaam Belg te zijn, integendeel, maar heel exotisch is het niet. Ik heb één troost. Volgens mijn vader zou onze familie afkomstig zijn uit Mauritanië - de naam De Moor zou daarvan afgeleid zijn. Er zou ooit zelfs een schilderij hebben bestaan van een oude Moor, die volgens de familiesaga onze stamvader zou zijn. En mijn moeder opperde iets over een Chinese voorouder, al kon ze dat niet honderd procent bevestigen. Maar in de familie waren er opmerkelijk veel 'spleetogen' in omloop, dus er zou wel iets van waar kunnen zijn, dacht ze. Ik besloot op genealogisch onderzoek te gaan.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners