Een vreemde scène, ten huize Arthur Donck. Als we aanbellen, zien we naast de prachtige stalen binnendeur een emmer staan. Tik-tik-tik, klinkt het. Even lijkt het alsof de architect al een lek heeft in zijn pas verbouwde huis. Maar als we ernaar informeren, blijkt de installatie een kunstwerk. En - oef - het verwarde al menige andere bezoeker bij de entree. In de traphal naar boven lopen we nog eens in de val. Daar hangt een prachtige ingelijste aquarel van een geabstraheerde vogel. Gevraagd naar wie de kunstenaar is, antwoordt Arthur Donck: 'Mijn dochter.'
...