'Ruik je de zee al?' Mijn vader vroeg het elke keer als we na een veel te lange autorit Nieuwpoort binnenreden. De ramen gingen naar beneden - toen nog handmatig - en mijn zussen en ik staken onze blonde kopjes door het raam. We roken de zee niet, nog niet, maar we beweerden van wel. Nog veel leuker was het moment dat we dan eindelijk de zee zagen opduiken tussen twee appartementsgebouwen. Een streepje, meer was het niet, maar hoe magisch was dat moment toch elke keer weer. Dat streepje zat immers vol herinneringen en beloftes.
...