Van zijn coach zou hij wel wat meer een ‘warrior’ mogen zijn, maar ondanks zijn zachte aard beklimt Raphaël Collignon de ATP-ranglijst. Wie is deze wonderboy van de tennissport?
Raphaël Collignon (23) is vroeg voor onze ontmoeting en neemt uitgebreid de tijd om al onze vragen te beantwoorden. Hij verliest nooit zijn kalmte – zelfs niet bij vragen die wat gevoeliger liggen. Zijn dat de kwaliteiten die van hem een kampioen maken? De man die Casper Ruud – de voormalige nummer 2 van de wereld – versloeg op de US Open van 2025 heeft definitief bewezen dat hij uit hetzelfde hout gesneden is.
Op de Royal Fayenbois Tennis Club in Luik waar we hem ontmoeten, is Collignon een ronkende naam. De hele club volgt er de vorderingen van ‘hun’ wonderkind. Maar ook zijn vader leerde er tennissen en is er nog altijd kind aan huis.
Op de banners langs de tennisbanen prijkt reclame voor ‘Spine and Brain Solutions – Professor Frédéric Collignon’. Wellicht zit die winnersmentaliteit in zijn DNA, met een neurochirurg als vader (met een diploma van de prestigieuze Mayo Clinic in de VS), een moeder met een doctoraat in de psychologie op zak en tantes die respectievelijk officier van justitie en oogarts zijn. De tuin van zijn grootouders – beiden medisch specialist – keek zelfs uit op de courts van de RTC Fayenbois.
Zit excelleren Collignon in het bloed? Volgens de Franstalige pers in elk geval wel: zij bestempelen hem als de nieuwe ster van het Belgische tennis.
‘Mijn vader is een enorme tennisfan, of hij nu zelf speelt of aan de kant toekijkt’, zegt Collignon. ‘We waren altijd close, dus volgde ik hem in zijn hobby.’ Al op zijn vierde bleek hij aanleg voor de sport te hebben, zodat hij al begeleid werd door de Fédération Wallonie Bruxelles, nog voor hij kon lezen. De passie die tot dan toe enkel tussen vader en zoon werd gedeeld, werd een echt familieproject.
De Luikenaar is er zijn familie dankbaar voor: ‘Mijn moeder zette haar carrière on hold om me overal naartoe te rijden; ze deed alles wat nodig was zodat ik kon groeien. Vanaf mijn zesde nam tennis een grote plaats in mijn leven in, maar ook dat van mijn broer en zussen (Collignon is de oudste van vier, red.): ze maakten hun huiswerk in de club terwijl ik de hele middag trainde. Ze offerden veel voor me op. Daarom ben ik ook zo blij dat ik vandaag in de ATP-ranking sta (op de 73ste plaats, red.): het betekent dat al die moeite niet voor niets is geweest.’
Zonder druk
Toen Didier Jacquet de jonge Collignon begon te coachen in de club naast het ouderlijk huis, was die pas acht. Al snel kwamen er ook wedstrijden boven op de drie uur training, die hij bijna stuk voor stuk won. Collignon geeft toe dat hij liever voor punten speelde dan constant zijn forehand en backhand te oefenen. Maar zijn zeges waren eerder te danken aan een verdedigende dan aan een competitieve speelstijl.
‘Maar iemand die verdedigend speelt, heeft ook veel gerend, wat dan weer bijdraagt tot een ongelooflijke fysieke ontwikkeling’, merkt Jacquet op. Hij werkte voor de Tennisbond, waar Collignon op twaalfjarige leeftijd op internaat ging. ‘Een speler met een uitzonderlijke toewijding.’ En: ‘Op het veld maken moed en mentale kracht ook deel uit van het talent’, weet de coach nog.
Als je jong bent en niets anders doet dan tennissen, is het moeilijk om een sociaal leven te hebben.
Behalve Collignon en Ysaline Bonaventure trainde hij ook David Goffin. Op internaat gaan, je vrienden achterlaten… ‘Als je jong bent en goed speelt, raak je helemaal in je sport verstrikt. Je traint steeds meer, je gaat bij de Bond, je doet mee aan internationale toernooien. Het is niet makkelijk om een sociaal leven te hebben als je zes jaar lang niets anders doet dan tennissen, met aangepaste lunchpauzes en lesschema’s waardoor je nooit op de speelplaats komt’, geeft de tennisser toe.
Wanneer hij zijn vader voor het eerst op eigen terrein kon verslaan? ‘Ik was elf of twaalf’, lacht hij. En hoewel verliezen van je eigen kind niet voor iedereen even verteerbaar is, beweert dr. Collignon dat hij op dat moment erg blij was: ‘Het was het bewijs dat hij vooruitgang boekte. Al wilde ik niet per se een kampioen van hem maken.’
Zijn zoon beaamt dat, hij is dankbaar dat zijn ouders hem nooit onder druk hebben gezet. ‘Natuurlijk ben ik erg trots op wat hij vandaag presteert,’ gaat de neurochirurg verder, ‘zoals ik dat ook bij mijn andere kinderen ben. Ik wou de zin om hard te werken aan hen doorgeven, de drang om wat ze leuk vinden zo goed mogelijk te willen doen, zodat ze later nergens spijt van zouden hebben.’
In de ogen van het grote publiek lijkt het misschien alsof de Luikenaar razendsnel opgeklommen is in de ATP-ranglijst, maar die doorbraak is het resultaat van bijna twintig jaar hard werken.
Winnen of niet verliezen
In 2020 sloot Steve Darcis zich aan bij de Tennisbond en begon hij Collignon, toen achttien, te coachen. ‘Er is nog veel ruimte voor verbetering, zowel mentaal, fysiek als qua tennisvaardigheden. Maar het potentieel is er en we boeken vooruitgang’, zegt hij over zijn poulain. Hij geeft wel toe dat vijf jaar om de top honderd te bereiken ‘best snel’ is.
De sleutel tot dit succes is volgens de coach dat Collignon – die nog getwijfeld heeft tussen tennis en voetbal – plots inzag dat het in het spel niet zozeer gaat om ‘niet verliezen’, wel om het spel te winnen. ‘In tennis is het beter om risico’s te nemen, zelfs als je fouten maakt, want zo word je beter’, zegt Steve Darcis.
Wat onderscheidt een goede speler volgens hem van een kampioen? ‘Kampioenen staan ’s ochtends vroeg op en genieten van het trainen, toernooien spelen en zichzelf tot het uiterste drijven. Ze vinden het niet moeilijk en zien het niet als een opoffering.’ Een beschrijving die perfect past bij Raphaël Collignon.
Een carrière als professioneel tennisser brengt nogal wat compromissen met zich mee, weet de tennisspeler, ‘maar is dat niet zo voor elk beroep? Ik heb het geluk dat ik van mijn passie kan leven en dat ik de wereld mag rondreizen om mijn sport te beoefenen. Het is een droomleven.’ Dat weerhoudt hem er niet van om soms wat flexibel om te gaan met de eisen die zijn droom stelt. ‘Ik ben niet de meest gedisciplineerde speler ter wereld. Ik houd mijn slaap niet bij en weeg mijn eten niet af’, geeft hij toe.
Mijn gezin offerde veel voor me op. Daarom ben ik zo blij met die ATP-ranking: die moeite was niet voor niets.
Hij omschrijft zichzelf als een levensgenieter die graag tijd doorbrengt met zijn vrienden en vriendin, om dan samen naar een wedstrijd te kijken of uit eten te gaan. Zelfs als dat betekent dat hij de volgende dag iets vermoeider aan de training begint. Dit ‘vrij normale’ sociale leven vindt hij essentieel voor zijn welzijn.
Succes in een slip
Bijzonder weetje over Collignon: naar elk toernooi neemt hij zijn ‘overwinningsonderbroeken’ mee, die hij in zijn ondergoedlade bewaart voor het geval hij een slecht gevoel krijgt bij een wedstrijd. Is hij een bijgelovige tennisser? Niet in die mate dat hij niets onder zijn shorts draagt, zoals Andre Agassi op Roland-Garros in 1999. Maar net zoals Maria Sharapova durft hij wel een heel toernooi lang hetzelfde gerecht in hetzelfde restaurant te bestellen. En hij raakt geen scheermes aan zolang hij nog in het toernooi zit, want ‘als ik me scheer, verlies ik. De druk tijdens die weken is zo groot dat je die kleine geruststellende rituelen nodig hebt, want ook al klinkt het raar: ze werken.’ Zoals de laatste 45 minuten voor een wedstrijd naar dezelfde playlist luisteren: ‘Opzwepende instrumentale nummers en Franse rap om mezelf op te pompen en in de mood te brengen.’
Zolang ik nog in een toernooi zit, scheer ik me niet. Anders verlies ik. En voor een wedstrijd luister ik altijd naar dezelfde playlist.
Hij laat zijn sportiviteit nooit varen, al zou zijn coach liever zien dat hij wat minder juicht voor de tegenstander en wat meer een warrior zou zijn. Om diezelfde reden sluit Alexandre Bailly, de manager van het restaurant in Fayenbois die de speler zag opgroeien, de deur tijdens ons gesprek. En terecht: het interview was nog geen vijf minuten voorbij of de rijzende ster van het Belgische tennis stond al vriendelijk te poseren voor twee selfies.
In de schijnwerpers
‘Ga je Raphaël Collignon interviewen? Een knappe man, hé?’ glimlacht Denis Langaskens. Samen met zijn broer en voorzitter Olivier vormt de ex-kampioen de kern van de Fayenbois-club. Hij speelde onder meer tegen Patrick McEnroe en Boris Becker, en coachte de generatie tennissterren na hem – onder wie Frédéric Collignon.
Of zijn looks Raphaël Collignon ook echt bezighouden? ‘Tennis krijgt erg veel media-aandacht, het is belangrijk om je imago te cultiveren. Een speler die er stijlvol uitziet op het veld, is zichtbaarder, wat ook meer sponsors en partnerships oplevert’, geeft de tennisser toe terwijl hij terloops Steve Darcis ‘ook een knappe kerel’ noemt. ‘Maar je mag het echte doel niet uit het oog verliezen en meer tijd besteden aan fotoshoots dan op het veld.’
Collignon geeft wel toe dat hij een voorliefde heeft voor mode. Hij somt met plezier zijn favoriete merken op, van AMI en Arte tot Suspicious Antwerp. De vraag naar zijn schoonheidsroutine levert een grimas op, gevolgd door een lachsalvo: ‘Ik poets gewoon mijn tanden en ga naar de kapper als dat nodig is.’ Meer heb je niet nodig als je een jonge twintiger bent en bijna twee meter lang. Hij staat graag in de schijnwerpers op sociale media. Of op het veld, waar hij het publiek na een punt aanspoort om voor hem te applaudisseren en zijn handdoeken opeist met een air die soms wat uit de hoogte lijkt.
Winnen met het hart
Arrogant? De insinuatie lijkt hem oprecht te kwetsen. Hij vertelt hoe zijn coaches hem bekritiseren omdat hij juist te aardig is. ‘Ik ben 1,93 meter, maar durfde lange tijd niet te roepen’, geeft de tennisser toe. ‘Hij is supervriendelijk, iedereen is dol op hem, maar op het veld zou ik toch graag willen dat hij wat stoerder werd’, merkt Steve Darcis op.
Ik wil van het leven genieten, ook als dat betekent dat ik dan de volgende dag iets vermoeider aan de training begin.
Frédéric Collignon ziet dan weer een ‘enorme behoefte aan liefde’ in zijn zoon. Didier Jacquet denkt er net hetzelfde over. Toen de coach zijn voormalige protegé ooit vroeg waarom hij dacht dat hij moest blijven trainen, antwoordde hij ‘omdat ik van je hou?’ Hij denkt dat Collignon op het hoogste niveau zal raken, net door ‘zich geliefd te voelen door iedereen en gesteund door het publiek.’
‘Je wint meer met je hart dan met wat dan ook’, wist Rafael Nadal, Collignons jeugdheld. En wie weet hoe hoog hij in de ATP-ranking zal landen met al die liefde?
Raphaël Collignon (23)
– Geboren op 13 januari 2002 in Rochester, VS, als oudste van vier kinderen.
– Speelde als kind even fanatiek voetbal als tennis, maar ruilde de bal definitief in voor het racket.
– Begint met tennis bij RTC Fayenbois in Luik, met Didier Jacquet als coach.
– Won zijn eerste ITF-circuittoernooien in 2022 en eindigde datzelfde seizoen in de top 300 van de wereld.
– In 2025 behaalt hij de top 100 én wint hij zijn eerste Grand Slam-wedstrijd op de US Open.
– Is met de Red Aces, het Belgische Davis Cup-team, vijfde op de wereldranglijst
Styling: Jan A.R. Bries
Beeld: Vincent Van den Dries
Haar & make-up: Sharon De Winter, light assistant: Sam Coppens, fashion assistant: Arzu Hasanova.
Meer lezen:
