In Parijs eindigt vanavond de fashion week, en daarmee het belangrijkste modeseizoen — zonder overdrijven — sinds mensenheugenis.
Het orgelpunt van de modeweek was het debuut van Matthieu Blazy bij Chanel gisterenavond, in een tot planetarium getransformeerd Grand Palais. Maar die indrukwekkende show was slechts de afsluiter van een drie weken durende aardverschuiving in de mode.
Die begon in mineur in New York en Londen, kwam op dreef in Milaan, en explodeerde in Parijs, met zo’n dozijn ontwerpersdebuten bij zowat alle belangrijke merken.
De ‘big bang’ in het kort: in Milaan ging Demna aan de slag bij Gucci, zette Louise Trotter Bottega Veneta naar haar hand, nam Simone Bellotti Jil Sander over, en zorgde Dario Vitale voor de nodige controverse bij Versace.
In Parijs zagen we nieuwe ontwerpers bij onder meer Dior (Jonathan Anderson, overgekomen van Loewe), Balenciaga (Pier Paolo Piccioli, ex-Valentino), Celine (Michael Rider, geschoold bij Polo Ralph Lauren), Loewe (de Amerikaanse ontwerpers van Proenza Schouler, opgestapt bij hun eigen merk), Maison Margiela (Glenn Martens, die ook Diesel blijft leiden), Mugler (Miguel Castro), Gaultier (de jonge Nederlandse ontwerper Duran Lantink), Chanel (Matthieu Blazy, ex Bottega Veneta) en Carven (Mark Thomas, de rechterhand van Louise Trotter bij dat merk).
8 MOMENTEN DIE ONS ZIJN BIJGEBLEVEN
1. Het debuut van Matthieu Blazy bij Chanel
Er werd in Parijs het meest uitgekeken naar het langverwachte debuut van Matthieu Blazy bij Chanel, Fransman-met-Belgische-roots (en afgestudeerd aan La Cambre in Brussel). Hij moest een einde maken aan het veertig jaar durende rijk van Karl Lagerfeld en zijn rechterhand Virginie Viard.
En zoals min of meer unaniem werd verwacht, is hij daar met brio in geslaagd. De show vond gewoontegetrouw plaats in het Grand Palais, een plek waarmee het bedrijf een langlopende overeenkomst heeft. In de glazen nok van de gigantische tentoonstellingshal hingen een dozijn of meer, net niet levensgrote planeten die zachtjes fonkelden in het donker. De schaal was groots, de sfeer intiem. Blazy keek vooral naar de archieven van Chanel, en naar de figuur van Gabrielle ‘Coco’ Chanel in het bijzonder. De collectie zat vol historische referenties, van waaiende strohalmen op een jurk van aardappelzaktextiel (ook een uitverkoren materiaal bij Comme des Garçons eerder deze week) over geborduurde kraanvogels, tot de strakke parfumverpakkingen van Chanel (wit, met zwarte omlijning).
Gabrielle Chanel droeg graag kleren van haar lief Arthur ‘Boy’ Capel. En dus opende Blazy de show met een aantal heel sterke mannelijke looks, te beginnen met een grijs pak. Hij werkte samen met Charvet, de legendarische hemdenmaker van Place Vendôme, aan een reeks traditionele hemden. Geen paniek, er volgden ook heel vrouwelijke looks, dikwijls met een toets art deco. Perfect geschikt voor de rode loper. Nicole Kidman, pas overgelopen van Balenciaga als nieuwe ambassadeur, zat in de zaal, tussen honderd andere celebs.
Kort samengevat: Blazy deed precies wat van hem verwacht. Hij maakte een collectie waarin je, behalve hemzelf, ook duidelijk Chanel kon herkennen, maar die het huis bevrijdde van het gewicht — letterlijk en figuurlijk — van het verleden. La femme Chanel is nog altijd chic, maar ook wel uit haar keurslijf gehaald. Ze is vrij en dus modern.
Gezien op de front row: Jennie van Black Pink, Tilda Swinton, Angele, Raf Simons, Vanessa Paradis, Pedro Pascal, Jeff Bezos en Lauren Sanchez.
2. De show van de Belgische Julie Kegels
‘Ze heeft zelf gevraagd of ze kon komen,’ vertelde Julie Kegels over de komst van superster Rosalia naar haar show, onder station Passy, waar de metro over een brug richting Eiffeltoren dondert. Een celeb op de front row vergt doorgaans een fikse investering van een merk. Rosalia ging later in Parijs ook naar de shows van Dior en Schiaparelli. Die zorgden er ook voor dat Rosalía te slapen werd gelegd, en dies meer.
Het was de vierde catwalkshow van Julie Kegels, maar haar debuut op de officiële showkalender. En met of zonder Rosalía: alweer een stap vooruit. De collectie, ‘Quick Change’ stond in het teken van vrouwen ‘on the move’: je snel omkleden tussen twee afspraken terwijl je eigenlijk al te laat bent. Kegels introduceerde collabs met de Belgische merken Scapa Sport en Marie-Jo. Van die laatste gebruikte ze deadstock lingerie om patchwork beha’s mee te maken. Nog een cute lingeriedetail: met kantmotieven bedrukte ‘boob tape’ — die ook als uitnodiging werd meegestuurd.
3. Controverse bij Versace
De show van Versace, van Dario Vitale, was de meest controversiële in Milaan. Er kwam nog een epiloog in Parijs, in de vorm van een re-see, jawel, waar de hele collectie op paspoppen was tentoongesteld in een oud glasblazersatelier. Vitale is erin geslaagd om, net als Blazy bij Chanel, de esthetiek van Versace helemaal af te stoffen, en het merk naar 2025 te brengen. Wordt deze new era van Versace volgende lente een hit in de winkels? Afwachten. Het is alleszins onze favoriet van het seizoen.
4. Eerbetoon aan Giorgio Armani bij Yamamoto
Yohji Yamamoto was, voor zover ik kon nagaan, de enige ontwerper die op de catwalk afscheid nam van Giorgio Armani. Tijdens zijn show, als vanouds, in de vergulde feestzaal van het stadhuis, liepen twee modellen met een zwart/wit print van een oude advertentie van Armani op een lange zwarte tuniek. Op de voorkant: een replica van de brief die Armani kort voor zijn overlijden naar Yamamoto stuurde met een uitnodiging voor de show van twee weken geleden in Milaan, waar de vijftigste verjaardag van het merk zou worden gevierd. ‘De fashion business is aan het verdwijnen,’ zei de tachtigplusser in BOF. Dat is niet helemaal waar. Maar de modegeneratie van Yohji is wél bijna helemaal wég, en dat is jammer.
5. Belgische mode is relevanter dan ooit
Is de Belgische mode nog relevant? Meer dan ooit — Chanel, Gucci, Saint Laurent, Alaïa, Courrèges, Rabanne en Marni worden geleid door alumni van Belgische modescholen (plus Prada: Raf Simons studeerde design in Genk). Dries Van Noten en Maison Margiela zijn aan nieuwe, veelbelovende hoofdstukken begonnen in hun geschiedenis. En met Julie Kegels, Marie Adam Leenaerdt, Meryll Rogge, Stephanie D’heygere en Façon Jacmin is een nieuwe generatie sterke ontwerpers aan zet.
6. Een kinderorkest bij Maison Margiela
Glenn Martens begon zijn eerste prêt-à-portershow voor Maison Margiela met een kinderorkest, uitgedost in te grote pitteleers. Ze speelden een medley van standaards uit de klassieke muziek. Er was een meisje van drie appels groot dat enthousiast op een trommel beukte, waarbij af en toe een trommelstok op de vloer belandde. Naast haar zat een percussionist van een jaar of zeven die geboeid naar elk model staarde. Die modellen droegen orthopedisch mondklemmen in hun mond, wat geen mooi zicht was, en afleidde van de kleren, maar tegelijk ook wel mooi verwees naar de vier haakjes die sinds jaar en dag dienen als het logo van Margiela. Maar de kleren zelf waren zelf heel draagbaar, en Martens knoopte ook terug aan met het werk van Margiela, terwijl zijn voorganger John Galliano eigenlijk vooral John Galliano bracht. Zwart leder, sjofele pakken, prints van afbrokkelend behangpapier, heel veel denim, lingerie, en kleefband.
7. Een pornobioscoop
Het was een intense modeweek, waarbij voor de grote merken veel op het spel stond. Er werden al bij al weinig risico’s genomen, en er kon ook weinig worden gelachen. Dat was buiten het totaal obscure Franse label COUCOU BEBE gerekend. De ontwerper had een pornobioscoop in Pigalle afgehuurd. In de twee kelderzaaltjes werd een film geprojecteerd met gemanipuleerde beelden van websites, scènes uit een authentieke, voor de gelegenheid gedraaide seksfilm in het Bois de Boulogne, en nog een unboxingfilmpje van Kiki X, een Only Fans starlet met opgespoten lippen en borsten (titel van de collectie: Botox). Ze verscheen achteraf even op de scène, weliswaar in het donker.
‘Kijk naar links,’ stond daarna te lezen op het scherm, ‘zo meteen zult u een live seks act zien.’ Enkele minuten later ging het licht aan. Het was allemaal raar, kinderachtig, en bijzonder vulgair, maar tegelijk ook hilarisch. Je hoopt alleen dat ze vooraf even met een dweil door de zaal zijn gegaan. Bij Gaultier, toch een huis met een zeker reputatie, deed Duran Lantink iets gelijkaardigs. Maar in zijn geval hadden we iets meer verwacht. Gaultier was in zijn tijd een ‘enfant terrible’ omdat hij divers en gay durfde te zijn in een periode waar dat, in de mode, nog extreem ongebruikelijk was. Die sociëtale dimensie ontbrak bij Lantink, die er trots op was dat hij niet in de archieven van het merk was gaan kijken, en zijn versie van Gaultier had bedacht op basis van zijn eigen herinneringen.
8. Belgisch slotakkoord
Het modeseizoen eindigt vandaag met shows van het Belgische duo Façon Jacmin en Meryll Rogge, en daaropvolgend een cocktail waar Rogge een collab met Wouters & Hendrickx presenteert. In spannende afwachting van het volgende modeseizoen. Dan debuteert Meryll Rogge als artistiek directeur van Marni in Milaan.
Dit verslag kwam onder meer tot stand dankzij Eurostar, waarmee we van Brussel naar Parijs reisden in 1 uur 20 minuten. Info: eurostar.com
