David* (64) is 10 jaar vrijwilliger bij Tele-Onthaal. In het weekend dat op de uitzending volgt behandelt hij samen met zijn collega's vijf keer meer oproepen dan gemiddeld.
...

'Buiten de uitgebreide basisbriefing die we op voorhand van Tele-Onthaal krijgen over de teneur van een tv-uitzending, bereid ik me inhoudelijk niet anders voor dan bij een gewone shift. Bij Leaving Neverland was dat anders. Door de internationale commotie stonden de kranten er bol van. Het liet duidelijk niemand onberoerd. Het was van bij de aftiteling meteen raak. De telefoon heeft mijn hele shift lang, van 23 tot 7 uur, niet stilgestaan. Driekwart van de bellers was ouder dan 50 jaar. De overgrote meerderheid werd als kind seksueel misbruikt door familieleden of andere vertrouwenspersonen. De uitzending deed hun oude wonden weer bloeden. Er hingen die avond ook dubbel zoveel mannelijke slachtoffers aan de lijn. Op verkrachting bij mannen heerst een enorm taboe. Er wordt van uitgegaan dat ze groot en sterk zijn en dat ze zich fysiek kunnen verweren, ook wanneer het misbruik in hun kinder- of puberjaren gebeurde. De drempel om daarover te durven spreken is enorm. De documentaire gaf hun duidelijk de moed om hun hart te luchten. We kregen die avond ook enkele daders, meestal vanuit de cel, aan de lijn. Dat is uitzonderlijk. Als beginnende vrijwilliger had ik het moeilijk met dergelijke oproepen, intussen ben ik daarin gegroeid. Ik heb onbevangen leren luisteren. Achter een dader schuilt ook een mens die zijn verhaal kwijt wil. Wat niet wil zeggen dat je dan akkoord gaat met zijn ideeën, maar het mag je niet verhinderen om te luisteren. Voor de meeste mensen volstaat één meningsverschil om een dialoog verder uit te sluiten. We zijn verzand in een wereld die zwart of wit is. De immense grijze zone ertussen zijn we collectief vergeten. Terwijl je door te praten en te luisteren net ontdekt wat voor mens je zelf bent. Dan merk je wat er wel en niet gezegd kan worden, waarin je je onderscheidt en waarin je gevolgd wordt. Van Michael Jackson ben ik zelf nooit een grote fan geweest, al kan ik zijn moves en bepaalde liedjes appreciëren. Dat is niet veranderd na de uitzending. Door onbevangen te luisteren ben ik ook toleranter geworden. Zijn daden zijn verwerpelijk, maar zijn bijzondere bijdrage aan de muziekwereld kun je niet zomaar verguizen. Positieve herinneringen mag je koesteren, dat vertel ik ook weleens aan de lijn.' (*) Vrijwilligers zijn anoniem, David is daarom een pseudoniem.