Ik ben meer een doener dan een prater. Van die laatste soort zijn er in de wereld al genoeg, en ik heb een hekel aan meetings waarin drie mensen vlak na elkaar hetzelfde zeggen in andere woorden. Geef mij dan maar stilte: spreken doe ik wel wanneer ik echt iets kan bijdragen aan het gesprek. Wellicht heb ik dat te danken aan mijn moeder, die erover waakte dat we met onze twee voeten op de grond bleven. 'Wat willen ze met een jongen uit Harelbeke', vroeg ze toen mijn eerste werkgever in New York mijn visum wilde betalen. (lacht)
...