Ze zou missionaris worden. In India. Dat vertelde Jeanne Devos (nu 84) haar familie op haar plechtige communie. Heel ernstig namen ze de onbezorgde deugniet niet, maar in 1963 vertrok ze wel degelijk vanuit Marseille met de boot naar India, waar ze meer dan 50 jaar werkte. Eerst met dove kinderen, daarna met studenten en ten slotte met huisarbeiders. Waarom een vrolijke boerendochter naar de andere kant van de wereld trekt? In het boek Alsof de Weg ons zocht, geschreven door haar nicht Julie Hendrickx, blijkt één filosofie als een rode draad door alles wat ze doet te lopen: zien, oordelen, handelen. 'Als 16-jarige leerde ik bij de VKSJ dat idee van Jozef Cardijn kennen, maar in India werd het echt een levenshouding. Je ziet dingen om je heen gebeuren, je kijkt naar het nieuws en vraagt je af wat er aan de hand is, waarom dingen gebeuren en wat de zin ervan is. Ten slotte sta je ook stil bij wat jij eraan kunt doen. Dat kan iets heel kleins zijn. Gewoon tegen iemand zeggen dat je blij voor hem of haar bent. Soms betekent het de handen echt uit de mouwen steken. In de jaren zestig maakte ik op conferenties rond studentenbewegingen kennis met mensen als Gustavo Gutiérrez, Luis Sena en Goerges Soares, die aan de basis lagen van de bevrijdingstheologie. Die gaat over bewustzijn en het zien van wat er echt aan de hand is in de wereld, over nadenken over waarom dat zo is, en over actie en evaluatie. '
...