Interieurarchitect Lies Van Kerckhove en haar vriend vielen voor een jaren 60-rijhuis vol nostalgische details. ‘Het huis had al zoveel, die schoonheid moest gewoon goed omkaderd worden.’ Met kleur, hout en een opvallende vide lukte dat aardig.
‘Je deed vandaag minder trappen dan gemiddeld.’ Een paar dagen op vakantie en de stappenteller van interieurarchitect Lies Van Kerckhove vindt het nodig om dit soort reminders te sturen. Dat krijg je dus met een rijhuis waar je verticaal leeft, en waar het aantal trappen naar de leefruimte zelfs verdubbeld werd. Zo’n ingreep tikt aan op de stappenteller. Lies: ‘Een vriendin vergeleek de vide onlangs met een mid-century huis in Los Angeles. Ik had die sfeer niet bewust voor ogen, maar de nostalgie past wel bij mijn handtekening. In dit huis, en vooral in de keuken, komt alles waar ik voor sta samen.’
Roze en bordeaux
In 2020 kochten Lies Van Kerckhove en haar vriend Benjamin Van Synghel een jarenzestig rijhuis in een gezellige buurt in de rand van Gent. De voormalige bewoners hadden een apotheek op het gelijkvloers en woonden op de eerste en tweede verdieping. ‘Het was een pand met een gesloten karakter, maar met bijzondere details: de elegante trapleuning en sierlijsten, marmeren dambordtegels, deuren met figuurglas, het authentieke visgraatparket. Er was al zoveel aanwezig, die schoonheid moest gewoon goed omkaderd worden’, weet Lies.
Weinig compromissen
Dat deed ze met de mix waar haar bureau Fragmenture voor bekendstaat, en ze deed er nog een flinke schep bovenop. ‘Vooral in de keuken streefde ik naar het summum van wat ik dagelijks doe: veel kleur, een jarenzestigsfeer en weinig compromissen op het vlak van materialen.’ Deze ruimte is zonder meer de blikvanger van het rijhuis: voorheen een labo, nu een lichtrijke keuken plus eetruimte met vide waar het lijnenspel je blik meteen naar boven stuurt. Niet langer een steriele kamer, maar een warme, vrolijke plek in roze en bordeaux met keukenkasten in donkergebeitst berkenfineer dat doorloopt tot op het plafond.
Nog meer verbinding: de mozaïek van lichtgetinte terrastegels loopt door tot binnen, waardoor de stadskoer onderdeel wordt van het interieur.
Droomkookeiland
Geen evidente puzzel om te leggen, zeker niet in combinatie met vloerverwarming, maar dit soort flagstones zie je wel vaker binnenshuis. Hier zorgen ze voor speelse kleurnuances en ogen ze zacht, buiten mocht het wat grilliger. Lies: ‘De vakman haalde zijn slijpschijf al boven om de boorden recht af te kanten. Mijn idee van een natuurlijke grens vond hij moeilijk te begrijpen.’
Nu de terrasdeuren weer vaak openstaan, voelt het alsof je buiten kookt. Een grote luxe voor Benjamin die houdt van culinaire uitdagingen: ‘Van alle plekken in huis, ben ik het meest gehecht aan het keukeneiland. We hebben even getwijfeld, maar gelukkig kozen we er toch voor om het fornuis in het eiland te voorzien. Het is een plezier om urenlang met zicht op het koertje te koken, maar ook om aan de andere kant te zitten, op een kruk, met de zon in mijn rug. Op zondagochtend wil ik nergens anders mijn kruiswoordraadsel invullen.’
Lees ook: Binnenkijken in een gerestaureerde fiftiesvilla: ‘De Cubex-keuken kon gewoon niet ontbreken’
Marmeren knipoog
De impact van de vide is groot, de rest van de indeling bleef nagenoeg onveranderd. Sterke punten werden uitgelicht, andere werden letterlijk in de verf gezet, zoals het opvallende plafond in de woonkamer en de beukenhouten trap die een bordeaux jasje kreeg. Visueel koos Lies ook voor een duidelijke afbakening: het nieuwe woongedeelte verfde ze in fris wit, de rest in warm wit. Het kleurenpalet van de keuken keert in elke ruimte terug – van een roze gietvloer tot een bordeaux douchewand – maar in de woonkamer mag het wat meer clashen.
Samenraapsel
Daar zorgen de meubelen voor, bijvoorbeeld een seventies-Togo van Ligne Roset tegenover de paarse Bold Chair van Big-Game of een eettafel van Van Den Berghe-Pauvers naast eigen ontwerpen. ‘Ons interieur is een samenraapsel van van alles en zo heb ik het graag’, legt Lies uit.
‘Nieuw design is beperkt, ik investeer eerder in tweedehands. Het tv-meubel, de bijzettafels en de boekenkast maakte ik zelf, waar mogelijk ga ik met restmateriaal aan de slag. In de logeerkamer staat bijvoorbeeld een oude apothekerskast van de vorige eigenaars. Daar plaatste ik een rest van het granieten keukenblad en een wasbak op. Het marmer keert nog op verschillende plekken subtiel terug, wat ik een geestige knipoog vind.’
Stoorzenders
Bij de rondleiding excuseert Lies zich verschillende keren voor een plint, een slordigheid bij het schilderwerk, een lamp die ontbreekt. Details dus, maar voor haar stoorzenders om eindelijk echt te landen. Hoewel het de tweede keer is dat Lies een eigen woning verbouwde, was de impact deze keer veel groter: ‘De vorige verbouwing deden we zelf, nu gaven we het grotendeels uit handen. Dat was vooral voor mij lastiger dan gedacht. Ik stond werkelijk bij elke beslissing zoveel langer stil en zag de hele tijd foutjes. Ging er iets mis, dan nam ik dat op mij. Het is het klassieke verhaal van de dokter die zelf ziek wordt: ik vond het moeilijk om niet bij elke klus op de vingers van de vakman te staan kijken. Gelukkig werk ik al jaren samen met de meesten en spreken we dezelfde taal. Toen de keukenkasten werden geïnstalleerd, merkte ik dat ze een roze binnenkant hadden. Daar had ik niet expliciet om gevraagd, maar het was exact wat ik wou.’
Hoewel haar blik altijd gekleurd zal blijven, is de interieurarchitect meer dan tevreden. Maar dat zelf verwoorden ligt toch wat moeilijk. Dus vat Benjamin het liefdevol samen: ‘Lies heeft dit rijhuis heruitgevonden en daar sta ik nog altijd van te kijken. Alsof ik samenleef met een alchemist.’
Lees ook : 50 jaar Togo: 10 interieurs waarin de designzetel zich perfect thuis voelt
