Van een running club bij je favoriete koffiebar – misschien wel met een paarse latte – tot de comeback van à la carte met frietjes in ossenwit: zo zal 2026 er culinair uitzien.
1. Ube Latte
In Parijs kan je geen koffiebar meer binnenstappen zonder een paarse latte te zien. Dat felle kleurtje komt van de ube-wortel, een knolletje uit de familie van de zoete aardappel, met een vergelijkbare zoete smaak en een spectaculaire kleur.
Ube wordt traditioneel in de Filippijnen geteeld en is van daaruit de wereld beginnen te veroveren. ‘Zo’n paarse latte is natuurlijk erg instagrammable’, aldus Maxime Willems van Nursh, een Research and Development-bureau dat specifiek werkt rond voeding.
Zo’n paarse latte is erg instagrammable, en het maakt je drankje een beetje romiger en aangenaam zoet.
Willems is elke dag bezig met onderzoek naar nieuwe smaken en texturen en werkt momenteel samen met een van zijn klanten aan de ontwikkeling van ube-poeder om thuis ube-lattes mee te maken. Het product zal in 2026 in de supermarkt te vinden zijn. ‘Het heeft geen uitgesproken smaak, maar geeft wel een heel aangenaam mondgevoel’, aldus Willems. ‘Het maakt je drankje een beetje romiger en is aangenaam zoet.’
Voorlopig wordt het ingrediënt voornamelijk geïmporteerd uit Azië, maar Maxime weet dat er enkele Belgische boeren druk bezig zijn na te gaan of ze lokaal ube kunnen telen. Als we het ook vers kunnen kopen zijn de mogelijkheden eindeloos: paarse frietjes, iemand?
2. Running clubs
Steeds meer koffiebars en restaurants starten hun eigen running club: een groepje enthousiaste sporters die wekelijks een rondje lopen, met de zaak in kwestie als begin- en eindpunt. Vaak in de vroege uurtjes, zodat er na het lopen en een koffie meteen aan de slag kan worden gegaan, of rond het aperitief, zodat er na het lopen nog gezellig nagekaart kan worden. Het is een soort hedendaagse versie van de aloude wielerclub bij het stamcafé.
Running clubs zijn perfect om een community op te bouwen. Horecazaken hebben baat bij die sterke fanbase.
‘Sport en voeding raken steeds meer met elkaar verbonden’, vertelt Saskia Neirinckx van pr-bureau The Wicked. ‘Sport is bovendien een perfecte manier om een community op te bouwen. Horecazaken hebben baat bij een sterke fanbase. Vaak er is er ook merch, speciaal voor de running club, zoals looptruitjes of petten, wat het gevoel deel te zijn van de club nog versterkt.’
In Antwerpen zijn er samenwerkingen tussen foodhall Wolf en de Antwerp Running Club en heeft ook koffiebar Andy een eigen loopclubje. In Brussel is er een Matcha Run Club die telkens vertrekt aan een andere specialty-matchabar.
3. Calamansi
Geen nieuw jaar zonder een nieuwe citrustrend. Nu yuzu gemeengoed is, zoeken we onze frisse citrussmaak ergens anders. Dit jaar proeven we massaal calamansi, in siropen, cocktails en desserts. Het is een kleine, groen-gele citrusvrucht uit Zuidoost-Azië, een mix van een kumquat en een mandarijn. Ze is minder zuur dan citroen, maar wel fris genoeg om je drankje of gerecht net dat beetje extra pit te geven.
‘In het labo van Nursh werken we momenteel aan siroop met calamansi en gember, heel verfrissend en floraal’, aldus Maxime Willems.
4. Maisdesserts
‘Mais in dessert, I’m here for it’, aldus Saskia Neirinckx van The Wicked. ‘Op sociale media zie ik de zoete groente steeds vaker opduiken in patisserie of dessert, en ik snap het wel. Dit is niet zo’n hysterische trend als de freakshakes of de zoveelste gepimpte croissant. Het smaakprofiel van maïs lijkt me een elegante toevoeging aan een dessert. De populariteit van de Mexicaanse keuken is een logische aanleiding voor deze experimenten.’
Ook het populaire Amerikaanse magazine Bon Appetit pakte dit jaar uit met een stuk over deze trend. De maïsgekte heeft volgens hun analyse te maken met het virale dessert ‘corn’ van de New Yorkse bakkerij (of ‘pastry boutique‘ zoals zij zichzelf noemen) Lysée. De chef-patissier Eunji Lee maakte een trompe-l’oeil van mais: het gebakje ziet eruit als een levensechte maiskolf, gemaakt van cake op basis van maïsmeel. Elke korrel is een mousse van maïs en de bladeren zijn van witte chocolade. Het virale gebak is nog steeds de bestseller van de bakkerij. Intussen inspireerde het bakkers in heel Amerika tot inventieve zoete creaties met mais, een trend die we dit jaar ook in Europa kunnen verwachten.
5. Dry-aging 2.0
In elk zichzelf respecterend vleesrestaurant pronkt dezer dagen een rijpingskast waar imposante stukken rundsvlees dry-aged worden. Een gerijpt stuk vlees heeft meer smaak en een malsere textuur. Nu dit procedé voor vlees helemaal is ingeburgerd, zoeken chefs naar alternatieven. ‘Samen met de North Sea Chefs experimenteer ik met vis’, aldus Maxime Willems.
‘Het rijpen gebeurt op een gecontroleerde manier. Het resultaat is een geconcentreerde smaak en een delicate textuur. De beste resultaten hebben we met vissen met een braaf smaakprofiel, zoals koolvis. Door ze te rijpen krijgt de smaak plots een onverwachte diepte. Zo kan je minder gegeerde vissen een echte upgrade geven. Dit jaar zullen steeds meer chefs investeren in een droogkast voor vis.’
6. Hartige koffiekoeken
Vergeet ingebakken pudding of rozijnen, in zuurdesembakkerijen zoals Morgen in Gent of Goods in Brussel eet je koffiekoeken met prei, kaascrème en miso of een croissant cacio e pepe, een trend die volgend jaar helemaal zal exploderen.
Patissier en eigenaar van Brousse Table in Hasselt, Elien Gielen, ziet deze trends met plezier tegemoet. ‘In bakkerij Apotek 57 in Kopenhagen, waar ik een tijdlang werkte, vervingen we in de lente de kaneel in de cinnamon buns door een pesto van daslook. De combinatie van het licht zoete, brioche-achtige deeg met die zoute pesto erin was onweerstaanbaar. Onlangs was ik in New York en daar at ik een gebakje van croissantdeeg met lente-ui en sesamzaad, gelakt met sesamolie en sojasaus, ongelooflijk. In verschillende bakkerijen merkte ik deze hartige gebakjes op. Zo at ik ook een croissant met paddenstoelen en ricotta. Het geeft bakkers ook de kans om meer volgens de seizoenen te werken. In de zomer heb je een overvloed aan aardbeien en bessen om je taarten en koeken smaak te geven, maar in de herfst en winter val je terug op appelen en peren. Door ook groenten als pompoen en prei toe te voegen aan je arsenaal, krijg je meer mogelijkheden.’
7. Vezels voorop
Was tot voor kort proteïne de obsessie van de gezonde eter, nu zal je steeds vaker het label ‘vezelrijk’ op verpakkingen zien prijken. Vorig jaar kon je op sociale media niet ontsnappen aan het concept ‘fibermaxxing’, ofwel: je dagelijkse vezelconsumptie optrekken tot 25 à 38 gram per dag door groenten, peulvruchten en noten centraal te zetten in je dieet.
‘Veel klanten zijn op zoek naar manieren om meer vezels toe te voegen aan hun producten’, aldus Maxime Willems. ‘Volgend jaar zal je dan ook op allerlei producten, van smoothies over cocktails en repen tot kant-en-klare maaltijden, claims over vezels terugvinden. Jarenlang waren probiotica (gezonde bacteriën in bijvoorbeeld yoghurt of kombucha) de heilige graal, maar nu draait alles rond prebiotica, de vezels die deze bacteriën nodig hebben om zich te voeden. Het idee is dat als je voldoende prebiotica eet, je darmflora vanzelf gezonder zal worden.’
8. Elegante elektrolyten
De nieuwste wellnesshype? Jezelf tot in de puntjes hydrateren met een arsenaal aan elektrolytendrankjes. Op sociale media lijkt gewoon water niet meer te volstaan. Hydrateren kan ambitieuzer, met elektrolyten dus. Denk nu niet aan een knaloranje Aquarius na het sporten. De nieuwe drankjes hebben weinig gemeen met het klassieke sportdrankje van vroeger. Ze presenteren zich als clean en gezond, zonder toegevoegde suikers, met korte ingrediëntenlijsten en hier en daar een toegevoegde vitamine.
Een goed voorbeeld zijn de stijlvolle blikjes van het Belgische merk Not Just Salt, met de baseline ‘Electrolytes finally made fun’. In 2026 zal de aandacht voor elektrolyten ook bij ons helemaal losbarsten met een rist nieuwe drankjes, poeders en flesjes.
9. AI-chefs
Almaar meer restaurants zetten AI in als stille kracht achter de schermen. Er staan nog steeds geen robots achter het fornuis, maar chefs en restauranthouders zullen AI wel gebruiken om slimmer om te gaan met voorraadbeheer, verspilling en zelfs om menu’s samen te stellen.
Maxime Willems experimenteerde er al mee: ‘Voor een event gaf ik een aantal parameters door aan AI en vroeg ik om een menu samen te stellen. Ik was oprecht verbaasd over de suggesties die ik kreeg: het systeem had rekening gehouden met het profiel van de aanwezigen, de leeftijdscategorie, de inhoudelijke thema’s van het event én de kosten. Ik kreeg spannende suggesties, bijvoorbeeld een pokébowl met zeewier en paddenstoelen. Het is niet de bedoeling om het creatieve aspect in de toekomst volledig uit te besteden, maar het is wel een goed vertrekpunt voor een brainstorm. Het kan niet anders dan dat chefs AI steeds meer gaan inzetten om hun menu’s uit te werken, of in elk geval toch om het aan te passen aan bijvoorbeeld dieetwensen en voedselintoleranties.’
10. Azijn de luxe
Azijn wordt het condiment van 2026. Geen geut Blauwe Hand, wel milde, aromatische azijn waar je ook een flinke duit voor zal mogen neertellen. Een lekkere azijn kan je puur proeven, zonder dat je het uitproest. Het aanbod aan elegante wijnazijn of geïnfuseerde azijn zal steeds groter worden, om er onze vinaigrettes mee op te leuken, maar ook drankjes zoals cocktails en mocktails.
In Brussel krijg je al een voorproefje met de artisanale azijn van Saint Odile, gebrouwen op basis van Belgische bieren als geuze en kriek. Niet alleen smaak speelt mee in de azijngekte, ook gezondheidsclaims bevorderen de populariteit. Zo beweert de befaamde ‘glucose godess’ Jessie Inchauspé dat een lepel azijn voor de maaltijd een positief effect heeft op de bloedsuikerspiegel. Hoewel deze claim weinig wetenschappelijke bijval geniet, is het toch een reden voor veel mensen om azijn op dagelijkse basis te omarmen.
11. Lion’s Mane
De grote wolk van een paddenstoel met zijn poëtische naam is al enkele jaren aan een opmars bezig. Volgend jaar zal lion’s mane zijn plaats op ons bord definitief opeisen. De vorige jaren vooral werd de zwam vooral geroemd om zijn medicinale eigenschappen. In de traditionele Chinese geneeskunde wordt hij namelijk aangewend voor meer focus en mentaal evenwicht, vooral in gedroogde vorm of als tinctuur.
Nu begint hij ook op te duiken in verse vorm: als prachtige, witte ronde paddenstoel met fluffy draadjes. Als je een exemplaar ziet, snap je de Nederlandse naam pruikzwam plots veel beter. Chefs koken er graag mee omdat hij mooi in grote plakken te snijden is, om vervolgens als centerpiece op het bord te schitteren.
In Café Chelsea in Manhattan serveren ze een forse plak paddenstoel als een soort steak au poivre. Hij krijgt een romige pepersaus en staat gewoon tussen de grillgerechten, compleet met steakmes. Ook Willems serveerde op een event een steak bearnaise-versie van lion’s mane en verraste er zelfs verstokte vleeseters mee. Let dus maar op: deze chique champignon verovert de kaart, van brasserie tot sterrenzaak.
12. Maritozzo
Deze ongelooflijk mooie Italiaanse ronde bolletjes zijn fluffy zoete broodjes met een vulling van room. Traditioneel waren deze gebakjes verbonden aan de vastenperiode en vooral populair in Rome. Het laatste jaar duiken ze op in hippe bakkerijen in Amerika en wij voorspellen hun terugkomst naar Europa. Ook andere traditionele gebakjes verbonden aan feestdagen, zoals Mexicaanse pan de muerto of een klassieke driekoningentaart, worden populairder in artisanale, hippe bakkerijen.
13. Gewoon wijn
Het klassieke wijnjargon verliest terrein. Jongere wijndrinkers willen geen opsomming van druiven, bodemtypes of appellations meer. Ze willen een glas wijn dat een extra dimensie geeft aan een feestelijk of intiem moment. Dat de jeugd niet meer schermt met de klassieke wijntermen merkt sommelier Trésor Vets van Bar Misera elke avond. ‘Veel mensen zijn bang om iets verkeerds te zeggen,’ vertelt hij, ‘maar in mijn ogen kan je niets fouts zeggen. Je moet mij gewoon vertellen wat je lekker vindt.’
Die verschuiving van jargon naar gevoel dwingt zowel wijnmakers als sommeliers om hun verhaal anders te vertellen. Minder technisch, meer menselijk. De nieuwe drinker wil transparantie, duurzaamheid en betekenis, maar dan in gewone taal. ‘Ik verwacht zelfs niet dat mensen weten waar Bourgogne ligt’, aldus Trésor. ‘Het gaat om smaak, niet om kennis.’
Soms lees ik een wijnbeschrijving en denk ik: wat wordt hier eigenlijk bedoeld? Terwijl wijn niets elitairs hoeft te zijn.
De taal rond wijn wordt volgend jaar dus opnieuw uitgevonden. Weg van het poëtische of het cryptische. ‘Soms lees ik een wijnbeschrijving en denk ik: wat wordt hier eigenlijk bedoeld?’ lacht Vets. Zijn antwoord is een nieuwe taal voor wijn. ‘Ik ben met Club D’Amis zelf een bedrijf begonnen om wijndrinkers op een ongedwongen manier nieuwe wijnen te laten ontdekken. Ik organiseer wijnevents met muziek, pizza of hamburgers en zet hard in op storytelling. Het motto van Club D’Amis is ‘stay naive’, dat vat het voor mij samen. Blijf je openstellen, proef zonder vooroordelen en dan hoeft wijn absoluut niets elitairs te zijn.’
Kortom: in 2026 drinken we wijn op gevoel en laten we de grote woorden achterwege.
14. Terug naar à la carte
Steeds meer chefs keren terug naar de aloude à la carte-formule. Zo zal chef Frédéric Chabert van Brasserie du Dôme in Antwerpen in zijn nieuwe restaurant Aarde, dat in maart dit jaar opent, op de bovenste verdieping enkel à la carte aanbieden.
‘Chefs, waaronder ikzelf, hebben veel legitieme redenen om een vast menu aan te bieden: het is erg praktisch, je beheerst de voedselverspilling veel beter en je kan met minder mensen in de keuken werken. Een ander groot voordeel is dat je mensen kan onderdompelen in je universum. Maar: à la carte past op dit moment beter bij de tijdsgeest. Mensen hebben nood aan houvast en voorspelbaarheid in deze woelige tijden. Zelf een keuze maken op de kaart versterkt het gevoel van controle, en als je het menu na een tijdje kent, kan je je verheugen op je favoriete gerecht op de kaart. Die voorpret is ook een deel van de restaurantervaring.’
A la carte past beter bij deze woelige tijden. Zelf een keuze maken versterkt het gevoel van controle.
‘Bovendien geeft een à la carte-gerecht, door de grotere portie, ook de mogelijkheid om een gerecht grondiger te proeven en het zo beter te begrijpen. Dat is iets heel anders dan een resem kleine hapjes. Soms ben je aan het eind van zo’n lang menu haast verward door alle smaken en indrukken die op je afkomen.’
‘De keuze voor à la carte is zeker niet evident, mijn team en ik zullen gas moeten geven in de keuken. Zoveel gerechten op hetzelfde moment serveren, dat is een vorm van masochisme. Het wordt rock-’n-roll, we gaan onze skills moeten aanscherpen, maar ik heb er zin in.’
15. Ossenwit
Beef tallow, bij ons beter bekend als ossenwit, maakt een comeback als voedzaam, nostalgisch vet. Rundsvet was altijd een vaste waarde in de keuken om te bakken en frituren, omwille van het hoge rookpunt en de rijke smaak, maar het wordt nu herontdekt door mensen die een alternatief voor plantaardige olie willen. Op sociale media stond beef tallow het afgelopen jaar flink in de spotlights, en Amerikaanse supermarkten worden dan ook bedolven onder de nieuwe producten met ossenwit.
Zo biedt de hippe supermarktketen Whole Foods een ossenwitspray aan om je pan gedoseerd in te vetten, maar ook whipped ossenwit met verse kruiden. In Amerika gebruiken ook restaurants steeds vaker ossenwit, vanuit een nose-to-tail-filosofie, om niets van het dier verloren te laten gaan. Onze stille hoop is dat deze trend betekent dat in België de frietjes weer in ossenwit gefrituurd worden, voor een extra smakelijk pakje nationale trots.
Meer lezen:
