Hairstylist Mika Bassanelli houdt van knippen, kamerplanten en Brussel.
Van de vips bij de Magritte-filmprijzen over topmodellen tot de klanten in zijn nieuwe kapsalon: Mika Bassanelli zet zijn schaar in ieders haar. De Fransman uit de Luberon opende zopas La Chaise in Brussel, de stad die hem na aan het hart ligt: ‘Het is als Marseille zonder de zee, met een gelijkaardige chaotische maar warme sfeer.’
‘Wat mijn handelsmerk is? Ik heb geen groot ego, dus ik weet het niet zo goed. Nauwkeurigheid en aandacht misschien? Dat is toch wat mijn klanten zeggen. Dit beroep is een beetje vreemd, heel intiem: je raakt mensen aan terwijl je ze dikwijls nog nooit ontmoet hebt, en toch laten ze je doen. Het is bizar om zoveel vertrouwen te stellen in iemand die je niet kent en die toch jouw imago in handen heeft.’
‘Ik heb een lichte obsessie voor stoelen, sinds de opening van mijn salon. Ik noemde het ‘La Chaise’ omdat, toen ik de zaak die ik wilde huren bezocht, er een oude houten stoel in het midden van de ruimte stond. Bovendien heb ik een afkeer van kappersstoelen en was ik op zoek naar een alternatief. Ik ben nogal eclectisch qua smaak, maar ik hou vooral van de stoelen van het Italiaanse Arrben: ze ogen elegant en zitten erg comfortabel, ook al zien ze er niet zo uit.’
‘Het moeilijkste aan de liefde is het leven als koppel.’
‘Het beste advies dat ik ooit kreeg, kwam in het begin van mijn carrière, van mijn eerste baas in L’Isle-sur-la-Sorgue. Hij gaf me de raad om altijd nieuwsgierig te blijven en nooit tevreden te zijn, wat betekent dat je voortdurend naar meer en beter moet streven. Als je denkt dat je alles weet, weet je eigenlijk niets. Het is interessant om je grenzen te verleggen of te proberen om het beter te doen. Het dwingt je om alert te blijven.’
Kunst, rommel en bloemen
‘Als ik iets uit een brand zou moeten redden… Eigenlijk ben ik aan niet veel gehecht, want ik ben niet materialistisch ingesteld. Vreemd genoeg hou ik er wel van om rommelmarkten af te struinen en spullen te verzamelen. Maar als ik iets kapotmaak of kwijtraak, vind ik dat niet erg.’
‘Mijn favoriete kunstwerk is er een dat ik cadeau heb gekregen. Het is van kunstenaar Billie Mertens. Ik ken haar niet persoonlijk, maar het stuk hing bij La Meute, de winkel van mijn vriendin Charlotte in Brussel. Ik was meteen gecharmeerd van haar werk.’
‘De beste plek voor een goed gesprek is hier op het dakterras tijdens een aperitief bij een zomerse zonsondergang. Er passen maar twee personen op; perfect voor een intiem, eerlijk en open gesprek, met oor voor elkaar.’
‘Een goede manier om twintig euro te besteden zijn bloemen. Om te geven of om jezelf te verwennen. Ik heb geen favoriete bloemen, maar ik haal mijn boeketten steevast bij La Rose Noire in Elsene.’
Tranen van ontroering
‘De laatste keer dat ik huilde was tijdens het lezen van ‘Ce que je sais de toi’ van Éric Chacour. Zijn debuutroman speelt zich af in Egypte – wat aansloot bij een van mijn favoriete reizen. Het verhaal is zo meeslepend en ik vond het ongelooflijk ontroerend. Literatuur kan me echt doen huilen.’
‘Mijn guilty pleasure is ’s ochtends in bed liggen scrollen. Instagram, eigenlijk alles op mijn telefoon, langdurig.’
‘Ik zou een verzameling willen aanleggen van het werk van Daniel Dewar & Grégory Gicquel, die al sinds 1998 samenwerken. Ik heb een uitgave in limited edition van Triangle Books met een reproductie van de drie betonnen sculpturen aan de waterkant in Saint-Nazaire: ‘Le pied, le pull-over et le système digestif’. Het doet me denken aan menselijke arbeid: we produceren veel te veel, het gaat door onze darmen en vervolgens in de prullenbak. Zo zie ik het tenminste.’
‘Mijn favoriete winkel is Songes Parfumés, een luxeparfumerie in de wijk Châtelain, gerund door echte kenners. Ik ontdekte de winkel dankzij de Instagrampagina van Piffevinaigres, die over parfum praat alsof het poëzie is. De eerste keer dat ik er was, bleef ik uren hangen en heb ik minstens vijfentwintig parfums uitgeprobeerd. Ik vond er mijn geur, ‘Last Season’ van Meo Fusciuni: een wandeling door een Italiaans bos in de zomer; het heeft iets aards en koperachtigs. Mijn grootvader, die Chanel N°5 droeg, zei tegen me toen ik klein was: ‘Als je lekker ruikt, ben je geraffineerd, zelfs al draag je maar een eenvoudige jeans.’’
Nieuwe smaken
‘Mijn nieuwste ontdekking zijn spruitjes. Ik heb ze onlangs pas leren appreciëren. In mijn herinnering grensde de smaak aan walging. Tot ik vorige week ging eten bij Fiskebar in Antwerpen. De spruitjes die ze serveerden als bijgerecht waren heerlijk.’
‘Mijn favoriete restaurant is Le Longue Vie in Elsene. Klassiek, behalve op het bord. Iedereen is het beu om gerechten te delen, maar in dit restaurant zijn de porties royaal. Je hoeft ook geen vier weken vooraf te reserveren en het personeel is vriendelijk. Je voelt je er dus op je gemak. Oh, en het kost er ook geen fortuin.’
‘Een plek die veel voor me betekent, is de streek waar ik ben opgegroeid, de Luberon. Omwille van de relaxte lifestyle, de blauwe lucht, de geuren… Ik kom uit een gehucht dat Petit Palais heet. Geen paleis, wel klein: één straat, een bakker, een café en een gemengde school. Het ligt tussen Robion, Cavaillon en L’Isle-sur-la-Sorgue, echt midden op het platteland, omringd door boomgaarden en appelbomen. Ik ga er regelmatig heen, maar ik denk niet dat ik er de rest van mijn leven zou kunnen doorbrengen. Misschien parttime, want ik heb de stad nodig – ik ben denk ik altijd al een stadsmens geweest.’
ID Mika Bassanelli (43)
– Heeft een eigen kapsalon in Brussel, La Chaise.
– Werkt voor modellenbureaus, shoots en defilés.
– Verzorgde de hairstyling voor de uitreiking van de Magritte Awards.
Meer lezen:
