Illustrator Jeanne Detallante maakte een boek voor Louis Vuitton: ‘Ik liet me verdwalen in de straten van Milaan’

Jeanne Detallante is geen onbekende naam in de modewereld: de illustrator tekende al voor kleppers als Prada en Miu Miu en mag nu Louis Vuitton aan dat lijstje toevoegen. In opdracht van het Franse modehuis trok de Française die in Brussel woont naar Milaan voor een getekend reisverslag. ‘Alles voelde er vertrouwd.’

Vanop de gelijkvloerse verdieping van haar Brusselse woning, in de schaduw van het Atomium, kijkt illustrator Jeanne Detallante uit over de straat en een rij populieren. Haar man, kunstenaar Jamie Rocklage, met wie ze het atelier deelt, werkt aan de tuinkant. Hij ontwierp voor zijn vrouw de afgeronde boekenrekken in de ruimte – geen scherpe hoeken, maar wel zachte lijnen, zoals haar werk.

Alles aan deze plek ademt Jeanne Detallantes universum. Het is een dromerige wereld, waar herinneringen en verbeelding naadloos in elkaar overlopen: flarden van haar jeugd in de Parijse banlieue, invloeden van haar artistieke ouders, haar jaren in New York, tekeningen van haar kinderen, schetsen voor Prada en Miu Miu, illustraties voor Vogue, Vanity Fair of The New Yorker, en haar hobbyprojectjes in de vorm van papieren aankleedpoppen of gekke motieven.

Jeanne Detallante en Italië

Jeanne Detallante tekent al haar hele leven. Haar palet is eindeloos, net als haar voorliefde voor patronen. ‘Ik hou van de herhaling, de eindeloze mogelijkheden. Ik denk dat ik als kind al alles mooi vond waar een print op stond’, vertelt ze. Aan de muur hangen restanten van oude projecten, maar nergens wordt iets prijs­gegeven van de opdracht waar ze nu mee bezig is – dat mag pas wanneer de feestdagen naderen.

Op haar tekentafel ligt wel een exemplaar van Milan, het Travel Book dat ze maakte voor Louis Vuitton. Een zintuiglijk verslag van een stad die tegelijk ruig en verfijnd is. ‘Ik ben er trots op’, zegt ze. Het plezier waarmee ze Milaan in zich opnam en vervolgens op papier zette, spat van de pagina’s. Geen al te grote verrassing, want Jeanne Detallante heeft Italiaans bloed. Haar kindertijd speelde zich deels af in Pie­monte, waar ze vakanties doorbracht in het huis van haar vaders familie.

Lees ook: Fotograaf Laetitia Bica geeft de Belgische mode een gezicht: ‘Elk lichaam is een volwaardig onderwerp’

Ze is net terug van een trip naar Arles voor de derde editie van het Festival du Dessin, waar Louis Vuitton originele tekeningen uit haar Travel Book toonde, naast die van Ever Meulen over Brussel en Marcel Dzama over Marokko. Daar hield ze een lezing, iets wat voor haar geen evidentie is – ze mijdt ook interviews als het even kan. ‘Ik vind ze een marteling.’ Dus drinken we eerst samen een koffie, voor we beginnen aan een gesprek zonder plan, regelmatig onderbroken door Detallantes achtjarige zoon Francis en dochter Olive van veertien, die net als haar moeder alles wat ze ziet in tekeningen weet te vertalen – het bewijs dat het talent hier in de genen zit.

Wat is de soundtrack bij je Travel Book?

Jeanne Detallante: ‘Milano e Vincenzo, van Alberto Fortis. Het lied gaat over een Romein die Milaan niet begrijpt. Hij vindt de stad grauw en somber, ziet de schoonheid niet. De tekst is prachtig. Ik heb het nummer eindeloos beluisterd terwijl ik werkte. Helaas spreek ik zelf geen Italiaans – tenzij ik een paar glazen wijn op heb, dan zing ik moeiteloos mee. (lacht) Ik versta wel Italiaans, maar durf het niet te spreken. Misschien is dat mijn volgende stap in mijn culturele ­herovering.’

Waarom koos je voor Milaan?

‘Ik kende de stad een beetje, van korte werkbezoeken voor Prada en Miu Miu. Maar ik had nooit de tijd genomen om haar echt te leren kennen. Mijn grootmoeder zei altijd: “Milaan is lelijk” – net daarom wilde ik de stad zelf ontdekken. Je vindt er alles waar ik van hou: design, schilderkunst, architectuur. Maar ik wilde er zijn met een reden. Alleen, en zonder plan. Aanvankelijk had ik een kaart en een uitgekiend plan: ik zou van het centrum naar de buitenwijken trekken. Dat hield ik maar een paar dagen vol. Daarna liet ik me gewoon verdwalen. Milaan nodigt daartoe uit: je wilt altijd weten wat er achter die deuren zit.’

Wat ontdekte je onderweg?

‘Alles voelde vertrouwd. Het deed me denken aan mijn zomers in Piemonte, bij de familie van mijn vader. De markten, de kleuren, de mix van rommel en schoonheid… Ik besefte dat ik die beelden al die tijd heb meegedragen en dat ze altijd in mijn werk aanwezig zijn. Misschien is dat ook de reden waarom ik zo goed en zo vaak met Prada samenwerk: ik begrijp hun beeldtaal. Ik voel me verwant met dat Italiaanse gevoel, die clash van stijl en kitsch, het retrogevoel dat tegelijk radicaal modern is. Milaan is een stad vol tegenstellingen: middeleeuws en industrieel, ruw en elegant, oppervlakkig en gelaagd.’

Je koos voor verschillende stijlen en technieken in het boek. Waarom?

‘Ik wilde geen reeks maken van honderdtwintig tekeningen in exact dezelfde stijl. Dat is saai om te maken én om naar te kijken. Mijn werk is eclectisch, en ik probeer daar een zekere coherentie in te vinden. Voor elk idee koos ik een passende techniek: viltstift, potlood, gouache, houtskool, digitale tablet… Tijdens het tekenen dacht ik niet na over het eindresultaat. Ik maakte foto’s zoals je notities maakt, om te onthouden hoe iets voelde – het licht, een bries, de textuur van een materiaal naast een ander. Pas achteraf begon ik alles te ordenen. Maar tijdens het proces wilde ik volledige vrijheid. Dat was nieuw voor mij.’

Ben je trots op het resultaat?

‘Ja. Het boek is mooi, de kleuren, de combinatie tussen de beelden. Maar ik ben vooral trots omdat het een collectief werk is. Veel mensen hebben mee­gewerkt om het precies zo te krijgen als ik het wilde. Zo gaat het ook bij Prada: ik lever een tekening en een team blaast die tot leven op kleding, met hun eigen inbreng erbij. Het resultaat is van mij, maar toch ook niet. Dat blijft magisch. Misschien ben ik nu op een punt gekomen dat ik mezelf ook echt toestemming geef om trots te zijn. Vroeger dacht ik altijd: dit had beter gekund. Nu zeg ik: het is goed zoals het is.’

Was er een kantelpunt in je loopbaan?

‘Naar New York verhuizen. Tot dan was ik eerder lui. Maar toen ging ik bij mijn vriend Jamie wonen – hij studeerde aan Parsons School of Design en werkte zo hard dat hij nauwelijks tijd voor me had. Als hij romantischer was geweest, was ik misschien gewoon niets of weinig blijven doen. Maar ik begon te werken, ik had toch niks anders omhanden. Een vriend van me werkte voor fotograaf ­Steven Meisel en toonde hem mijn werk. Plots mocht ik tien pagina’s illustreren voor Vogue Italia, met portretten van topmodel Natalia Vodianova ernaast. Dat moest goed zijn, en vooral: dat moest ík zijn. Ik nam me voor om gezond te eten, te stoppen met roken en op tijd te gaan slapen. Dat neem ik me vandaag nog altijd voor. (lacht) Het heeft gewerkt, want toen is mijn carrière ­officieel gelanceerd.’

Je werkte voor Vanity Fair, The New Yorker, Mémoire Universelle… Nu zien we je werk minder in de media. Is dat bewust?

‘Ja. Ik ben aan een nieuwe fase begonnen. Ik werk nu aan langlopende projecten. Vroeger leefde ik in de rush, van de ene deadline naar de andere. Dat had ook zijn charme, het was intens. Maar nu wil ik dingen maken die langer meegaan. Waar ik uit kan stappen, en weer in kan duiken. Dat voedt mijn andere werk ook. Het Travel Book over Milaan heeft me daarin veel vertrouwen gegeven. Ik durf nu meer los te laten, en ik weet beter wat ik mooi vind.’

Wat vind je vandaag dan mooi?

‘Werken met inkt. Tekenen zonder te lang na te denken. Mezelf verrassen. Of dat op z’n minst proberen. Veel kijken. Alles in me opnemen. En vooral tekenen wat ik zelf mooi vind – gelukkig is mijn idee van schoonheid heel breed.’

Milan, Travel Book, Jeanne Detallante, louisvuitton.com

Lees ook: Spatial designer Dennis Vanderbroeck verovert de wereld: ‘Eigenlijk zijn we gewoon een groep jongens die samen aan bizarre projecten werkt’