Iets niét doen uit protest is altijd al de meest effectieve manier geweest om dingen in verandering te zetten. Ghandi had dat door. Net als de hongerkunstenaar. Die miljoenen en miljoenen mensen die hun werk hebben neergelegd voor betere omstandigheden ook. Nu komt daarbij nog de jeugd, die voor het klimaat en tegen de vervuiling van het kapitaal besluit om steeds in grotere getale niet naar school te gaan.

Hoe volwassen België hiermee omgaat, is ontluisterend. Meteen duiken foto's op van vuile festivalweides, hangen verwijten in de lucht over vliegtuigreizen en de drang naar het nieuwste gsm-toestel. Niets nieuws onder de zon: sinds Socrates wordt De Jeugd bestempeld als een bende nietsnutten. Verdorven, als een stuk fruit dat te lang in de zon heeft gelegen.

Anuna, Kyra en alle anderen: toon wat het betekent als een volledige generatie neen zegt.

Als we toch geloven in stempels en veralgemeningen, wil ik graag als volwassene mijn volk bestempelen. Ik wil liever bestuurd worden door een raad van elfjarigen dan door het zootje ongeregeld dat denkt te handelen in naam van het algemeen belang. Te lang negeren al we grote problemen door ze naar een volgende verkiezing te duwen, te lang al verstoppen we ons in de schaduw van het volkswelzijn. Jobs are not the answer, my friend.

Verspilling, ontbossing, uithollen van menselijk kapitaal, vuile lucht en te veel ziektes die we niet kunnen plaatsen, iedereen kent het groter plaatje. De massa weet dat het anders moet, maar veranderen is altijd moeilijk. Tenzij je jong bent. Daarom breng ik een ode aan de flexibiliteit van de jeugd, een ode aan het iets niet doen. Alle 12.500 spijbelaars begrijpen het. Zij zien - wie weet wel dankzij goed op te letten in de klas - dat er al eeuwen gepraat wordt over verandering, maar dat dat begrip uit de mond van een volwassene niet meer is dan een middel om stemmen te lokken. Deze generatie staat op, en zegt No more. Of het nu is door te lang in de steeds feller brandende zon te zijn blijven liggen of door iets anders: er is iets gaan broeien. Ze zijn het niets doen van anderen beu.

Hopelijk blijft de nood leven bij onze jonge vrienden dat verandering nodig is. Dat hun spijbelactie veel in beweging zet. Dat hun wekelijkse strafstudie een duidelijk signaal is, een offer dat elk van hen bereid is te blijven maken als klimaatmartelaar. Anuna, Kyra en die 12.498 anderen: bewijs ons dat jullie verder denken dan hypes en meer doen dan ongewettigd afwezig zijn! Op naar de 100.000! Laat dit land zien wat burgerlijke ongehoorzaamheid is.

'Wees ongehoorzaam, word versleten als nutteloos en breng jullie ode aan iets niet doen'

Officieel kunnen we natuurlijk niet oproepen om te spijbelen, dan zouden we teveel fans en klanten in het harnas jagen. Daarom zeg ik echter: doe wat nodig is. Toon wat het betekent als een volledige generatie neen zegt. Overspoel de straten van Brussel, en wandel vooral daar waar je niet welkom bent. Hou jullie niet aan de paden die jullie worden opgelegd, maar breek uit. Wees ongehoorzaam, word versleten als nutteloos en breng jullie ode aan iets niet doen. Wijs dan terug, en mompel 'jullie hebben het verkloot, wij zullen het rechtzetten'.

Zondag gaan er op Rise for the Climate alvast 12.500 jonge zielen de straten van Brussel overspoelen met hun boodschap van hoop. Waarom zouden wij volwassenen daar niet tussen lopen en leren van hun hoop? Laat ons de handen in elkaar slaan en tonen aan alle beleidsmakers dat we samen vechten voor hetzelfde doel, samen ijveren voor een eerlijkere wereld. Dat is een wereld waarin langetermijndenken kan en waarin we de aarde verzorgen, in plaats van ze op te gebruiken. Ikzelf zal alvast trots tussen het jong gespuis plaatsnemen.

Evert Nicolaï

Regiocoach en expert actie Oxfam-Wereldwinkels