Er was een tijd dat ze in tranen naar je toe kwamen gerend als ze gevallen waren, dat ze je riepen als ze een nachtmerrie hadden en je misten als ze op kamp waren. Ze zochten troost bij je als ze ruzie hadden met hun beste vriendin, of nadat hun lief het had uitgemaakt. Jarenlang zaten je kinderen in je hart en onder je vel en was jij het middelpunt van hun leven. Tot ze volwassen werden en het ouderlijk huis verlieten. En ook al worstelen ouders van vandaag doorgaans minder met het legenestsyndroom - omdat ze een eigen leven hebben, met werk, vrienden en hobby's - het is wennen én slikken als je kinderen je op een dag niet meer echt nodig hebben.
...