Harry Nuriev heeft het aura van een popster, en zijn interieurs — gelikt en tegelijk een tikje rebels — slaan aan op sociale media en in het echt. Deze week kroont Maison&Objet hem tot designer van het jaar.
Nu is Harry Nuriev geen doordeweekse meubelontwerper — eerder een ‘designantropoloog’, of een ‘verteller van het onverwachte’ die ‘nieuwe vormen van schoonheid blootlegt’, volgens de organisatoren van de Parijse woonbeurs. Die hem ook nog beschrijven, met misschien net iets te veel hoempa, als ‘een 2.0 filosoof van creatie’. Een verwijzing allicht naar het designmanifest van de ontwerper, waarin hij stelt dat we niet voortdurend met nieuwe dingen moeten uitpakken, maar beter kunnen werken met wat er al is. Transformisme, noemt hij dat in zijn traktaat van een halve pagina.
Nuriev, net de veertig voorbij, heeft het aura — en de kleerkast — van een popster. En daar is op zich niks mis mee. Zijn verschijning helpt zijn boodschap uit te dragen. Philippe Starck, toch geen stuk onbenul, volgde in de eighties al een gelijkaardig parcours. En recenter combineerde bijvoorbeeld Virgil Abloh het supersterdom met een in wezen meer prozaïsche activiteit als ontwerper.
Harry Nuriev groeide op in Stavropol, Rusland, halverwege Oekraïne en Georgië, als oudste van drie kinderen. Zijn vader was timmerman, zijn moeder huisvrouw. Hij studeerde architectuur in Moskou, was gepassioneerd door mode, en vond dat de designwereld achterophinkte.
‘Er ontbrak iets, iets krachtigs’, zei hij daarover in een interview met het Franse magazine Numéro. Met mode kun je veel gemakkelijker je persoonlijkheid uitdrukken, terwijl interieurs allemaal op elkaar lijken. De woonkamer van iemand die van Chanel houdt, verschilt allicht niet zoveel van de woonkamer dan iemand die van Rick Owens houdt. ‘Ik wou ruimtes aankleden zoals een stylist of ontwerper een muze aankleedt.’
Nuriev nam zijn start in Moskou, met projecten voor privéwoningen, een restaurant, een beautysalon, kantoren. In 2014 verhuisde hij zijn Crosby Studios naar een WeWork coworkingruimte in Williamsburg, New York. Vier jaar later kreeg hij voor het eerst internationale aandacht met de installatie The Office, een opdracht van modelabel Balenciaga voor Art Basel Miami. De blikvanger was een transparante sofa — van bioafbreekbaar plastic — gevuld met onverkochte kleding van het luxemerk.
In die eerste jaren viel hij vooral op door zijn kleurgebruik. Hij beschreef zichzelf als een seriële monogamist die verliefd werd op één kleur — hij was een vroege aanhanger van millennial pink — en daarmee vervolgens een innige relatie aanging. Tot hij een nog fellere kleur tegenkwam. ‘Kleuren zijn voor mij als mensen’, zei hij daarover in The New York Times in een woonreportage over het huurappartement dat hij voor zichzelf vertimmerde in New York. ‘I try to make the relationship work.’
De krant meldde dat hij kort ervoor met roze had gebroken en sindsdien een passie had ontwikkeld voor koningsblauw, een kleur die ooit symbool stond voor tsaristisch Rusland. Een van de gevolgen was een hanglamp gemaakt van Bic-balpennen met blauwe dopjes.
Purperen prins
In dat appartement, waar hij woont met zijn levens- en zakenpartner Tyler Billinger, ging hij overigens voluit voor grijs en purper, met onder meer grote panelen in paars plexiglas, aangevuld met toetsen zilver en goud. Een combinatie die je vaak aantreft in juwelen, vond Nuriev destijds, maar niet zozeer in interieurs. Hij betegelde de muren van zijn woonkamer en stoffeerde de deurtjes van zijn keukenkasten in zilverkleurig nepleer: handig meegenomen in het geval van een slecht gemikte kop- of kniestoot. Hij kleurde in die periode ook zijn haar purper.
Bijna vijf jaar geleden opende Nuriev een hoofdkwartier in Parijs. Hij vond er een nieuw huurappartement, op de linkeroever. Geen tegels meer op de muren, maar behangpapier met een schimmelprint. Een antieke spiegel is afgelijnd met afgedankte keyboards, gevonden op straat. Op het visgraatparket ligt een tapijt van aan elkaar gestikte sokken, op het bed een sprei met een patchwork van afgedankt ondergoed. De keuken zit, heel klinisch, in een zwevende stalen doos met glazen wanden (het koppel kookt amper).
We hoeven het wiel niet opnieuw uit te vinden. Alle goede ideeën samenbrengen en ze een tweede leven geven: dat is wat ik “transformeren” noem.
Nuriev schilderde romantische bloemen op een afgedankte industriële koelkast die werd getransformeerd tot kast. Op de gelijkvloerse verdieping vestigde hij een kantoor dat ook dienstdoet als galerie en showroom.
Zijn eerste belangrijke opdracht in Europa was een efemeer café voor 35-37, het stadspaleis in de Marais waar nu het avant-gardewinkelimperium Dover Street Market huist. Het meubilair van Crosby Café was uniform Klein-blauw. Je kon er niet naast kijken op sociale media, maar ook in het echt was de plek een voltreffer.
Sindsdien kreeg Nuriev een expo bij het Mobilier National, het instituut dat het meubilair maakt en stockeert voor Franse presidenten, ambassadeurs en andere hoogwaardigheidsbekleders. Hij ontwierp pop-ups voor H&M en het parfummerk Caron, en een flagshipstore voor Camper Lab, de experimentele lijn van het Spaanse schoenenlabel.
Nog van zijn hand: de vestiging van de Parijse club Silencio in New York, een filiaal van Café Nuances in rue des Francs-Bourgeois in de Marais en Noisy Oyster, een seafood-bistro in East Londen waar hij bouwwerfesthetiek combineerde met super-de-luxe gelikt staal.
Bij Carpenters Workshop, een invloedrijke designgalerie, toonde hij in denim gewikkelde objets, waaronder een gymbank en een platendraaier. Hij houdt van denim, zei hij destijds, omdat het een materiaal is dat niet vaak wordt gebruikt in interieurs.
Hij werkte ook nog in opdracht van onder meer Nike, Delta Air Lines, Gucci, Baccarat, Delvaux, Jimmy Choo, en Valentino. Zijn zaak draait op volle toeren.
‘In Parijs voel ik me vrij’, zegt Nuriev. ‘Mijn artistieke en institutionele projecten — tentoonstellingen, partnerships – ontstaan in mijn galeriestudio in rue des Beaux-Arts. In New York ligt de focus meer op collabs met corporate clients en brands, in de luxesector en erbuiten.’
Design is veel toegankelijker geworden. En eenvoudiger, want iedereen kan behangpapier plakken.
In Rusland is hij, zover geweten, niet langer actief. New York heeft hem, naar eigen zeggen, gevormd als ontwerper van objecten en ruimtes. Parijs heeft hem daarentegen aangemoedigd om zijn ‘emotionele relatie met de wereld te verdiepen.’
‘In mijn werk zoek ik naar een oprechte spiritualiteit in het materiaal. Voor mij is excellentie minder belangrijk dan een tastbare ervaring, vooral in een wereld die wordt gedomineerd door marketing en zijn perfecte, gefantaseerde visie’, weet hij nog.
Objet trouvés
Nuriev ziet zichzelf, zoals gezegd, als een transformist. Met transformisme bedoelt hij dat streven naar iets nieuws in dit stadium van de geschiedenis eigenlijk niet langer relevant is. Je werkt beter met wat er al is, op voorwaarde dat je er iets anders van maakt. Maar noem het geen upcycling. Dat is een techniek — geen stijl.
Transformisme is voor de ontwerper een manier van zien, voelen en handelen in een wereld die oververzadigd is met spullen, data en ideeën. ‘De echte uitdaging ligt vandaag niet in uitvinden, maar in waarnemen. Dit is geen tijdperk voor innovatie. Het herdenken en hervormen van wat we al eindeloos hebben toegepast, daar gaat het om.’
‘Mijn creatieve proces begint niet met een leeg canvas, maar met de wereld zoals die is. Ik betreed een ruimte, een context, een realiteit — en ik kies. Ik kies heel bewust wat met mij resoneert, wat mij intuïtief raakt, wat al een stem in zich draagt en dat probeer ik vervolgens te versterken.’
Transformisme, dat is iets veranderen in iets anders. ‘Niet door de oorsprong ervan uit te wissen, maar door de essentie te versterken.’ Nuriev geeft voorwerpen en ruimtes die hun bestaansreden verloren hebben een tweede leven. ‘Het gaat om het creëren van betekenis uit wat anderen over het hoofd zien. Het gaat om het bevragen van wat schoonheid vandaag betekent, en het ontdekken ervan in wat genegeerd, verworpen of vergeten is.’
‘Sinds de Renaissance zijn alle vormen die we vandaag kennen al uitgevonden. We hoeven het wiel niet opnieuw uit te vinden. In plaats daarvan moeten we alle objecten, alle ideeën en alle vormen hergebruiken. Laten we alle goede ideeën samenbrengen en ze een tweede leven geven. Dat is wat ik “transformeren” noem – wanneer je bijvoorbeeld een airconditioner neemt en die verandert in een juwelenkistje.’
De visie van Nuriev komt in zekere zin overeen met de zienswijze van wijlen Virgil Abloh, de man die het succesvolle luxe streetwearmerk Off-White begon, drie jaar aan het hoofd stond van de mannencollecties van Louis Vuitton, samenwerkte met iedereen van Ikea tot Nike, en die net als Nuriev opgeleid was als architect.
Abloh had het graag over zijn drieprocentregel: neem wat er al is, verander er drie procent van en creëer zo iets nieuws. Als voorbeeld gaf hij de readymades van kunstenaar Marcel Duchamp, meer specifiek diens Fontaine uit 1917, een op de kop gezet urinoir op een piëdestal, met een handtekening erop. Mix en remix.
Volkskunstenaar
2025 was een bijzonder druk jaar voor de decorateur. Hij tekende een collectie verzilverde souvenirs voor de gift shop van het Louvre, was juryvoorzitter van het prestigieuze designfestival Design Parade in Toulon en presenteerde een solotentoonstelling bij Galerie Sultana in Parijs — ‘Lèche-Vitrine’. En hij haalde de woonpers met een door hem verbouwde boerderij in Toscane waar zijn schoonouders olijfolie persen.
Voor zijn tentoonstelling als designer van het jaar bij Maison&Objet duikt Harry Nuriev nog dieper in de geschiedenis van onze spullen. Het thema van de woonbeurs, en de titel van zijn expo, is ‘Past Reveals Future’ — het verleden als incubator van de toekomst, met alledaagse objecten die worden getransformeerd tot verzamelstukken. ‘Ik nodig de bezoekers uit om aandachtiger om zich heen te kijken, om hun omgeving opnieuw te aanschouwen met meer empathie.’
Net als Abloh en Starck is Nuriev in het diepst van zijn hart een volkskunstenaar: een ontwerper die misschien wel werkt in opdracht van de luxesector en de jetset — dat is fijn en comfortabel — maar die eigenlijk liever de hele wereld wil veroveren. Zoals een superster dat betaamt.
Interieurdesign had in het verleden altijd meer met sociale status te maken dan met smaak, zegt hij in een interview. ‘Het was iets voor de happy few. Maar tegenwoordig is design veel toegankelijker. Mensen maken hun eigen keuzes, ontwikkelen hun eigen smaak.’ Hij is ervan overtuigd dat het decor in de toekomst alleen maar diverser en gevarieerder wordt. ‘En eenvoudiger, want iedereen kan behangpapier plakken. Ik moet zeggen: ik ben heel blij dat ik deel uitmaak van deze beweging.’
Maison&Objet: ‘Past Reveals Future’, van 15 tot 19 januari. Maison-objet.com
Harry Nuriev
– 1984 geboren in Stavropol, Rusland. Studeert architectuur in Moskou en krijgt zijn eerste opdrachten als interieurarchitect.
– 2014 opent zijn praktijk Crosby Studios in New York.
– 2021 verhuist deeltijds naar Parijs, waar hij een tweede bureau opent en een galerie in rue des Beaux-Arts. Wisselt interieuropdrachten af met installaties, pop-ups en tentoonstellingen.
– 2025 juryvoorzitter van designfestival Design Parade, een collab met het Louvre.
– 2026 bekroond als Designer of the Year op de woonbeurs Maison&Objet.
Meer lezen:
