Iedereen droomt van een grote liefde: maar hoe vind je iemand die bij je past en – misschien nog moeilijker – hoe zorg je dat je relatie een leven lang blijft duren? Professioneel matchmaker Hilde Watty geeft raad in haar boek ‘De liefde van je leven vinden en houden’.
Of je nu single bent of een relatie hebt, iedereen kan wel wat relatieadvies gebruiken. Professioneel matchmaker Hilde Watty helpt high-end cliënteel aan een partner die bij hen past, en begeleidt hen, voor tijdens en na het datingproces om de valkuilen te omzeilen, op weg naar een duurzame en langdurige relatie. Met een slaagpercentage van 87 procent is ze bovendien wel geplaatst om zich met je relatie te moeien. Normaal komt haar hulp met een stevig prijskaartje, maar in ‘De liefde van je leven vinden en houden’ deelt ze haar geheimen ook met de minder gefortuneerde lezer. Wij ontfutselden haar alvast enkele tips.
Onlangs stond het nog in alle bladen: er zijn steeds meer singles. 45% van de gezinnen zou vandaag alleenstaand – of op z’n minst alleenwonend – zijn. Is het moeilijker geworden om een partner te vinden en te houden?
‘Ik denk het wel. In ieder geval is het vandaag veel moeilijker om iemand organisch tegen het lijf te lopen. De meeste mensen zijn zo gefocust op hun werk en de andere aspecten van hun leven dat hun voelsprieten niet meer “aanstaan”. Dat is een van de redenen waarom ik dit boek heb geschreven: veel mensen weten niet eens wát ze zoeken, en als je niet weet wat je zoekt, is het erg moeilijk om het te vinden. Er is ook veel angst, die mensen dan wegstoppen onder een houding van: “Laat maar, het hoeft voor mij niet zo nodig, mijn leven is goed zoals het is.”’
Misschien is het leven ook goed zoals het is? Recent onderzoek wijst uit dat jongeren steeds later aan een relatie beginnen, omdat ze het gewoon niet meer zo belangrijk vinden. Een relatie, zo blijkt, is voor hen niet meer het hoogste goed. Ze hebben vrienden, ze hebben een carrière. Het leven is goed.
‘Ik ben ervan overtuigd dat niemand gemaakt is om alleen te zijn. Iedereen heeft nood aan affectie. Dat krijg je ook van vriendschap, akkoord, maar een relatie is toch meer: het is vriendschap mét intimiteit. Ik heb veel klanten die het vinden van een partner voor zich uit blijven schuiven, net om de redenen die jij net aanhaalt: ze zijn tevreden met hun leven, ze hebben fijne vrienden, een boeiende carrière. “Ik ben toch gesetteld,” zeggen ze dan, “ik heb mijn vriendenkring.” Maar ik geloof dat niet. ‘
‘Vorige maand publiceerde een Amerikaanse universiteit de resultaten van een studie rond eenzaamheid. De resultaten waren schokkend: de impact van eenzaamheid op iemands gezondheid staat gelijk aan de nadelige invloed van het roken van vijftig sigaretten per dag. Eenzaamheid veroorzaakt zoveel verdriet in onze maatschappij, en ik geloof oprecht dat een stabiele, langdurige relatie het antwoord is. Er is veel te doen rond nieuwe relatievormen vandaag, maar ik merk een kentering. De jonge mensen in mijn cliëntenbestand – de jongste is amper 23 – hebben opnieuw nood aan stabiliteit en aan structuur. Ze zeggen dan: “Mijn ouders zijn dertig jaar samen. Dat wil ik ook.”’
Je zult mij niet horen zeggen dat het fysieke niet belangrijk is, maar het uiterlijk is slechts twintig procent van iemands “pakketje”
Jongeren leven natuurlijk in een tijd van Tinder, Bumble en andere datingplatforms, waarin je altijd kunt swipen naar de volgende partner – of zelf weggeswipet kunt worden.
‘Tinder heeft jonge mensen het gevoel gegeven dat de poel waaruit je partners kunt vissen oneindig groot is. Dat maakt dat ze sneller ontevreden zijn met wat ze hebben – iets “beter” is immers altijd een optie. Ze blijven maar swipen en swipen zonder dat er commitment is.’
‘Ik heb het heel moeilijk met Tinder. Een reden is dat je er mensen enkel beoordeelt op een foto. Je zult mij niet horen zeggen dat het fysieke niet belangrijk is, maar het uiterlijk is slechts twintig procent van iemands “pakketje”. Ik heb al veel mensen samengebracht die in eerste instantie niet in elkaars uiterlijk geïnteresseerd waren. Maar nog moeilijker vind ik het vervangbare. Je hebt één date, het ging wat moeizaam, en hoppa, je gaat door naar de volgende. Elke keer weer afgewezen, of zelfs geghost worden, dat heeft een enorme impact op mensen. Er bestaan studies over hoe datingsites je zelfvertrouwen kunnen aantasten. Dat is niet te onderschatten.’
‘Bovendien wees een studie van Stanford University vorig jaar uit dat maar liefst 75 procent van de mensen met een profiel op een datingsite eigenlijk in een relatie zit. 75 procent! Er is niet de minste controle. De kans is reëel dat je na een tijdje chatten of zelfs na een paar dates ontdekt dat die persoon totaal niet is hoe hij zich voordeed, of zelfs niet eens beschikbaar is.’
‘Het mooie is: ik sprak onlangs met iemand die mijn boek gelezen heeft en die actief is op datingsites. Zij zei me dat ze nu met heel andere ogen naar profielen kijkt, met meer openheid en oprechte interesse, en dat dat ook een effect heeft op haar dates.’
Je noemt jezelf een matchmaker, maar eigenlijk – zo blijkt uit je boek – ben je misschien vooral een relatietherapeut en een psycholoog. Ik schrik van de hoeveelheid coaching die je voor en na dates biedt, maar ook nog later, wanneer je cliënten al goed en wel “gekoppeld” zijn.
‘Klopt: matchmaking is maar twintig procent van mijn job. Tachtig procent is het begeleiden – coaching vind ik een te sterk woord – van mijn klanten. Ik wil hen leren kennen, met hun normen en waarden, en inschatten wat voor effect die hebben op hun dates en prille relatie. Ik leer hen soms eens met andere ogen naar zichzelf en de ander te kijken.’
En, zo blijkt uit de getuigenissen in jouw boek, die begeleiding is in de eerste fase geen overbodige luxe. Het valt mij op hoe vaak mensen eigenlijk naast mekaar communiceren, en daardoor in paniek raken of een verkeerde indruk geven.
‘Dat is ongelooflijk.’
Na een date vraag ik gewoonlijk feedback aan de twee partijen. Soms zijn die verhalen zo uiteenlopend dat ik me afvraag of die twee mensen wel degelijk samen op date waren.
Zelfs tussen koppels die perfect uit de startblokken schieten, loopt het soms nog helemaal fout. Omdat de ene een telefoontje verwacht en de ander niet belt, om een foute uitspraak, om een verschil dat ineens naar boven komt…
‘Er kan veel fout lopen in de communicatie tussen twee mensen, vooral tussen mensen die al een behoorlijk rugzakje aan ervaringen hebben. Na een date vraag ik gewoonlijk feedback aan mijn twee cliënten. Soms zijn die verhalen zo uiteenlopend dat ik me afvraag of die twee mensen wel degelijk samen op date waren. (lacht) Communicatie speelt een grote rol, maar ook de mindset waarmee je naar de afspraak komt, en heel belangrijk: de verwachtingen die je, bewust of niet, koestert.’
Wat is de juiste mindset voor een date?
‘Openstaan voor de ander. Je eisenpakketje even loslaten. Je hebt mensen die afkomen met een A4’tje vol verwachtingen. Dan is het makkelijk om teleurgesteld te zijn. Er zal al snel iets niet kloppen met je verwachtingspatroon. Bekijk het eens anders, zeg ik mensen dan. Ga uit van dankbaarheid dat die ander tijd voor je maakt en tijd met je wilt spenderen. Als je met een open attitude naar een date gaat, verloopt die helemaal anders. Go with the flow.’
Ik moet weleens tegen vrouwen zeggen: wees op het werk de baas zoveel je wilt, maar hang thuis die mantel met mannelijke energie aan de kapstok. Een man wil zorgen, neem hem dat niet af. Laat hem de rekening betalen na jullie date.
Wat de mindset betreft, hecht je ook veel belang aan de kernenergie van mensen: iedereen heeft een mannelijke of een vrouwelijke kernenergie.
‘Klopt. Dat geldt overigens ook voor gay koppels en het maakt niet uit of je een man of een vrouw bent: iedereen heeft een dominante mannelijke of vrouwelijke energie en die trekken elkaar aan: iemand met veel mannelijke energie zoekt iemand met overwegend vrouwelijke energie en omgekeerd. Hoe groter het verschil tussen de mannelijke energie van de ene en de vrouwelijke energie van de andere, hoe groter de passie en de aantrekkingskracht. Groeien jullie energieën te veel naar elkaar toe, dan verdwijnt de vonk. Dat is wat ik het vaakste hoor van cliënten die al een scheiding achter de rug hebben: de chemie was weg. Ze leefden als broer en zus samen.’
‘Heel wat van mijn vrouwelijke cliënten hebben behoorlijk moeten knokken in hun leven, in een vorige relatie, financieel, in hun werk. Hun mannelijke energie is daardoor dominant geworden en dat zit een succesvolle relatie in de weg. Vrouwen die te veel in hun hoofd leven en te weinig in hun hart, staan niet open voor een relatie. Ik zeg hun dan: wees op het werk de baas zoveel je wilt, maar hang thuis die mantel met mannelijke energie aan de kapstok en keer terug naar je vrouwelijke energie. Zorgzaam zijn, aandacht hebben voor je man. Laat een man een man zijn. Laat hem de rekening betalen na jullie date, bijvoorbeeld. Een man wil zorgen, neem hem dat niet af.’
Dat was een passage in je boek waar ik het moeilijk mee had. Zijn we ondertussen niet afgestapt van die strikte verdeling tussen wat mannelijk en vrouwelijk gedrag is?
‘Vrouwelijke en mannelijke energie, dat heeft niets te maken met het klassieke rollenpatroon, hé. Een vrouw kan ook een leider zijn, het hangt er enkel van af hoe ze communiceert. Maar het is nu eenmaal zo dat een relatie een grotere kans op slagen heeft als er een sterke polariteit is tussen mannelijke en vrouwelijke energie. Het kan overigens ook dat een man meer vrouwelijke energie heeft en een vrouw meer mannelijke energie. Dat werkt ook.’
‘Ik hoor overigens van veel vrouwen dat ze het als een enorme bevrijding ervaring om hun mannelijke energie te mogen loslaten en weer hun vrouwelijke energie naar boven te halen. Ik heb het zelf ook meegemaakt. Het is zo verlossend om iemand toe te laten om voor je te zorgen, fysiek en mentaal, en waarom niet, financieel.’
Even terug naar het begin: je neemt niet zomaar iedereen aan als cliënt. Na een voorbereidend gesprek beoordeel je of iemand wel voldoende openstaat voor een relatie. Hoe zie je dat?
‘Een voorbeeld: onlangs had ik een dame die toen ze binnenkwam meteen een pirouette voor me maakte om te tonen wat ze in huis had. En toen kwam het eisenpakket. Haar lijstje was niet de gewoonlijke A4-pagina, het was een boek. “Eerst moeten al die vakjes afgevinkt worden,” zei ze, “en dan kan ik pas verliefd worden.” Ik noemde kort een aantal mannen die meteen bij me opkwamen om aan haar voor te stellen, en op élke man had ze iets aan te merken. Ik heb haar eerlijk gezegd: ik denk niet dat ik jou kan helpen. Jij bent er gewoon niet klaar voor.’
‘Je hebt ook mensen die zich verstoppen achter het logistieke. Iemand met een zeilboot? Die zal vast nooit tijd voor mij hebben. Een vrouw met kinderen? Te lastig. Iemand die twintig of dertig kilometer verder woont? Liever niet. Die mensen saboteren zichzelf. Soms omdat ze nog een zware rugzak hebben van een vorige relatie. Met hen ga ik dan aan het werk: hoe gaan we dit oplossen? Een gesprek van een uur kan al voldoende zijn voor hen om de bladzijde om te slaan. Die nieuwe pagina is een voorwaarde om je open te stellen voor een relatie.’
Veel mensen, schrijf je, komen met een hele waslijst aan non-negotiables. Genre: hij moet minstens 1m90 zijn.
‘Mensen hechten vandaag veel belang aan het uiterlijk. Dat komt natuurlijk door sociale media, waar iedereen het perfecte plaatje – met de perfecte partner – wil tonen. Door de sociale media hebben we enorm veel bevestiging van buitenaf nodig, maar daar draait daten helemaal niet om. Bij het daten draait het om je hart.’
‘Ik had onlangs een klant, dat had ik nog nooit meegemaakt. Ze houdt van mediterrane types, dus een zuiders uiterlijk was voor haar een absolute voorwaarde. Ik stelde haar wat mannen voor – sommigen echt aantrekkelijk – maar geen enkele beantwoordde aan haar verwachtingen. “Lelijk, lelijk, lelijk.” Haar eisen werden steeds dwingender. Kijk, wat ze me stuurde (toont me op haar smartphone een foto van een mannentorso met een driehoek op getekend om aan te tonen dat ze een lichaamstype met erg brede schouders en een smalle taille bedoelt, red.) En dit (toont een foto van een mannengezicht – Johnny Depp – met vierkant op getekend, red.) Dan stel ik mannen voor en de ene heeft een te lang gezicht, de andere te ronde ogen… (Zucht) Ze denkt dat ik een shop met David Beckham-lookalikes run. Dat zijn mensen die zichzelf saboteren en daar kan ik niet mee verder. Tegen die vrouw heb ik dan ook gezegd: als het enkel om het uiterlijk draait, moet je maar op Tinder gaan.’
Sommige verhalen zijn grappig en schrijnend tegelijk. Zo is er de zestigjarige vrouw die een Richard Gere-lookalike zoekt. Wanneer je die vindt en met haar op date stuurt, is ze resoluut: ze zoekt de jonge Richard Gere uit American Gigolo, niet de zeventigjarige grijze vos. Even over het hoofd ziend dat ze zelf niet meer van de jongsten is.
‘Inderdaad. Ze is met hem op date gegaan nadat ik aandrong, want ik vond hen een match made in heaven. Maar ze voelde het niet. En toen ze zag dat hij frietjes met zijn hand at, was het helemaal om zeep. (lacht)
Ik kan het niet genoeg herhalen: als je enkel op het uiterlijk focust, kom je nergens. Ik geloof bovendien niet dat het voor die vrouwen echt om het uiterlijke draait. Dat is niet de reden waarom ze moeilijk doen. Het is angst.’
Zijn er dan geen mannen die dromen van Angelina Jolie?
‘Veel minder. Mannen komen zelden af met een lijst uiterlijke eisen. Mannen hebben vertrouwen in mij en in het proces. Zij zeggen: “Hilde, als jij erin gelooft, dan ga ik met die dame op date.” Die gaan niet meteen bij voorbaat analyseren en afkeuren.’
‘Ik vind het zo jammer dat vrouwen zichzelf zo saboteren. Ze zeggen nee tegen mannen die best wel eens de liefde van hun leven zou kunnen zijn. Soms geef ik daarom bewust geen foto.’
Een eerste date is altijd onwennig. Dus als het wat stroef loopt, maar je voelde het begin van een klik, dat kleine beetje elektriciteit in de lucht, geef het dan vooral nog een tweede kans.
Je houdt foto’s van dates achter?
‘Ja, en ik geef het telefoonnummer van de man pas een uur voor ze hebben afgesproken. Zo kunnen ze niet gaan googelen. Dan blijkt soms dat ik gelijk had en dat een man die ze eerder nog hadden afgekeurd omwille van zijn uiterlijk of andere argumenten, perfect voor hen is.’
‘Gisteren kreeg ik een foto toegestuurd van een trouwfeest in Italië van een koppel dat ik aan elkaar heb voorgesteld. Zij zag hem aanvankelijk niet zitten, maar ik heb aangedrongen. Met resultaat. Ze zijn samen een koffie gaan drinken en de dag erna belde ze me: “Je had gelijk.” Eén koffie werden twee koffies, en uiteindelijk had hun eerste date zeven uur geduurd. Nu zijn ze dus getrouwd. Zelf zou ze nooit naar die man gekeken hebben. Ik vind het fijn wanneer ik mensen een beetje uit hun comfortzone kan halen.’
Uiterlijk is maar twintig procent van het geheel, zeg je. Belangrijker is de klik. En – zo zeg je – die moet er binnen de paar seconden zijn of het wordt niks.
‘Ja, binnen de paar minuten moet het klikken. Al moet je wel een beetje in het achterhoofd houden dat een eerste blind date onwennig is. Dus als het wat stroef loopt, maar je voelde het begin van een klik, dat klein beetje elektriciteit in de lucht, geef het dan vooral nog een tweede kans. Meestal zeg ik: als je bij een eerste date geen nee-gevoel had, dan kun je nog een tweede keer afspreken. Bij een tweede date zijn mensen veel relaxter, meer zichzelf.’
Stel je klanten gewoonlijk aan veel verschillende mensen voor, voor het raak is?
‘Ik heb klanten bij wie het de eerste introductie al raak is, bij anderen duurt het langer. Ik voel heel goed aan welke mensen bij elkaar passen, maar het enige wat ik niet in mijn pocket heb, is de magie. Die valt niet te voorspellen.’
Waar kijk je vooral naar vooral je mensen aan elkaar voorstelt?
‘Er is die polariteit, het samenspel tussen mannelijke en vrouwelijke energie, waar we het zonet al over hadden. Daarnaast is er de persoonlijkheid van die mensen. Er zijn vier vragen die heel belangrijk zijn om te bepalen wie bij wie past. Wat zoek je in een partner? Wat niet? Wat maakt jou gelukkig in een relatie? En wat maakt je verdrietig in een relatie?’
‘Ten slotte zoek ik ook altijd naar de glue tussen twee mensen: een bepaalde levensstijl, visie of interesse. Ik ben ervan overtuigd dat als je samen dingen doet of interesse hebt in bepaalde zaken, dat je zo een proximity creëert; proximity triggert affectie en uit affectie kan dan weer intimiteit ontstaan. Is er voldoende glue, dan kan ik matchen.’
Lukt het soms niet? Moet je soms zeggen: ik ga voor jou geen partner vinden?
‘Met die vrouw die een zuiders type zocht, is het niks geworden. Als het enkel om het uiterlijk draait, is mijn toegevoegde waarde als matchmaker nul en stopt het voor mij. Onlangs heb ik ook afscheid genomen van een klant voor wie ik tientallen introducties heb geregeld en ze bleef maar weigeren. Dan was zijn neus te groot, dan was zijn haar te lang… Dan kom je geen stap vooruit.’
En wanneer stop je met het proberen te redden van een relatie? Zo vertel je het verhaal van een koppel van wie de man vergeten was dat hij de vrouw zou bellen, en zij kon zich daar niet overheen zetten.
‘Tegen prille koppels met problemen zeg ik meestal: wil je gelijk hebben of wil je gelukkig zijn? Binnen een koppel moet de wil om het op te lossen er zijn. Ik durf daar gerust een concrete datum op plakken. “Tegen dan moeten we op het goede spoor zitten en anders stopt het.”’
Wat geeft jou het meeste voldoening in je job?
‘Wanneer ik het gevoel heb dat ik heb bijgedragen aan iemands geluk. Dat maakt mij zo blij. Zoals wanneer ik die foto krijg van dat koppel dat net getrouwd is. Of wanneer ik zie dat ik iemand aan het denken heb gezet, dat die beseft dat hij of zij bepaalde zaken anders moet aanpakken. Ik zeg altijd tegen mijn klanten: het belangrijkste is dat je authentiek bent. Doe je niet anders voor dan je bent. Als je jezelf bent, ben je op je mooist. Het is fijn als mensen daar vervolgens in slagen.’
Word je vaak uitgenodigd op trouwfeesten van mensen die je bij elkaar hebt gebracht?
‘Heel vaak.’
Komen mensen ervoor uit dat ze door een matchmaker bij elkaar gebracht zijn?
‘Sommigen. Maar als ik een trouwfeest bijwoon, ben ik daar niet in de hoedanigheid van koppelaar, maar als een gewone gast. Als een supporter van het koppel.’
Nog iets wat mensen zich misschien afvragen na het lezen van dit interview: hoeveel betaal je om samen met jou de liefde te vinden?
‘Dat is moeilijk te zeggen, omdat er verschillende formules en pakketten mogelijk zijn. Sowieso praat ik liever niet over prijzen. Het is niet goedkoop – denk aan een startprijs met het prijskaartje van een Hermès-handtas (lacht) – en ik besef dat hiervoor betalen niet voor iedereen evident is. Daarom heb ik ook dit boek geschreven: om mijn boodschap te delen met zoveel mogelijk mensen. Want of je nu honderd euro of een miljoen op je bankrekening hebt staan: hoe je liefde vindt is voor iedereen gelijk.’
‘De liefde van je leven vinden en houden’ van Hilde Watty, Borgerhoff & Lamberigts
.
