Al drie jaar zijn Tim Boffe (39) en Valerie Cook (27) met hun driejarige dochter Fenna en hond Lewis op rondreis door Europa. De twaalf meter lange omgebouwde schoolbus waarin ze reizen is niet alleen hun huis, maar ook een hostel voor zes gasten. Afgelopen winter brachten ze op ski's in Oostenrijk door. Nu staat een zomer in Noorwegen voor de deur, met avontuurlijke roadtrips vanuit Tromsø naar Lofoten, Senja en Lyngen Alpen. 'Er zijn zoveel geweldige plekken op de wereld dat het zonde is om je op één plek te vestigen', vertelt Valerie vanuit Noorwegen. 'Met ons hostel on wheels ontdekken we elke week nieuwe plekken en kunnen we onze gasten meenemen naar de beste sneeuw of de hoogste golven.'
...

Al drie jaar zijn Tim Boffe (39) en Valerie Cook (27) met hun driejarige dochter Fenna en hond Lewis op rondreis door Europa. De twaalf meter lange omgebouwde schoolbus waarin ze reizen is niet alleen hun huis, maar ook een hostel voor zes gasten. Afgelopen winter brachten ze op ski's in Oostenrijk door. Nu staat een zomer in Noorwegen voor de deur, met avontuurlijke roadtrips vanuit Tromsø naar Lofoten, Senja en Lyngen Alpen. 'Er zijn zoveel geweldige plekken op de wereld dat het zonde is om je op één plek te vestigen', vertelt Valerie vanuit Noorwegen. 'Met ons hostel on wheels ontdekken we elke week nieuwe plekken en kunnen we onze gasten meenemen naar de beste sneeuw of de hoogste golven.' Tim en Valerie ontmoetten elkaar in 2011 in het Franse Risoul. Zij werkte er als barvrouw in een après-skihut, hij was area manager van een touroperator. Valerie: 'Ik wist het meteen: met deze man wil ik kinderen. In de jaren daarna hebben we samen een hostel gerund in Frankrijk, skiles gegeven in Zwitserland en de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela gelopen. Onze hond Lewis liep met ons mee met een eigen rugzak op zijn rug.' Hond Lewis ging ook mee toen het koppel door Centraal-Amerika backpackte. Daar zagen ze overal kleurrijke chicken buses rijden, geel geverfde Amerikaanse schoolbussen die als openbaar vervoer dienen. 'Het leek ons geweldig om in zo'n bus te wonen. Niet veel later ontstond het idee om er een hostel van te maken. We hebben graag mensen om ons heen en vinden het leuk om voor hen te zorgen. Als echte sneeuwliefhebbers zagen we onszelf al van skigebied naar skigebied reizen met onze gasten. We kochten deze bus in Amerika en lieten hem verschepen naar België waar we hem ombouwden tot hostel.' Op dat moment was Valerie zwanger, maar dat veranderde niets aan hun plannen. Valerie: 'Natuurlijk zou het wat aanpassingsvermogen vragen, maar we reisden al jaren met Lewis, dus we waren wat gewend. In januari 2015 werd Fenna geboren in het ziekenhuis in Antwerpen. De volgende dag woonden we met ons drieën in de bus.' Die bus stond toen nog stil in Antwerpen, want het duurde even voordat alle vergunningen rond waren. Toen ruim een jaar later alles geregeld was, kon het avontuur echt beginnen. In de lente van 2016 vertrok het gezin met hun eerste gasten naar Val Thorens in Frankrijk, om de laatste sneeuw van het seizoen mee te pikken. Valerie: 'Dat was wel even slikken. Ineens liepen er zes mensen om ons heen die alles op de verkeerde plek terugzetten. Het kostte me een paar dagen om eraan te wennen, maar nu geniet ik er iedere dag van. Het is intens, dat zeker. Maar we beleven onze droom.' Achter in de bus heeft het gezin een eigen nest. Fenna slaapt in een bedje boven het voeteneinde van haar ouders en hond Lewis heeft een plekje onder het bureau. Er zit een keukentje, een douche, een composttoilet, een houtkachel en een eethoek in het rijdende hostel. Voor hun gasten bouwden Tim en Valerie twee driedubbele stapelbedden in het midden van de bus. Groot is het niet, maar het gezin komt geen ruimte tekort. 'We zijn heel veel buiten', vertelt Valerie. 'Vooral in de zomer gaan we volop wandelen, surfen, zwemmen, longboarden, mountainbiken of kajakken. We dineren op het dakterras boven op de bus, liggen buiten in de hangmat, spelen gitaar bij de barbecue of smelten kaas op het kampvuur. In de winter zijn we meer binnen, maar ook dan gaan we veel skiën, après-skiën of naar de sauna.' Volop genieten dus, maar hard werken is het ook. Tim en Valerie leven van de inkomsten van hun hostel. Valerie: 'In ons eerste seizoen hadden we helemaal geen pauze, tijdens ons tweede seizoen drie dagen. Tim en ik zijn constant bezig met het bedenken en uitvoeren van nieuwe plannen en het beheren van boekingen. Het vinden van een parkeerplek en een supermarkt is al een activiteit op zich, naast de zorg voor onze gasten. Wij gaan liever met hen mee op pad dan hun te vertellen waar ze mooi kunnen hiken. Dat betekent dat we van 's ochtends tot 's avonds aan het werk zijn. Fantastisch, maar ook slopend.' Soms gaat het ook mis. Tijdens het eerste seizoen bevroor het hele watersysteem van de bus. 'Het kostte ons zoveel tijd en energie om dat te repareren dat we de eerste helft van die winter bijna niet op onze ski's hebben gestaan', vertelt Valerie. 'Vorige zomer stonden we lange tijd langs de kant van de weg omdat de motor niet wilde starten. En afgelopen winterseizoen raakten we ingesneeuwd. In een paar dagen tijd viel er zoveel sneeuw dat we geen kant meer op konden.' Tegelijkertijd hebben die momenten zo hun charme. 'Dat maakt het leven op de bus tot een avontuur', zegt Valerie. 'Daar hou ik van, dat niets volgens plan gaat. Het is vermoeiend, maar tegelijkertijd fantastisch. Het maakt je leven intens en zorgt voor bijzondere momenten die je altijd bijblijven. Ik vond het bijvoorbeeld geweldig om te zien hoeveel hulp we kregen toen we ingesneeuwd waren. Niet alleen onze gasten hielpen de bus uit te graven, ook mensen uit de omgeving kwamen met hun eigen schop naar ons toe.' Dan is er nog de kleine Fenna, die het leven on the road met de paplepel ingegoten kreeg. Toen ze een jaar oud was, stond ze voor het eerst op de ski's. Valerie: 'Ze begroette haar latten elke ochtend met kusjes, zo geweldig vond ze het. Nu ze wat ouder wordt en meer aandacht vraagt, heeft ze haar eigen oppas op de bus. Zij past in ruil voor een gratis vakantie een paar maanden op Fenna zodat die alle aandacht krijgt die ze verdient, ook als Tim en ik druk bezig zijn. Fenna geniet er enorm van.' Nu de kleine nomade drie is geworden, komt de vraag dichterbij waar ze straks naar school gaat. Valerie: 'Ik ben ervan overtuigd dat de wereld de beste leerschool is voor een kind. Zelf reis ik al sinds mijn achttiende de wereld rond. Na de middelbare school wilde ik liever ontdekken dan studeren, de wereld werd mijn universiteit. Dat wil ik Fenna ook meegeven. Ik merk hoeveel informatie ze opneemt, ze spreekt nu al net zo goed Engels als Nederlands door alle verschillende gasten op de bus. Maar wie weet, misschien wonen we over een jaar wel op een vaste plek en vinden we daar een school die bij haar past.' Valerie merkt dat ze langzaam meer behoefte krijgt aan rust en houvast. 'Wat de toekomst brengt, weet ik niet. Ik heb altijd gedroomd van een hostel in Canada, maar het kan ook zijn dat we de bus op één plek zetten en daar wat omheen bouwen. Waar ik ook ben op de wereld, ik kom altijd wel een paar weken in het jaar naar Antwerpen. Of dat nu voor Belgische frieten is, of voor vrienden en familie.'