De eerste stappen

'In mijn tienerjaren dacht ik zelden na over de toekomst of mijn langetermijnplannen. Toen het erop aankwam om echte keuzes te maken, lag het antwoord echter voor de hand. Ik speelde als kind voortdurend met houten blokken en kartonnen dozen, ik was geïnteresseerd in materialen, ik zocht graag uit hoe een stoel of een tafel gemaakt was, hoe men dingen in het verleden deed - interieurarchitectuur en design waren mijn ding. Wat meespeelde was dat mijn vader, een invoerder in de audiosector, me vaak meenam op zijn reizen naar het buitenland. Terwijl hij aan het werk was, verkende ik de lokale architectuur en musea en cultiveerde ik mijn artistieke oog. Achteraf bekeken was dat de ideale voorbereiding op wat ik nu doe. Dingen opbouwen en weer afbreken, altijd andere plekken ontdekken, openstaan voor het onbekende: dat vertoont veel gelijkenissen met de manier waarop een interieurarchitect telkens nieuwe ruimtes onderzoekt en opnieuw begint.'
...

'In mijn tienerjaren dacht ik zelden na over de toekomst of mijn langetermijnplannen. Toen het erop aankwam om echte keuzes te maken, lag het antwoord echter voor de hand. Ik speelde als kind voortdurend met houten blokken en kartonnen dozen, ik was geïnteresseerd in materialen, ik zocht graag uit hoe een stoel of een tafel gemaakt was, hoe men dingen in het verleden deed - interieurarchitectuur en design waren mijn ding. Wat meespeelde was dat mijn vader, een invoerder in de audiosector, me vaak meenam op zijn reizen naar het buitenland. Terwijl hij aan het werk was, verkende ik de lokale architectuur en musea en cultiveerde ik mijn artistieke oog. Achteraf bekeken was dat de ideale voorbereiding op wat ik nu doe. Dingen opbouwen en weer afbreken, altijd andere plekken ontdekken, openstaan voor het onbekende: dat vertoont veel gelijkenissen met de manier waarop een interieurarchitect telkens nieuwe ruimtes onderzoekt en opnieuw begint.' 'Sinds het begin van de pandemie heeft mijn telefoon amper stilgestaan - veel mensen zijn het voorbije anderhalf jaar kritischer geworden voor hun woonomgeving. Sommigen zien in dat een andere indeling van een bepaalde kamer een mooier uitzicht zou opleveren, anderen beseffen dat hun huidige zetel niet geschikt is om urenlang in te werken. De belangstelling voor meer gepersonaliseerde interieurarchitectuur en unieke, op maat gemaakte meubelen neemt toe, en dat is ook waar ik me op toeleg. Omdat ik vaak tafels in terrazzo en marmer ontwerp, ontstond mettertijd een familie van tafels, maar zulke miniseries ontstaan al doende, op basis van interieurprojecten en bestellingen waarbij ik altijd met een andere vorm, met andere afmetingen of marmersoorten werk, maar toch binnen dezelfde logica blijf. Ik erfde ook het ondernemerschap van mijn vader, en hoewel ik samenwerkingen met bedrijven als Cassina en Molteni of een grote woonketen niet uitsluit, doe ik het alleen als ik mijn DNA kan behouden. Moet het eenvoudiger, minder doordacht, met minder nobele materialen of een minder kwalitatieve afwerking, dan pas ik.' 'Ik ben aan geen enkele periode, stijl of cultuur gebonden. Ik hou net zozeer van strak jarentwintigmeubilair en de speelse omgang met de materie van de Memphis-groep als van de modernistische jarenvijftigarchitectuur in de Verenigde Staten of het Braziliaanse brutalisme. Van al die dingen sluimeren bepaalde aspecten in mijn hoofd, maar ik interpreteer ze op mijn manier en leg verbanden. Als interieurarchitect vind ik het moeilijk om níét met design bezig te zijn, om niet voor specifieke ruimten te willen ontwerpen. In die zin kijk ik op naar architecten-designers uit de eerste helft van de twintigste eeuw zoals Charlotte Perriand, mensen die totaalwerken creëerden en zich over alles bogen, van de façade en de deurknoppen tot het bestek. Daar zit een doorgedreven, allesomvattende visie achter, en dat mogen uitdenken is een plezier.' 'Tijdens mijn buitenlandse stages werkte ik met lokale ambachtslieden die soms heel andere technieken en tradities hadden, wat heel verrijkend was. Omdat ik vaak verschillende materialen combineer en ze op een vernieuwende manier gebruik, zoek ik nog steeds die samenwerking met gespecialiseerde vakmensen - marmerbewerkers, steensnijders, ijzersmeden, timmermannen of keramisten die je voeden met hun knowhow en meedenken. Dat vind ik heel fijn: een team van mensen verzamelen rond een project en hen dan pushen om nog een stap verder te gaan. Gaat het om een project in Zuid-Frankrijk of Spanje, dan ga ik op zoek naar lokale vakmensen. Hen vinden is zelden een probleem, dankzij de wedergeboorte van de ambachten en de hernieuwde interesse in handwerk en materiaalbewerking.' 'Mijn eerste zorg is altijd om interieurs, meubilair en andere zaken te maken die een lange levensduur hebben en zich makkelijk aanpassen. Daarnaast werk ik bewust met vintage meubilair en moedig ik klanten met renovatieprojecten altijd aan om waar mogelijk bruikbare nobele materialen te recycleren - een doorleefde houten vloer bijvoorbeeld of mooie stenen. Ik hoef ook niet alles van a tot z te tekenen. Je draai vinden op een plek die al een hele geschiedenis heeft, de ziel van een woning respecteren - dat maakt renovatieprojecten enorm boeiend.' 'Tegenwoordig tonen mensen je vaak voorbeelden van interieurs en stukken waar ze van houden: zaken die soms totaal niet passen bij hun project, maar die mogelijk wel mijn eigenheid vertroebelen. Dan vertrek ik liever van een goed gesprek en mijn indrukken van de woning zelf. De héritage van een plek, de rol die ze speelde in iemands leven, hoe mensen een ruimte gebruiken en wat ze nodig hebben: dat haal je niet uit enkele prentjes. Daarna doe ik graag snel een vrij gedetailleerd en soms gedurfd voorstel, zodat klanten daarop kunnen reageren. Hun commentaar kan positief of negatief zijn, maar dan weet ik tenminste wat al dan niet mogelijk is. Sowieso moet je compromissen kunnen sluiten - door financiële beperkingen, tijdsdruk, de voorkeuren van de klant of eerdere bezittingen die ook een plaats moeten krijgen - maar voor mij is de dialoog cruciaal om het reflectieproces te voeden. Mijn favoriete ruimte om aan te werken is de keuken. Omdat ik graag kook en er zelf veel tijd in doorbreng, maar ook omdat net keukens zo'n uitwisseling van ideeën bevorderen. Het zijn intieme ruimten waar altijd iets gebeurt, die door iedereen anders begrepen en gebruikt worden, waar mensen van binnen en buiten het gezin komen en gaan - keukens maken altijd verhalen los.' 'Toen Silversquare me vorig jaar benaderde voor een nieuwe coworkingspace in de Brusselse Leopoldwijk heb ik niet geaarzeld. Ik had tot dan enkel kleinschalige thuiskantoren verzorgd, een open office van ruim zeshonderd vierkante meter was een uitdaging. Mijn uitgangspunt was een humane werkomgeving. Niet puur functioneel en rationeel, maar met de nodige sensualiteit en warmte, een beetje zoals een vakantiehuis waar je graag bent. De traditionele codes van werkruimten heb ik dus gemeden. Natuurlijke materialen als terracotta, leer en stevig linnen, zachte kleuren en organische vormen doen je haast vergeten dat het om een werkomgeving gaat, terwijl zithoeken en opengewerkte scheidingswanden in baksteen - een typisch Belgisch product dat nog amper gebruikt wordt in interieurs - intieme plekken creëren in de open ruimte. Omdat ik ook elementen als de hang- en wandlampen in keramiek verzorgde en het project een strakke timing had, moest ik veel in één keer bedenken en tekenen. Bovendien werd het meubilair naar mijn normen in grotere aantallen geproduceerd. Of ik de smaak nu te pakken heb? Het hotelwezen spreekt me zeker aan, daar vergen projecten ook een globale visie en elementen die allemaal een eigen signatuur dragen, maar samen toch coherentie en continuïteit uitstralen.'