Hoe stereotiep dit ook mag klinken, zomerhuizen horen zonovergoten te zijn én aan een meer te liggen. Door het licht en de strakke, uitgepuurde stijl van deze woning zou je zweren dat het aan een Zweeds binnenmeer ligt, maar dat is slechts een illusie. Deze ankerplek bevindt zich aan het Miramarmeer in Mol. Het huis lijkt in de verste verte niet meer op het eightiespand dat de bewoners oorspronkelijk kochten. Het volume en de ligging hadden potentieel, dat wisten ze, maar dat hun vakantiewoning ooit zo aantrekkelijk kon worden, dat hadden ze niet eens durven te dromen.
...

Hoe stereotiep dit ook mag klinken, zomerhuizen horen zonovergoten te zijn én aan een meer te liggen. Door het licht en de strakke, uitgepuurde stijl van deze woning zou je zweren dat het aan een Zweeds binnenmeer ligt, maar dat is slechts een illusie. Deze ankerplek bevindt zich aan het Miramarmeer in Mol. Het huis lijkt in de verste verte niet meer op het eightiespand dat de bewoners oorspronkelijk kochten. Het volume en de ligging hadden potentieel, dat wisten ze, maar dat hun vakantiewoning ooit zo aantrekkelijk kon worden, dat hadden ze niet eens durven te dromen. De verantwoordelijke is interieurarchitect Peter Ivens, die samen met Bea Mombaers een toonaangevend ontwerpbureau in ons land runt. Ze grepen bijzonder drastisch in. 'Alle ballast werd weggehaald,' legt Peter Ivens uit, 'inclusief de valse plafonds, de binnenwanden en de deuren.' Hierdoor kwam een zuivere structuur van baksteen en beton met een inspirerende brutalistische uitstraling tevoorschijn, wat de constructivistische opbouw van het geheel meteen versterkte. De woning ziet er daardoor vandaag verrassend modern uit. 'Bea en ik beseften meteen dat we beton als leidraad moesten aanhouden', gaat hij verder. 'De nieuwe elementen werden daarom ook ter plaatse in beton gegoten. Zoals de etagèrekast naast het kookeiland.' Door het weghalen van de binnenwanden werden de kook-, eet- en zithoek omgevormd tot één grote open leefruimte, die op een zware, stalen pijler rust. 'Normaal stoort zoiets midden in een ruimte. Hier niet, omdat we de pijler in een nieuwe, betonnen bar hebben verwerkt. Net naast het raam kun je er genieten van een fantastisch vergezicht over het water.' De blikvanger in de open ruimte is het kookeiland. Een ronde constructie naar een idee van Bea Mombaers. Het deksel dat boven het eiland zweeft, doet het geheel op een sculptuur van El Lissitzky - een Russische avant-gardekunstenaar uit de roaring twenties - lijken. Niet verwonderlijk dat Bea naar zo'n vorm teruggrijpt, gezien haar belangstelling voor abstracte kunst. Maar evengoed voelt het ontwerp bijzonder seventies aan. Weliswaar in een geactualiseerde versie. Wie tuk is op beton merkt ook meteen de trap op die als een dolk vanuit het plafond diagonaal de vloer doorspiest. Peter en Bea gaan duidelijk veel verder dan interieurvormgeving. Dit interieur hebben ze als architecten ontworpen, zonder het ontspannen karakter van de woning uit het oog te verliezen. Want boven, in de fraai betegelde badkamer en slaapkamers, hangt een ietwat nonchalante Braziliaanse vakantiesfeer. Bea en Peter reizen er met de regelmaat van de klok naartoe, op zoek naar vintage en inspiratie. Dit elegante project verraadt hun bewondering voor het Braziliaanse brutalisme.