Ik heb het altijd boeiend gevonden om te lezen hoe generaties subtiel of fundamenteel van elkaar verschillen. Over gedragskenmerken die worden toegekend op basis van het moment in de geschiedenis waarop je wordt geboren. Want, zo zeggen de experten, harde feiten zoals de technologische innovatie, het economische klimaat of de politieke ideologie waarmee je opgroeit zouden je, boven op je eigen persoonlijke context, ook als mens beïnvloeden.

Dat er regelmatig golven van nieuw menselijk gedrag ontstaan, staat buiten kijf. Al is nieuw misschien niet altijd het juiste woord (de geschiedenis herhaalt zich weleens), maar anders.

Zo is in China de laatste jaren een generatie ontwerpers ontstaan met een gemeenschappelijk doel. 'Ze vragen zich af hoe ze hun esthetisch erfgoed op een moderne manier kunnen introduceren, na een Culturele Revolutie die alles heeft weggevaagd', wist de Belgische productontwerper Frédéric Gooris ons vanuit Hongkong te vertellen. Gesteund door hun president, Xi Jinping, die vastbesloten is om zijn rijk een nieuw tijdperk in te loodsen. Eén waarin het land niet meer louter beschouwd wordt als dé low-costfabriek van het Westen. Gooris vergelijkt het momentum zelfs met het naoorlogse Italië, toen de moderne designindustrie is ontstaan. Mag ik me binnenkort buigen over vergelijkingen in het genre van 'de Chinese Lina Bo Bardi' of 'de Gio Ponti van Beijing'? Time will tell.

Voor designers is het een opwindende tijd. De grens tussen kunst en design vervaagt

Op ons halfrond ontplooit zich intussen ook een eigenzinnig designhoofdstuk. Na de vervaging tussen gender, werk en privé of digitaal en analoog, vervaagt de grens tussen kunst en design. Het Deense interieurblad RUM kopte het op de cover van hun septembernummer: The New Era of Collectible Design. Een era die nog in de kinderschoenen staat weliswaar, maar voor ontwerpers een heel opwindende tijd. In tegenstelling tot klassieke meubel- en productontwerpers, kunnen zij in complete artistieke vrijheid creëren. Zonder zich in de eerste plaats druk te hoeven maken over achterliggende functie, efficiëntie, massaproductie of de wensen van de markt. Linde Freya Tangelder van Destroyers/Builders, onze veertiende Designer van het Jaar, bewijst dat het mogelijk is om er een succesvolle carrière in uit te bouwen.

Thuis worden we ook allemaal geconfronteerd met verschillende generaties. Ze houden ons dagelijks een spiegel voor en beïnvloeden onze keuzes. De huidige studentenpopulatie, Gen Z, verheugt zich op een royaal kotleven, in microcommunity's geleid door studentencoaches. Blijkbaar een gevolg van het chronische schuldgevoel van hun ouders. Mijn Gen X-man kon niet wachten om de wereld te zien en verliet het ouderlijk huis op zijn zestiende. Als millennial beleefde ik mijn studentenjaren niet zorgeloos in Hotel Mama. Mijn babyboomermoeder liet me liever haar appartement na om een kunstenaarsleven in de Provence uit te bouwen. Gammel en klein was mijn plotse kot niet. Wel groot, familiaal ingericht en volledig geëquipeerd. En onze Gen Alpha-dochter, een robotic native, die hopen we eigenlijk zo lang mogelijk thuis te houden.

Maar eerst die tienerjaren samen overleven.