Mijn roots zitten in alles wat ik doe. Als kind wilde ik snel Italiaans leren en deed ik er alles aan om een deel te zijn van een nieuwe omgeving. Aan dat aanpassingsvermogen heb ik in mijn leven veel gehad, al betekende het ook dat ik andere dingen moest loslaten. Tegelijk herken ik mezelf volledig in de kosmopolitische aard van de Perzen en Iran nu: in mijn werk omarm ik elke cultuur, zonder muren te bouwen of grenzen te trekken. Italiaans of Iraans, ik ben gewoon 360 graden.
...

Mijn roots zitten in alles wat ik doe. Als kind wilde ik snel Italiaans leren en deed ik er alles aan om een deel te zijn van een nieuwe omgeving. Aan dat aanpassingsvermogen heb ik in mijn leven veel gehad, al betekende het ook dat ik andere dingen moest loslaten. Tegelijk herken ik mezelf volledig in de kosmopolitische aard van de Perzen en Iran nu: in mijn werk omarm ik elke cultuur, zonder muren te bouwen of grenzen te trekken. Italiaans of Iraans, ik ben gewoon 360 graden. Ik heb mijn oog mede aan mijn vader te danken. Toen ik na mijn studie kunstgeschiedenis in Venetië aan zijn zijde ging werken, was ik slechts 21, maar ik wist al na zes maanden dat zijn smaak helemaal niet de mijne was. Toch was hij altijd een grote bron van inspiratie voor me. Zo selectief als hij de waren koos, zo uitgesproken en onafhankelijk in mijn keuzes ben ik zelf ook altijd geweest. Zijn voorbeeld was heel belangrijk voor me - jezelf uitdrukken, je eigen visie volgen, dat vergt moed. In zogenaamde man-vrouwverschillen geloof ik niet. Als ik kijk naar hoe andere galeristen het aanpakken of naar wat designers doen: uiteindelijk is het altijd hun persoonlijkheid die de doorslag geeft. Als jonge vrouw tussen grote, gereputeerde tapijthandelaars was ik me er destijds wel van bewust dat ik iets anders moest doen om op te vallen. Ik toonde dus Turkse kelims, traditionele Gabbeh uit Iran, Franse en Zweedse tapijten en andere zaken die mensen niet eerder gezien hadden. Als vrouw heb ik mijn geloofwaardigheid ook niet zomaar verworven - ik heb er jaren over gedaan om serieus genomen te worden. Voor mij is een galerist iemand die klanten naar onverwachte en nieuwe dingen leidt. Op het internet en de sociale media kan iedereen nu zelf op verkenning gaan, als dealer kan ik dus niet op mijn lauweren rusten: we moeten nog grondiger researchen, onze visie nog sterker ontwikkelen, nog meer focussen op projecten die echt betekenis hebben. Bang dat de digitale wereld de fysieke zal verdringen, ben ik niet: de manier waarop ik mijn visie vertaal in scenografie, de ervaring die onze bezoekers ter plaatse hebben, dat kun je niet zomaar vervangen. De interesse in design heeft het laatste anderhalf jaar een enorme groei gekend. Ook de belangstelling voor de echte topstukken is flink toegenomen. Dat wil niet zeggen dat iedereen nu plots hoogwaardig hedendaags design koopt, maar door het verplicht thuiszitten zijn mensen wel anders gaan nadenken over hun woonomgeving en de rol van design daarin. Het thema spreekt een bredere groep aan en dat is ook waar ik met Picked by Nina naar streef: ik wil een jonger cliënteel aanspreken, in plaats van slechts een selecte kring. Een interieur zonder een tapijt is als een kamer zonder muren. Ik heb in het begin van mijn carrière tapijten uit alle mogelijke landen en tijdperken verkend, maar voor mij zijn ze nog altijd een onmisbaar element van mijn werk. In elke scenografie is het een tapijt dat alles samenbrengt, connecties creëert en voor warmte zorgt. Voor mij staat de zoektocht naar innovatie bovenaan. Een designgalerie heeft tafels en stoelen nodig om te verkopen, maar ik werk graag met mensen als Martino Gamper en Massimiliano Locatelli: designers die zich op alledaagse dingen focussen, maar die altijd op een andere manier benaderen, waardoor hun ontwerpen telkens vernieuwend zijn. Omdat ik graag meedenk en suggesties doe over de afmetingen of kleur van objecten, grap ik weleens dat de projecten van Nilufar door vier handen gemaakt zijn, maar van echte conflicten is geen sprake. Designers moeten vrij zijn in hun creatieve proces. Ofwel kies je voor een project en respecteer je hen, ofwel begin je er niet aan. Ik hoop nooit mijn nieuwsgierigheid te verliezen. Als je al enige tijd meedraait, wordt het moeilijker om nog echt verrast te worden, maar dat hangt ook van jezelf af. Openstaan voor dialoog en de confrontatie met andere ideeën aangaan is fundamenteel om vooruit te blijven gaan op professioneel vlak. Stoot je op bepaalde beperkingen of merk je dat je starrer wordt in je visie, wees dan nederig en intelligent en omring je met mensen die je kunnen helpen.