Op het eerste gezicht had het pand niks bijzonders. In hun twee jaar durende queeste naar een woning leek dit het zoveelste donkere huis, met achterin een aaneenrijging van koterijen. 'Het was een intensieve zoektocht. Bij ieder 'te koop'-bord in het straatbeeld wisten wij hoe het huis er vanbinnen aan toe was. Omdat we dagelijks de vastgoedsites afschuimden', lacht Matthias. Hun voorgangers kochten het herenhuis, dat zich net achter de Antwerpse Zoo bevindt, in de jaren vijftig en renoveerden het in de seventies. 'Sindsdien was de tijd er blijven stilstaan. De 3,5 meter hoge muren waren 'ingekort' door verlaagde plafonds, de statige deuren vervangen door kleinere, zware exemplaren in eikenhout. Overal hingen pompeuze roodfluwelen gordijnen. Als je daar niet door kunt kijken, mis je het potentieel van een woning.'
...