Prent naar Teniers of Brouwer.

Dit is inderdaad een leuke prent in een empirekader, dus van rond 1810- 1830. U bedoelt een mezzo-tint ipv een mezzoprint. Met de techniek van de mezzo-tint tracht men inderdaad de pastel of krijttekening na te bootsen. De werkwijze van de mezzo-tint werd in 1642 uitgevonden door Ludwig von Siegen te Amsterdam. Bij deze techniek wordt een koperplaat met een werktuig bewerkt dat veel tandjes heeft, een berceau, waardoor er op de plaat veel puntjes en bramen ontstaan. Na het inkten ontstaan er een zacht en egaal oppervlak. Met een polijststaal wordt een aantal van die gaatjes weer vlak gewreven. Het resultaat is dus helemaal anders dan van een klassieke gravure waarvan je duidelijk de lijntjes ziet. Hier merk je nuances op die overgaan van licht naar heel donker. Daarom werd de mezzo-tint ook wel 'manière-noire' genoemd. Het is raadzaam om de prent eens grondig te bekijken om niet alleen de druk te evalueren, maar ook het gebruikte papier. De prent kan bijvoorbeeld ook 18de of vroeg 19de eeuws zijn, want ook na de zeventiende eeuw werden dit soort voorstellingen gewaardeerd. Ik vond het origineel niet meteen terug, maar het zou om een scène kunnen gaan van David Teniers II of van Adriaen Brouwer (1605-1638) die misschien wel eerder in aanmerking komt. Brouwer had een voorliefde voor dergelijke 'wilde' types. Het is een interessante prent. De waarde kan pas worden bepaald na verder onderzoek. We merken wel op dat veel antieke prenten best betaalbaar zijn.

Prent naar Teniers of Brouwer.Dit is inderdaad een leuke prent in een empirekader, dus van rond 1810- 1830. U bedoelt een mezzo-tint ipv een mezzoprint. Met de techniek van de mezzo-tint tracht men inderdaad de pastel of krijttekening na te bootsen. De werkwijze van de mezzo-tint werd in 1642 uitgevonden door Ludwig von Siegen te Amsterdam. Bij deze techniek wordt een koperplaat met een werktuig bewerkt dat veel tandjes heeft, een berceau, waardoor er op de plaat veel puntjes en bramen ontstaan. Na het inkten ontstaan er een zacht en egaal oppervlak. Met een polijststaal wordt een aantal van die gaatjes weer vlak gewreven. Het resultaat is dus helemaal anders dan van een klassieke gravure waarvan je duidelijk de lijntjes ziet. Hier merk je nuances op die overgaan van licht naar heel donker. Daarom werd de mezzo-tint ook wel 'manière-noire' genoemd. Het is raadzaam om de prent eens grondig te bekijken om niet alleen de druk te evalueren, maar ook het gebruikte papier. De prent kan bijvoorbeeld ook 18de of vroeg 19de eeuws zijn, want ook na de zeventiende eeuw werden dit soort voorstellingen gewaardeerd. Ik vond het origineel niet meteen terug, maar het zou om een scène kunnen gaan van David Teniers II of van Adriaen Brouwer (1605-1638) die misschien wel eerder in aanmerking komt. Brouwer had een voorliefde voor dergelijke 'wilde' types. Het is een interessante prent. De waarde kan pas worden bepaald na verder onderzoek. We merken wel op dat veel antieke prenten best betaalbaar zijn.