...

Peter Philips kan niet zeggen dat hij vroeger van Los Angeles droomde. Hij beleefde zijn American dream elf jaar geleden al in New York - been there, done that, zoals ze daar zeggen - en vestigde zich toen in de Marais in Parijs. Hoewel er van vestigen nauwelijks sprake is, want hij is altijd onderweg, en stapt van het ene vliegtuig in het andere. "Ik tel al lang niet meer hoeveel kilometers ik gedaan heb, maar ik heb er genoeg afgelegd om een paar keer de wereld rond te reizen", zegt hij met een glimlach. De laatste tijd vliegt hij steeds vaker naar LA, want de City of Angels speelt tegenwoordig een steeds grotere rol in het modelandschap. Dat is deels te danken aan het rodelopereffect: als een ster een bepaald kledingstuk draagt, krijgt het via de digitale wereld meteen meer aandacht dan het ooit zou bereiken via de cover van Vogue. In de loop van zijn reizen is Philips langzaam verliefd geworden op het hectische LA. De stad was dan ook een bron van inspiratie voor zijn nieuwste project met 'lak in stickvorm', een polyvalent make-upproduct voor Dior. "Het licht hier is schitterend, en de kleuren zijn ook heel bijzonder", zegt hij. Van de afgewassen pasteltinten van de zonsondergang op het strand van Santa Monica, tot de felle neonverlichting van de diners, het hele palet van Los Angeles is terug te vinden in de vier families van de nieuwe Lacquer Stick Dior Addict. Al snel werd het duidelijk dat de muze voor de nieuwe collectie een LA girl moest zijn, die nu eens boho chic kon zijn, dan weer heel glamoureus. Die visie komt perfect overeen met die van Maria Grazia Chiuri, die tegenwoordig de leiding heeft over de mode bij Dior. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Italiaanse voor het defilé van haar eerste cruisecollectie van 11 mei Los Angeles als locatie koos. Backstage was Peter Philips natuurlijk van de partij. Geen mooiere manier om zijn verjaardag te vieren. "Het was het eerste wat ik zag toen ik op het vliegveld van Los Angeles aankwam. Het is een onwaarschijnlijk knap gebouw in de vorm van een vliegende schotel. (Het gebouw werd in 1961 geopend en tot 2013 zat er een restaurant, waar families kwamen eten en de vliegtuigen zagen opstijgen. Het 'observation deck' is nog elk weekend open voor het publiek.) Ik ben dol op futuristische architectuur. Het is een soort oriëntatiepunt voor me geworden. Ik breng een groot deel van mijn leven in vliegtuigen door, en ik ken bijna alle stewardessen van Air France. Ik kan mijn koffer bij wijze van spreken gewoon in de bagageruimte laten staan. Gelukkig zit ik graag in een vliegtuig. Het is het enige moment dat ik ongestoord naar een film kan kijken. Als ik onderweg ben naar Los Angeles, probeer ik naar films te kijken uit de gouden tijd van de grote studio's. Mijn favorieten? Café Society van Woody Allen. En Dalton Trumbo van Jay Roach, over een scenarioschrijver die op de zwarte lijst komt te staan omdat hij ervan verdacht wordt communist te zijn. Fantastisch!" "Ik werk heel graag in Los Angeles omdat je er als make-up artist de gekste dingen kunt doen. Maar ik zou er wel niet willen wonen, omdat je nergens te voet naartoe kunt. Voor iemand als ik, die uit Antwerpen komt, twaalf jaar in New York gewoond heeft en nu in Parijs zit, is dat praktisch ondenkbaar. Omdat ik hier altijd voor mijn werk kom, word ik overal per auto naartoe gebracht, en dan heb ik enorme moeite om me te oriënteren. Het is een stad die je niet zo gemakkelijk leert kennen. Als je 's nachts over Sunset Boulevard of La Cienega rijdt, verbergen de lichten heel veel, en dan krijg je een illusie van glamour, een beetje zoals Las Vegas. Maar overdag kan het er nogal cheap uitzien, al die prefabgebouwen, terwijl er misschien een luxespa achter schuilgaat, of een heel trendy boetiek die alleen Japanse merken verkoopt. Het is een stad die tijd vraagt, die je moet leren kennen om haar echt te kunnen waarderen. Op mijn volgende reis naar LA geef ik mezelf een week om de stad echt te bezoeken." "Een van de herinneringen aan Los Angeles die me het sterkst is bijgebleven, was toen ik er kwam voor een modereportage voor AnOther Magazine. Ik was er nog maar net of ik zat al op een van de O's van het Hollywood Sign de wang van Kate Moss te retoucheren. Craig McDean was de fotograaf. Om er te raken, moesten we de heuvel opklimmen met al ons materiaal. Het was een heel avontuur, temeer daar de styliste zwanger was. Ik wist niet goed wat me overkwam, dat had ongetwijfeld ook met de jetlag te maken. Maar op een bepaald moment dacht ik toch: 'Wat een leuk uitzicht heb je van hier.' Het was gewoon uniek, zelfs hallucinant, als ik erop terugkijk." "Chateau Marmont is met de jaren zo'n beetje mijn uitvalsbasis geworden. Ik vind het fijn dat het nog in originele staat is. De inrichting is ronduit kitsch : als je je kamer binnenstapt, denk je dat je in een aflevering van I Love Lucy terecht bent gekomen. Ik logeer er meestal in een klein appartementje met tapijt op de vloer, wat helemaal niet past bij het Californische klimaat. De meest onvergetelijke fotoshoot voor mij was met Tom Ford en Steven Klein voor W Magazine. Er kwamen erotische poppen aan te pas: levensgrote Barbies van latex, als het ware. De gezichtshuid zat er met velcro op, die kon je er afhalen om de kleur van de ogen te veranderen. Toen ik de kamer binnenkwam, stond er een doos vol ogen in alle mogelijke kleuren op het bureau, en een doos vol gezichten. Het leek wel een remake van Silence of the Lambs. Ik deed de kastdeur open en daar zat een van die poppen zonder gezicht op een stoel met wieltjes - dat was de enige manier om ze te verplaatsen. Ik moest de 'meisjes' opnieuw opmaken zodat ze wat modieuzer waren. Als je logeert in Marmont, maak je een beetje deel uit van de geschiedenis van het hotel, waar de meest onvoorstelbare dingen gebeuren." "Dit museum heeft iets heel vredigs, en daarom kom ik er zo graag. Het is heel Amerikaans in die zin dat het een museum voor hedendaagse kunst is dat totaal niet intimiderend is. Dat komt misschien omdat je voortdurend van binnen naar buiten loopt, alsof je een wandeling maakt. De tijdelijke tentoonstellingen zijn er vaak de moeite waard, maar ook de permanente collecties zijn schitterend. Vooral de monumentale installatie Urban Light van Chris Burden vind ik prachtig. Die staat midden op het voorplein: meer dan tweehonderd straatlantarens uit de jaren twintig en dertig die vroeger de straten van Californië verlichtten." "De studio's maken deel uit van het landschap van Los Angeles, net als de jaknikkers op de olievelden langs de weg naar het vliegveld. Soms worden er reclamecampagnes gedraaid in de enorme gele hangars van MGM of Warner, waar nog hele decors op de oude manier gebouwd worden. Het is heel bijzonder als je daar 's morgens aankomt en rondwandelt in dat decor, precies zoals je het op de film ziet, en overal rondom staan golfkarretjes." "In dit art-decogebouw werkte Max Factor, de uitvinder van de hedendaagse make-up. Nu zit het Hollywood Museum er. Een deel is trouwens gewijd aan het werk van Max Factor, die echt de eerste make-up artist van de stars was. Het is er heerlijk kitschy, alsof je op een oude zolder rondloopt. Het ruikt naar poudre de riz en stof. Het staat er vol met accessoires, kostuums, en foto's van acteurs en actrices. Op de benedenverdieping zijn de stukken geschikt volgens de kleuren van het haar van de vrouwen. Daar zie je hoe Marilyn Monroe blond is geworden en Lucille Ball rood, en natuurlijk zie je er de aangepaste make-up bij." "Dit is een schitterend luxewinkeltje, een soort schatkamer waar je alles vindt wat maar met make-up te maken heeft. Het concept is geniaal: de eigenaars vragen de make-up artists de top vijf te noemen van hun favoriete producten, de dingen die ze echt backstage of bij fotoshoots gebruiken. Je vindt er natuurlijk heel wat professionele merken, maar ook paletten en crèmes die bij de apotheek verkocht worden. De laatste keer dat ik er was, zag ik tot mijn trots dat er producten van Dior lagen, waaronder een aantal die ik ook in mijn persoonlijke koffer heb zitten." "Dit is het oudste kerkhof van Los Angeles en hier ligt heel Hollywood begraven. Je ziet er de graven van Rudolph Valentino, Cecil B. DeMille en Peter Lorre, bijvoorbeeld. Er zijn spectaculaire bouwsels bij, echte mausoleums. Geen wonder dat het kerkhof soms gebruikt wordt als decor in bepaalde films. In de zomer worden er voorstellingen georganiseerd."