Zes weken lang richt Kortrijk de blik op lokaal en internationaal fotografietalent. Het fotofestival Track & Trace stelt werk tentoon van enkele gevestigde waarden, zoals Bieke Depoorter en Katrien De Blauwer, maar selecteerde ook het kruim van lokaal Kortrijks talent. Er werd gekozen voor het hedendaags thema 'Track & Trace', bekend van het online opvolgen van bestelde pakketjes.

Kortrijk heeft zich kandidaat gesteld als culturele hoofdstad van Europa in 2030, het jaar waarin België en Cyprus een stad mogen aanleveren. De stad ziet dit festival als eerste stap richting het binnenhalen van de titel en spaarde dus kosten noch moeite om er een indrukwekkende ervaring van te maken.

Wij trokken in het stormachtige openingsweekend van het festival naar Kortrijk om omver geblazen te worden door de wind en het geëxposeerde werk. Wie alle expo's en foto-installaties wil bekijken en af en toe op adem wil komen met een kopje takeaway-koffie is al snel een hele dag zoet, dus wij maakten er een uitstap met overnachting van.

Solo-expo van Bieke Depoorter

Museum Kortrijk 1302 (locatie 1)

Starten doe je best in het ommuurde Begijnhofpark, waar het op een zonnige dag heerlijk vertoeven moet zijn. Daar bevindt zich ook de eerste binnenlocatie, waar de solo-expo van Bieke Depoorter plaatsvindt.

De gerenommeerde Magnum-fotograaf volgde jarenlang de Poolse erotische danseres Agata, die na hun eerste ontmoeting in Parijs een vriendin en muze werd voor Depoorter. Via fotografie gaan de vrouwen samen op zoek naar wie Agata écht is, en wat dat voor hen beiden betekent. Agata lijkt immers altijd te performen, ook wanneer ze niet op een podium staat. Het wordt een (letterlijke) reis op woelig water, vol tragikomische nachten. Via brieven die ze naar elkaar schrijven, vakantiekiekjes en portretten volgen we hun zoektocht naar de ultieme 'ik' van Agata. Na verloop van tijd beseft de fotograaf dat het tegelijkertijd een zoektocht is naar haar eigen ware zelf. Niet alleen de vrouwen, maar ook wij als toeschouwer - van een show die geen show was - blijven verward achter.

Als toemaatje krijg je nog een expo-in-een-expo, een fotoreeks die gemaakt werd nadat deel één van het project werd afgesloten en de vrouwen beslisten samen in de huid te kruipen van Germaine, de voormalige bewoonster van het kraakpand waar Agata een tijd woonde in Parijs. Het is het begin van een nieuwe weg, die ze samen inslaan. Vergeet dus zeker niet het donkere kamertje binnen te wandelen en te ontdekken waar het duo Bieke en Agata naartoe gewerkt hebben.

Audio-ervaring

Doorheen heel de stad

Tachtig leden van de Kortrijkse fotoclubs en verenigingen werden gecoacht door de curatoren van het festival en gekoppeld aan elf organisaties die de deuren voor hen open zwaaiden, waaronder De Stroate, Bolwerk, Budalys, vzw Oranjehuis en Wildebras. Deze foto's zijn doorheen de stad te bezichtigen. Bij negen van de beelden werd ook voor een auditief luik gezorgd door de West-Vlaamse zanger en muzikant Wannes Cappelle. Wanneer je de QR-code bij deze negen beelden scant, wordt het plots een audiovisuele ervaring.

De woordkunstenaar met West-Vlaamse tongval verheft de beelden met zijn verzonnen verhalen - vaak met een weerhaak - naar een ander niveau. Wat je ook doet: vergeet je oortjes niet en sla deze verhalen zeker niet over. Nu eens een lach, dan weer een traan. Cappelle raakt hoe dan ook keer op keer de gevoelige snaar.

Verfrissend lokaal talent

Stedelijk zwembad

Het openluchtzwembad staat op het plannetje van Track & Trace als een ster aangeduid, niet als nummertje, waardoor je geen volwaardige expositie verwacht op die locatie. Toch is deze stop een absolute meerwaarde, die je zeker niet mag overslaan. De wandeling ernaartoe langs de Leie is verrassend, net als het zwembad zelf. De toegangspoortjes lijken wel te fungeren als een teletijdmachine.

De huidige gebouwen van het stedelijk zwembad op de Abdijkaai dateren van 1953 en de fiftiesarchitectuur vormt het ideale kader voor de fototentoonstelling van lokaal talent. Je duikt er via virtual reality ook in de geschiedenis met archiefbeelden, wat het verleden nog wat dichterbij brengt.

Anne-Sophie Dejans - Track & Trace, Anne-Sophie Dejans
Anne-Sophie Dejans - Track & Trace © Anne-Sophie Dejans

Het is opmerkelijk hoe goed er werd nagedacht over de plaatsing van de foto's. Rode bakstenen muren doen dienst als achtergrond voor stillevens in blauwtinten en een met netten afgesloten sportveld fungeert als decor voor het fotografische verhaal van een vluchteling. Vervang de ster op je kaart dus gerust door het volwaardige cijfer vier, want dit wil je niet missen.

Vergeet ook op deze locatie de bijdragen van Wannes Cappelle niet. Voor het binnengaan word je opgezweept door een lied dat bij een foto van een fitnesscentrum hoort en waar je ongegeneerd van begint te shaken. Binnen de muren van het gebouw laat de artiest je dan weer stilstaan bij onze relatie met ons eigen spiegelbeeld.

Gebalde vuisten

Paardenstallen (locatie 2)

Binnenwandelen in de paardenstallen gebeurt niet koelbloedig. Je wordt er immers verwelkomd door een reusachtige foto van een man wiens neus aan diggelen hangt en die je met een bevreemdende blik en vage glimlach aanstaart. Het is de voorbode van de expo 'Bosfights/Live Free' van Sebastian Steveniers, die zichzelf onderdompelde in de subcultuur van de Freefighters. Deze groep voetbalsupporters spreekt af op afgelegen plekken rond Antwerpen, met als doel elkaar daar - in onderlinge overeenkomst - te lijf te gaan. Foto na foto getuigt van de agressie die de hooligans in de bossen op elkaar botvieren.

Sebastian Stevenier - 'Bosfights' - Track & Trace, Sebastian Stevenier
Sebastian Stevenier - 'Bosfights' - Track & Trace © Sebastian Stevenier

Tussen de foto's hangen ook een kopie van het verhoor na Steveniers' arrestatie na een razzia en dagboekfragmenten van de periode dat hij in de cel moest doorbrengen. Het schept twijfel en zet aan tot nadenken. Is het oké om elkaar tot bloedens toe te bekampen als je er op voorhand allebei mee instemt? Was de man op het beeld aan de ingang een winnaar of een verliezer? Is het niet pervers van de kijker om in te zoomen op zij die hun wonden likken? En waar stopt documenteren en begint deelnemen? Hoe dichtbij kan je als documentaire fotograaf komen zonder meegezogen te worden door de gebeurtenissen die plaatsvinden voor je lens?

Steveniers werd samen met vier anderen geselecteerd uit de zestig inzendingen van de open call voor documentaire fotografen die Track & Trace vorig jaar lanceerde. Hij kwam bovendien als winnaar uit de bus van de 'Roots'-prijs.

Het gekrijs van Myna

Internationale groepsexpo 'Track & Trace' in Texture, het museum van vlas en textiel (locatie 3)

Het overkoepelende thema 'Track & Trace' wordt uitgespit in het Texture-museum. Soms subtiel en poëtisch, dan weer directer. Hoeveel kunnen we van onszelf delen zonder onszelf te verliezen? Wanneer slaat de slinger door? En wat betekent dit voor verschillende bevolkingsgroepen? Wat houdt het eigenlijk in als we onszelf vastleggen met een selfie en die de wereld insturen? Welke sporen laten we na? Heel wat vragen rond volgen en gevolgd worden, zoeken en gezocht worden, spioneren en bespioneerd worden, komen aan bod in dit onderdeel van de expo.

Wie zich even laat neerzijgen op een bankje in deze groepstentoonstelling, kan zich laten verrassen en verwarren door 'The Migrant' van Anaïs Lopez. Haar project houdt het midden tussen feit en fictie, fabel en realiteit. Vijf jaar lang deed Lopez onderzoek naar het vogeltje Myna. Ze dook archieven in en volgde het kleine zwarte vogeltje naar Singapore, waar het opgejaagd wordt omwille van z'n schelle stem. Nochtans kon Myna vroeger, in de jungle, prachtig zingen. Als een empathische detective spit Lopez uit hoe het zover is kunnen komen.

Poseer bij het verlaten van het museum nog even voor het titty-landschap van Taboob en post je selfie op Instagram. Wordt de foto gesignaleerd als een afbeelding van vrouwenborsten en dus door het censurerend algoritme verwijderd? Of kan je foto met de booby-bergen voor eeuwig online prijken? Daag het algoritme uit en kijk hoe ver je kan gaan.

Sander Buyck - Track & Trace, Sander Buyck
Sander Buyck - Track & Trace © Sander Buyck

De einzelgängers van Sander Buyck

BuBox

De Gentse fotograaf Sander Buyck stelt een deel van zijn werk tentoon op panelen aan de Paardenstallen. Onze aandacht werd meteen getrokken door zijn ietwat unheimliche foto's van mensen op de dool. De beelden van eenzame figuren in lege, stedelijke omgevingen hebben iets gestileerd en georkestreerd, maar zijn wel degelijk documentaire fotografie. Net zoals wij, de bezoekers van het fotofestival, zijn de anonieme sujets onderweg. Naar waar? Dat lijkt er haast niet toe te doen.

Praktisch

'Track & Trace' strekt zich over verschillende binnen- en buitenlocaties en is gratis te bezoeken tot 25 april 2021. Voor de binnenlocaties dient gereserveerd te worden omwille van de coronamaatregelen. Ook voor het openluchtzwembad moet je een plaatsje reserveren.

Openingstijden binnenlocaties: dinsdag tot zondag van 10 tot 17 uur, gesloten op maandag.

Meer info over de verschillende locaties, fotografen en het parcours en de optie tot reserveren van tijdslots via trackandtracekortrijk.be

Nuttige adressen voor tijdens je trip

Verschillende Kortrijkse restaurants en cafés houden de deuren volledig gesloten, of werken enkel op bestelling. Om spontane hongertjes of dorst te bestrijden, ben je dus best wat voorbereid. Wij vonden onze gading in:

  • Malmo. Een Scandinavisch getinte koffiebar met ontbijt, lunch en uitgebreid assortiment gebak aan de Leie. malmokortrijk.be
  • ALTA Takeaway. Fastfood, maar dan gezond. Je kan er terecht voor afhaalontbijt, -lunch, -sapjes en veel meer. altatakeaway.be
  • Kaffee Renee. Gezellige ontbijt- en koffiebar met lekkere taart. Voor een uitgebreid ontbijt dien je te reserveren, de basisopties zijn altijd beschikbaar. kaffeerenee.be
  • Broel4. Deze voormalige brouwerij herleeft vandaag als smaakvol ingerichte Bed & Breakfast met erg hartelijk gastgezin. Avondmaaltijden kunnen op aanvraag door hen verzorgd worden, ontbijt was brunchwaardig. broel.be
Zes weken lang richt Kortrijk de blik op lokaal en internationaal fotografietalent. Het fotofestival Track & Trace stelt werk tentoon van enkele gevestigde waarden, zoals Bieke Depoorter en Katrien De Blauwer, maar selecteerde ook het kruim van lokaal Kortrijks talent. Er werd gekozen voor het hedendaags thema 'Track & Trace', bekend van het online opvolgen van bestelde pakketjes. Kortrijk heeft zich kandidaat gesteld als culturele hoofdstad van Europa in 2030, het jaar waarin België en Cyprus een stad mogen aanleveren. De stad ziet dit festival als eerste stap richting het binnenhalen van de titel en spaarde dus kosten noch moeite om er een indrukwekkende ervaring van te maken. Wij trokken in het stormachtige openingsweekend van het festival naar Kortrijk om omver geblazen te worden door de wind en het geëxposeerde werk. Wie alle expo's en foto-installaties wil bekijken en af en toe op adem wil komen met een kopje takeaway-koffie is al snel een hele dag zoet, dus wij maakten er een uitstap met overnachting van. Museum Kortrijk 1302 (locatie 1)Starten doe je best in het ommuurde Begijnhofpark, waar het op een zonnige dag heerlijk vertoeven moet zijn. Daar bevindt zich ook de eerste binnenlocatie, waar de solo-expo van Bieke Depoorter plaatsvindt. De gerenommeerde Magnum-fotograaf volgde jarenlang de Poolse erotische danseres Agata, die na hun eerste ontmoeting in Parijs een vriendin en muze werd voor Depoorter. Via fotografie gaan de vrouwen samen op zoek naar wie Agata écht is, en wat dat voor hen beiden betekent. Agata lijkt immers altijd te performen, ook wanneer ze niet op een podium staat. Het wordt een (letterlijke) reis op woelig water, vol tragikomische nachten. Via brieven die ze naar elkaar schrijven, vakantiekiekjes en portretten volgen we hun zoektocht naar de ultieme 'ik' van Agata. Na verloop van tijd beseft de fotograaf dat het tegelijkertijd een zoektocht is naar haar eigen ware zelf. Niet alleen de vrouwen, maar ook wij als toeschouwer - van een show die geen show was - blijven verward achter. Als toemaatje krijg je nog een expo-in-een-expo, een fotoreeks die gemaakt werd nadat deel één van het project werd afgesloten en de vrouwen beslisten samen in de huid te kruipen van Germaine, de voormalige bewoonster van het kraakpand waar Agata een tijd woonde in Parijs. Het is het begin van een nieuwe weg, die ze samen inslaan. Vergeet dus zeker niet het donkere kamertje binnen te wandelen en te ontdekken waar het duo Bieke en Agata naartoe gewerkt hebben. Doorheen heel de stad Tachtig leden van de Kortrijkse fotoclubs en verenigingen werden gecoacht door de curatoren van het festival en gekoppeld aan elf organisaties die de deuren voor hen open zwaaiden, waaronder De Stroate, Bolwerk, Budalys, vzw Oranjehuis en Wildebras. Deze foto's zijn doorheen de stad te bezichtigen. Bij negen van de beelden werd ook voor een auditief luik gezorgd door de West-Vlaamse zanger en muzikant Wannes Cappelle. Wanneer je de QR-code bij deze negen beelden scant, wordt het plots een audiovisuele ervaring. De woordkunstenaar met West-Vlaamse tongval verheft de beelden met zijn verzonnen verhalen - vaak met een weerhaak - naar een ander niveau. Wat je ook doet: vergeet je oortjes niet en sla deze verhalen zeker niet over. Nu eens een lach, dan weer een traan. Cappelle raakt hoe dan ook keer op keer de gevoelige snaar. Stedelijk zwembadHet openluchtzwembad staat op het plannetje van Track & Trace als een ster aangeduid, niet als nummertje, waardoor je geen volwaardige expositie verwacht op die locatie. Toch is deze stop een absolute meerwaarde, die je zeker niet mag overslaan. De wandeling ernaartoe langs de Leie is verrassend, net als het zwembad zelf. De toegangspoortjes lijken wel te fungeren als een teletijdmachine. De huidige gebouwen van het stedelijk zwembad op de Abdijkaai dateren van 1953 en de fiftiesarchitectuur vormt het ideale kader voor de fototentoonstelling van lokaal talent. Je duikt er via virtual reality ook in de geschiedenis met archiefbeelden, wat het verleden nog wat dichterbij brengt. Het is opmerkelijk hoe goed er werd nagedacht over de plaatsing van de foto's. Rode bakstenen muren doen dienst als achtergrond voor stillevens in blauwtinten en een met netten afgesloten sportveld fungeert als decor voor het fotografische verhaal van een vluchteling. Vervang de ster op je kaart dus gerust door het volwaardige cijfer vier, want dit wil je niet missen. Vergeet ook op deze locatie de bijdragen van Wannes Cappelle niet. Voor het binnengaan word je opgezweept door een lied dat bij een foto van een fitnesscentrum hoort en waar je ongegeneerd van begint te shaken. Binnen de muren van het gebouw laat de artiest je dan weer stilstaan bij onze relatie met ons eigen spiegelbeeld. Paardenstallen (locatie 2)Binnenwandelen in de paardenstallen gebeurt niet koelbloedig. Je wordt er immers verwelkomd door een reusachtige foto van een man wiens neus aan diggelen hangt en die je met een bevreemdende blik en vage glimlach aanstaart. Het is de voorbode van de expo 'Bosfights/Live Free' van Sebastian Steveniers, die zichzelf onderdompelde in de subcultuur van de Freefighters. Deze groep voetbalsupporters spreekt af op afgelegen plekken rond Antwerpen, met als doel elkaar daar - in onderlinge overeenkomst - te lijf te gaan. Foto na foto getuigt van de agressie die de hooligans in de bossen op elkaar botvieren. Tussen de foto's hangen ook een kopie van het verhoor na Steveniers' arrestatie na een razzia en dagboekfragmenten van de periode dat hij in de cel moest doorbrengen. Het schept twijfel en zet aan tot nadenken. Is het oké om elkaar tot bloedens toe te bekampen als je er op voorhand allebei mee instemt? Was de man op het beeld aan de ingang een winnaar of een verliezer? Is het niet pervers van de kijker om in te zoomen op zij die hun wonden likken? En waar stopt documenteren en begint deelnemen? Hoe dichtbij kan je als documentaire fotograaf komen zonder meegezogen te worden door de gebeurtenissen die plaatsvinden voor je lens? Steveniers werd samen met vier anderen geselecteerd uit de zestig inzendingen van de open call voor documentaire fotografen die Track & Trace vorig jaar lanceerde. Hij kwam bovendien als winnaar uit de bus van de 'Roots'-prijs. Internationale groepsexpo 'Track & Trace' in Texture, het museum van vlas en textiel (locatie 3)Het overkoepelende thema 'Track & Trace' wordt uitgespit in het Texture-museum. Soms subtiel en poëtisch, dan weer directer. Hoeveel kunnen we van onszelf delen zonder onszelf te verliezen? Wanneer slaat de slinger door? En wat betekent dit voor verschillende bevolkingsgroepen? Wat houdt het eigenlijk in als we onszelf vastleggen met een selfie en die de wereld insturen? Welke sporen laten we na? Heel wat vragen rond volgen en gevolgd worden, zoeken en gezocht worden, spioneren en bespioneerd worden, komen aan bod in dit onderdeel van de expo. Wie zich even laat neerzijgen op een bankje in deze groepstentoonstelling, kan zich laten verrassen en verwarren door 'The Migrant' van Anaïs Lopez. Haar project houdt het midden tussen feit en fictie, fabel en realiteit. Vijf jaar lang deed Lopez onderzoek naar het vogeltje Myna. Ze dook archieven in en volgde het kleine zwarte vogeltje naar Singapore, waar het opgejaagd wordt omwille van z'n schelle stem. Nochtans kon Myna vroeger, in de jungle, prachtig zingen. Als een empathische detective spit Lopez uit hoe het zover is kunnen komen. Poseer bij het verlaten van het museum nog even voor het titty-landschap van Taboob en post je selfie op Instagram. Wordt de foto gesignaleerd als een afbeelding van vrouwenborsten en dus door het censurerend algoritme verwijderd? Of kan je foto met de booby-bergen voor eeuwig online prijken? Daag het algoritme uit en kijk hoe ver je kan gaan. BuBoxDe Gentse fotograaf Sander Buyck stelt een deel van zijn werk tentoon op panelen aan de Paardenstallen. Onze aandacht werd meteen getrokken door zijn ietwat unheimliche foto's van mensen op de dool. De beelden van eenzame figuren in lege, stedelijke omgevingen hebben iets gestileerd en georkestreerd, maar zijn wel degelijk documentaire fotografie. Net zoals wij, de bezoekers van het fotofestival, zijn de anonieme sujets onderweg. Naar waar? Dat lijkt er haast niet toe te doen.